I OSK 915/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Cezary Pryca, Maria Wiśniewska (spr.), Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2005r. sygn. akt 3 II SA/Gd 3133/02 w sprawie ze skargi W. Ś. na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 stycznia 2005 r., 3/II SA/Gd 3133/02, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Wiesława Ś. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 15 listopada 2002 r., (...), którą zwolniono skarżącego ze służby w Policji. W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujący stan sprawy oraz ocenę prawną: Komendant Miejski Policji w G. rozkazem personalnym z dnia 29 października 2002 r., (...), wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /t.j. Dz.U. 2002 nr 7 poz. 58 ze zm.; zwanej dalej ustawą o Policji/ zwolnił podkomisarza Wiesława Ś., młodszego specjalistę Sekcji II Wydziału Kryminalnego KM Policji w G., ze służby w Policji z dniem 18 listopada 2002 r. Z rozkazu wynika, że Wiesław Ś. uprawniony był do pobierania wynagrodzenia w 06 /szóstej/ grupie uposażenia zasadniczego - 1.450 zł, z mnożnikiem 1,1 bazy bazowej 1.303,57 zł i dodatku służbowego w kwocie 85 zł miesięcznie oraz świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 i art. 117 ustawy o Policji, a także i nagrody rocznej za 2002 r. w wysokości 10/12 pełnego wymiaru. Powyższy rozkaz Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia 15 listopada 2002 r., nr 1463, utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że odwołujący się Wiesław Ś., zgodnie z orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia 8 lipca 2002 r., uznany został całkowicie niezdolnym do służby w Policji i zaliczony do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. Datę zwolnienia ze służby ustalono stosownie do art. 43 ust. 1 ustawy o Policji. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w wyniku dokonanej w 1999 r. reorganizacji doszło do likwidacji stanowiska zajmowanego przez odwołującego się Wiesława Ś., tj. stanowiska młodszego specjalisty Sekcji II Wydziału Kryminalnego KM Policji w G. Dlatego też został przeniesiony na inne, niższe stanowisko - dyżurnego Komisariatu Policji. Decyzja o mianowaniu go na to stanowisko została jednak uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Oddział Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 26 lipca 2001 r., II SA/Gd 2226/99. Po tym orzeczeniu Sądu, w związku z brakiem możliwości mianowania Wiesława Ś. na stanowisko równorzędne oraz z powodu niewyrażenia przez niego zgody na mianowanie na żadne z proponowanych stanowisk, w dniu 3 grudnia 2001 r., wydano rozkaz personalny o zwolnieniu go ze służby w Policji. Rozkaz ten został uchylony przez organ drugiej instancji, po czym Wiesław Ś. - w związku z częstymi i długotrwałymi chorobami - został skierowany na badania lekarskie. Wojewódzka Komisja Lekarska MSWiA w G. orzekła o trwałej jego niezdolności do służby. Orzeczenie to stanowiło podstawę prawną zwolnienia ze służby w Policji podkomisarza Wiesława Ś., młodszego specjalisty Sekcji II Wydziału Kryminalnego KM Policji w G. Wskazaną wyżej decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia 15 listopada 2002 r. Wiesław Ś. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze domagał się zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji w G. do realizacji wyroku powyższego Sądu z dnia 26 lipca 2002 r., II SA/Gd 2226/99, zasądzenia od tegoż Komendanta wyrównania wynagrodzenia za ostatnie pięć lat służby, zgodnie ze stanowiskiem i stopniem, jaki byłby otrzymał, gdyby przełożeni działali zgodnie z prawem, a także ustalenia świadczenia emerytalnego według stopnia podinspektora i stanowiska nie niższego niż zastępca Naczelnika Wydziału KWP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, jako Sąd właściwy do rozpoznania skargi zgodnie z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm./, wyrokiem z dnia 13 stycznia 2005 r. skargę tę oddalił. W uzasadnieniu swego wyroku stwierdził natomiast, że brak jest podstawy do uznania zaskarżonej decyzji za wadliwą, przeprowadzone przez organ postępowanie administracyjne ocenił jako prawidłowe, zastosowanie zaś przepisów prawa materialnego - jako właściwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że podstawę zwolnienia skarżącego Wiesława Ś. ze służby w policji stanowił art. 41 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz par. 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów /Dz.U. nr 151 poz. 1261; zwanego dalej rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r./. Rozkaz personalny zwalniający skarżącego ze służby, zawierał m.in. grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego, przyznane dodatki do uposażenia oraz określenie uprawnienia do nagrody rocznej. Skarżący nie zakwestionował orzeczenia Komisji Lekarskiej, ani też rozkazu personalnego dotyczącego zwolnienia go z dniem 18 listopada 2002 r. ze służby w Policji, natomiast zgłosił zarzuty niemieszczące się w granicach rozpoznania niniejszej sprawy, m.in. zarzut związany z awansem. Również żądanie zasądzenia wyrównania wynagrodzenia przekracza te granice. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący Wiesław Światek powołał się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270; zwanej dalej p.p.s.a./. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazał w szczególności na naruszenie prawa materialnego, a to art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z par. 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., przez ich błędną wykładnię, polegająca na odmowie rozstrzygnięcia, że policjantowi, który został zwolniony ze służby ze względu na zły stan zdrowia, a wcześniej przeniesiony na niższe stanowisko służbowe na podstawie decyzji, która została uchylona wyrokiem Sądu Administracyjnego, nie przysługuje awans służbowy. W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Skarżący w skardze kasacyjnej powołuje się na naruszenie prawa materialnego. W związku z takim ukierunkowaniem tej skargi należy podkreślić, że w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewidziano oparcie skargi kasacyjnej na podstawie między innymi błędnej wykładni prawa materialnego. Przez błędną wykładnię tego prawa rozumie się nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu. Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego czyni zadość powyższemu wymaganiu, gdyż wskazano w niej ustawowo określoną postać naruszenia prawa materialnego, w szczególności naruszenia art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 o Policji w zw. z par. 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., niemniej jednak w jej uzasadnieniu nie zawarto stosownej argumentacji wskazującej, że Sąd pierwszej instancji rzeczywiście naruszył powyższe przepisy. Skarżący ograniczył się bowiem przede wszystkim do przedstawienia wywodu związanego z kwestiami faktycznymi i procesowymi, a zatem do wywodu nie objętego zaskarżoną podstawą kasacyjną. W tej sytuacji mając na względzie jedynie ogólnie zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w art. 41 ustawy z 1990 r. o Policji wyszczególniono przypadki zwolnienia policjanta ze służby, przy czym z jego punktu 1 wynika, że policjanta zwalnia się w razie orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Ta właśnie przyczyna - czemu skarżący nie zaprzecza - zadecydowała o zwolnieniu go ze służby w Policji. Skarżący nie kwestionuje również zasadności samego orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. z dnia 8 lipca 2002 r., uznającego go całkowicie niezdolnym do służby w Policji, a przecież to na jego podstawie został wydany rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia 29 października 2002 r., o zwolnieniu go - jako podkomisarza i młodszego specjalisty Sekcji II Wydziału Kryminalnego KM Policji w G. - ze służby w Policji z dniem 18 listopada 2002 r. Rozkaz ten następnie został utrzymany w mocy decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 15 listopada 2002 r., (...). W związku natomiast z powołanym w skardze kasacyjnej przepisem par. 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r., należy podkreślić, że przepis ten określa jedynie formalne elementy, którym musi odpowiadać rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że zaskarżony rozkaz personalny, jak i decyzja o utrzymaniu go w mocy odpowiadały ustawowym wymaganiom. W rozkazie tym wskazano w szczególności stopień policyjny skarżącego, jego nazwisko, stanowisko służbowe i nazwę jednostki organizacyjnej Policji. Podano w nim także grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i uznaniowe dodatki do tego uposażenia. Z formalnego więc punktu widzenia treść omawianego rozkazu personalnego, jak to trafnie ustalił Sąd Wojewódzki, nie budzi zastrzeżeń. Obejmował on bowiem wszystkie niezbędne fakty dotyczące służby skarżącego w Policji, istniejące w chwili jego zwolnienia z tej służby. Nie można podzielić stanowiska skarżącego, że treść art. 41 ust. 1 ustawy o Policji i par. 22 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. została mylnie zrozumiana przez Sąd Wojewódzki, bowiem - jego zdaniem - zaskarżonym rozkazem personalnym powinien on zostać awansowany. Awansowanie policjanta na inne stanowisko służbowe czy też mianowanie go na wyższy stopień policyjny są wszak załatwiane w innym trybie niż zwalnianie policjanta ze służby. Podstawę prawną tych aktów /tj. awansowania i mianowania na wyższy stopień policyjny/ stanowią poza tym inne przepisy. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji, wbrew zarzutowi skarżącemu, nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego W tej sytuacji wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, należało uznać, że rozpatrywana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Wychodząc z powyższych założeń Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.