VI SA/Wa 395/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka, , Sędziowie : Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.), Asesor WSA Piotr Borowiecki, , Protokolant Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. Spółkę z o.o. w W. karę pieniężną w łącznej wysokości 2.000 zł za nieprzestrzeganie określonej w zezwoleniu trasy przejazdu (500 zł) oraz za nie okazanie przez kierowcę wykresówek z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy oraz czas jazdy i postoju za bieżący tydzień oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd(1.500 zł), co zostało stwierdzone w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2003 r. Podczas tej kontroli drogowej, która miała miejsce w miejscowości K., został zatrzymany pojazd marki [...] nr rej. [...]. Kierowca pojazdu R. P. okazał do kontroli wypis z zezwolenia nr [...] na dokonywanie przewozów regularnych na trasie W.-K.-W.. Przesłuchany jako świadek kierowca ten zeznał, że kursy do W. odbywają się tylko rano i wieczorem jako kursy zjazdowe ze względu na małą liczbę pasażerów, zaś w dniu [...] lipca 2003 r. wyjechał z K. o godz.7,25 w kierunku W. W tej sytuacji organ I instancji przyjął, że wykonywany transport odbywa się bez przestrzegania określonej w zezwoleniu trasy przejazdu. Kierowca przedstawił inspektorom do kontroli tylko jedną wykresówkę z bieżącego dnia pracy, nie przedstawił wymaganych przepisami prawa wykresówek za bieżący tydzień tj. za [...] i [...] lipca 2003 r. oraz wykresówek za poprzedni tydzień, w którym prowadził pojazd oświadczając, iż w przedsiębiorstwie jeździ jedynie dorywczo. Jako podstawę prawną decyzji przyjęto ar. 18 ust. 1 i 2, art.92 ust. 1 pkt 10 i 12 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 oraz z 2002 r. Nr 253 i Nr 84, poz. 804) w związku z lp.10.8 i lp. 12.12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, po. 999 i Nr 236, poz. 1985 oraz z 2003 r. Nr 89, poz. 834) i art.15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców (Dz.U. Nr 123, poz. 1354 oraz z 2002 r. Nr 155, poz. 1286). Na skutek odwołania strony Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej nie okazania wykresówek i nałożył karę pieniężną w wysokości 600 zł, zaś co do kary pieniężnej 500 zł w przedmiocie wykonywania transportu drogowego osób bez przestrzegania przewidzianej trasy lub przystanków utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji podkreślono, że z załączonego do akt sprawy rozkładu jazdy, stanowiącego integralną część zezwolenia nr [...] wynika, iż przewozy na trasie obejmującej miejscowość W. powinny się odbywać kilka razy w ciągu dnia tj. autobus powinien znajdować się na przystanku w W. o godzinie 4,50, 12,30, 16,35, 17,40, 22,00, 22,55. Natomiast, jak zeznał świadek R. P., kierowca kontrolowanego pojazdu, w dniu kontroli wykonywał kursy na trasie z K. do W. oraz z W. do K.. Protokół ten został podpisany przez kierowcą bez żadnych uwag. Zmiany wysokości nałożonej kary pieniężnej za nie okazanie 3 wykresówek dokonano na podstawie lp.1.11.11 pkt 1 lit (b załącznika do ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. (Dz.U. Nr 149, poz. 1452), stosując przepisy korzystniejsze dla strony (kara 200 zł za brak jednej wykresówki zamiast 500 zł). Ponadto, zgodnie z treścią lp.1.2.2. pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3.000 zł. Z uwagi na treść art. 139 kpa wprowadzającego zakaz reformationis in peius, podwyższenie kary pieniężnej nie było możliwe. W skardze do Sądu strona wnosi o uchylenie decyzji w części dotyczącej pkt 2 czyli nałożenia kary za wykonywanie transportu drogowego osób bez przestrzegania przewidzianej trasy lub przystanków. Podnosi, że autobus był kontrolowany w miejscowości K., a więc na trasie wynikającej z pozwolenia oraz iż kierowca, wbrew twierdzeniom organu, nie podpisał protokołu kontroli. Ponadto zarzuca, że żadna ustawa nie zabrania wykonywania kursów według zatwierdzonego rozkładu jazdy tylko jednym autobusem, zaś dyspozytor może wyznaczyć jeden lub więcej pojazdów które wykonują kursy z jednego rozkładu jazdy i tak w tym przypadku było. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administacji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, Są rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 - dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż obie decyzje w zaskarżonej części nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Obowiązująca w dacie rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz.U. z 2001 r. Nr 125, poz.1371) w art. 4 pkt 4 definiowała przewóz regularny jako publiczny przewóz osób i bagażu wykonywany według rozkładu jazdy podanego przez przewoźnika do publicznej wiadomości co najmniej przez ogłoszenia wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, w którym należność za przejazd pobierana jest zgodnie z taryfą opłat podaną do publicznej wiadomości oraz warunkami przewozu określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art.18. Z kolei przepis art.20 ustawy stanowił, że w zezwoleniu określa się w szczególności warunki wykonywania przewozów (pkt 1), przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) i miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). Oznacza to, że przedsiębiorca obowiązany jest prowadzić działalność przewozową zgodnie z rozkładem jazdy, a naruszenie tego obowiązku może prowadzić do cofnięcia zezwolenia (vide art.24 ust. 4 pkt 2). Konsekwencją przyjętych przez ustawę rozwiązań jest nałożenie na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w formie przewozów regularnych osób kary pieniężnej za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu a dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków (art. 92 ust. 1 ustawy oraz lp.1.2.2 pkt 3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym oraz lp.12.12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. powołany w decyzji organu I instancji). Jak wynika z materiału dowodowego zebranego w sprawie niniejszej skarżący uzyskał zezwolenie nr [...] na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy regularne w dniu [...] kwietnia 1999 r. na trasie W. – K. – W. na czas nieoznaczony, przy czym samo zezwolenie jest ważne z obowiązującym rozkładem jazdy i wykazem numerów rejestracyjnych pojazdów zgłoszonych do przewozu. Wykaz pojazdów do zezwolenia nr [...]obejmuje 15 pojazdów o wymienionych numerach rejestracyjnych, z których to jeden o [...] o nr rej. [...]został w dniu [...] lipca 2003 r. poddany kontroli. Ustalenie okoliczności wykonywania przewozu niezgodnie z ustaloną trasą nastąpiło na podstawie przesłuchania świadka - kierowcy zatrzymanego autobusu -, który stwierdził, że w dniu kontroli jeździł na trasie z K. do W. i z powrotem a zatem nie wykonywał przewozu na całej trasie, obejmującej także miejscowość W. zgodnie z rozkładem jazdy, będącym integralną częścią zezwolenia nr [...]. Zdaniem Sądu brak jest uzasadnionych podstaw aby te zeznania uznać za niewiarygodne. W zaistniałej sytuacji nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w toku postępowania administracyjnego twierdzenie jakoby do obsługi przedmiotowej linii przewozów na odcinku miejscowości W. wyznaczony był przez dyspozytora inny autobus, co zdaje się sugerować skarżący w treści swej skargi. Jednakże fakt ten nie został w żaden sposób wykazany choćby przez wskazanie numeru rejestracyjnego autobusu, spośród innych autobusów wymienionych w spisie, stanowiącym integralną część zezwolenia oraz podanie nazwiska i imienia kierowcy, który miałby wykonywać w dniu [...] lipca 2003 r. przewozy na tym odcinku trasy obejmującym miejscowość W. Dodatkowo wskazać należy, iż wymierzona kara dotyczy tylko i wyłącznie zezwolenia nr [...] a zatem nie mają znaczenia w sprawie przedstawiane przez stronę zezwolenia o innych numerach. Wbrew twierdzeniom skarżącego oba protokoły kontroli i przesłuchania świadka zostały podpisane przez kierowcę autobusu, zaś przesłane stronie odpisy były zatem niepełne, co jednak nie ma wpływu na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art.151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.