II SA/Wa 227/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Asesor WSA Jacek Fronczyk, Sędzia WSA, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Joanna Ukalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2003 r. nr[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 127 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania J.S. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia[...]września 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w K. nr [...] z dnia [...] września 1999 r. w przedmiocie zwolnienia J.S. ze służby w Policji, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podano, iż ustalony w przedmiotowym postępowaniu stan faktyczny i prawny wskazuje, że wymieniony rozkaz Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...]września 1999 r. nie zawiera żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Decyzja została bowiem wydana przez właściwy organ, w oparciu o podstawę prawną art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, po uzyskaniu prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w K. nr [...] z dnia [...] lipca 1999 r. o całkowitej niezdolności J. S. do służby. W decyzji stwierdzono, iż zwolnienie nastąpiło z dniem[...] września 1999 r., po upływie 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby (trwającej od dnia września 1999 r.), tj. z uwzględnieniem wymogu z art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Podane w decyzji w sprawie zwolnienia ze służby – informacje odnośnie stanowiska starszego asystenta Zespołu [...] KPP w K. i 15 grupy uposażenia zasadniczego wynikały z posiadanego przez J. S. stanowiska i grupy uposażenia, przyznanych wymienionej wcześniejszą decyzją i nie mogły być przedmiotem rozpoznania w postępowaniu w sprawie zwolnienia, a w konsekwencji także rozpoznania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. domagała się uchylenia powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji zarzucając jej błędną ocenę stanu faktycznego sprawy. Według skarżącej, która nie kwestionuje zasadności zwolnienia jej ze służby, rażące naruszenie prawa polega na wadliwym określeniu w decyzji o zwolnieniu zajmowanego przez nią stanowiska. Zdaniem skarżącej, Komendant Powiatowy Policji w K. obowiązany był mianować ją na stanowisko głównego księgowego, które faktycznie pełniła przez okres 12 miesięcy. Zaniechanie mianowania, a następnie wykorzystanie choroby do zwolnienia ze służby ze stanowiska, którego "nie pełniła", jest rażącym naruszeniem prawa. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...]września 1999 r. nie rozstrzygano o stanowisku skarżącej tylko o jej zwolnieniu ze służby. Informacja o zajmowanym stanowisku jest tylko elementem identyfikacyjnym osoby, której decyzja dotyczy. Nie można więc uznać, że w zakresie określenia stanowiska skarżącej przedmiotowy rozkaz rażąco narusza prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Stąd właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl art. 1 § 1 i 2 powołanej wyżej ustawy, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, w art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1. wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2. wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3. dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4. została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6. w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7. zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Rozkaz personalny w przedmiocie zwolnienia skarżącej ze służby został wydany przez uprawniony organ i wskazuje prawidłową podstawę prawną i faktyczną. Brak zatem podstaw do przyjęcia, iż decyzja ta obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa, czy też inną – wymienioną w art. 156 § 1 kpa. Okoliczność, iż skarżąca pomimo zapewnień ze strony przełożonych nie została mianowana na stanowisko głównej księgowej i została zwolniona ze służby jako starszy asystent Zespołu [...], nie mogła być skutecznie podnoszona i badana w sprawie o stwierdzenie nieważności rozkazu. W rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] września 1999 r., nie rozstrzygano bowiem o stanowisku służbowym skarżącej tylko o jej zwolnieniu ze służby. Zgodzić się należy z organem, że informacja o zajmowanym stanowisku jest w rozkazie o zwolnieniu jedynie elementem identyfikacyjnym osoby, której rozkaz ten dotyczy. Wskazane w nim stanowisko starszego asystenta Zespołu Finansów skarżąca faktycznie zajmowała, czego zresztą nie kwestionuje. Słusznie organ podnosi, że w stosunkach administracyjnoprawnych, jakie wiążą policjantów, nie mają zastosowania przepisy prawa pracy, na które powołuje się skarżąca. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności jako postępowaniu nadzwyczajnym organ zobowiązany jest zbadać podnoszone we wniosku podstawy i zweryfikować je. W sytuacji, gdy brak jest przesłanek z art. 156 § 1 kpa zasadnym jest wydanie decyzji odmownej. Nie leży w gestii sądu administracyjnego ocenianie oświadczeń przełożonych skarżącej co do zapewnień o mianowaniu jej na stanowisku głównej księgowej. Zaskarżona decyzja jest zatem zgodna z prawem. Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego i w obszernym uzasadnieniu podjętej decyzji wskazał słuszność zajętego stanowiska. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.