I SA/Ol 97/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ryszard Maliszewski Sędzia WSA - Zofia Skrzynecka Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie restrukturyzacji zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oddala skargę. Decyzją z dnia 22 marca 2004r. o nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 09 stycznia 2004r. nr "[...]", którą umorzono J. W. wszczęte przez ten Urząd w dniu 10 października 2002r. na wniosek Strony, postępowanie restrukturyzacyjne w zakresie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od marca do sierpnia 2001r., w łącznej kwocie 1.698,20 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Dyrektor Izby podzielając stanowisko organu I instancji podniósł, iż Podatnik nie spełnił jednego z warunków, o których mowa w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznych od przedsiębiorstw (Dz.U. Nr 155, poz.1287). Zaprzestał bowiem prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 29 października 2003r., a więc przed upływem 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, czego potwierdzeniem była złożona przez Stronę w tym dniu informacja o likwidacji działalności. Jako podstawę prawną decyzji organy obu instancji powołały art.21 ust.3 wymienionej ustawy, zgodnie z którym postępowanie restrukturyzacyjne umarza się również w przypadku, gdy wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe; w tym przypadku organ restrukturyzacyjny niezwłocznie wydaje decyzję o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Nie zgadzając się z treścią decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w złożonej skardze J. W. podniósł, iż spełnił warunki restrukturyzacji wskazane w decyzji organu podatkowego I instancji z 22.10.2002r. i wynikające z art.10 ust.1 ustawy restrukturyzacyjnej. 11-miesiączny termin przekazania informacji o sytuacji finansowej firmy upłynął bowiem w jego przypadku we wrześniu 2003r., zaś działalność gospodarczą Podatnik zakończył w październiku 2003r. nie posiadając zadłużeń. Skarżący wnosząc o uwzględnienie skargi podał, iż według informacji uzyskanych w Urzędzie Skarbowym okres restrukturyzacji wynosić miał 12 miesięcy, natomiast działalność gospodarcza została przez Niego zakończona po tym terminie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji podniósł, iż wbrew twierdzeniom J. W. nie został spełniony warunek restrukturyzacji wymieniony w art. 10 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy. Informację o bieżącej sytuacji finansowej Podatnik złożył bowiem z uchybieniem wskazanego w tym przepisie terminu, dopiero po wezwaniu organu I instancji z dnia 09.12.2003r. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił ponadto uwagę, że celem postępowania restrukturyzacyjnego była poprawa sytuacji finansowej przedsiębiorcy, stworzenie perspektyw jego rozwoju oraz tworzenie nowych miejsc pracy. Po likwidacji działalności przez Skarżącego cele te nie zostały zrealizowane, w związku z czym zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego poprzez umorzenie zaległości podatkowych J. W. nie było możliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisów art.3 § 1 i 145 § 1 pkt 1a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej i stosując środki przewidziane w tej ustawie mogą uchylić decyzję organu wówczas, gdy stwierdzą naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa procesowego, o ile mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny uchybień takich nie stwierdził. Zgodnie z art.1 ust.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznych od przedsiębiorstw restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Określając status przedsiębiorcy wymieniona ustawa zawiera między innymi odesłanie do przepisu art.2 ust.2 ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej, w świetle którego jest nim osoba fizyczna, osoba prawna oraz niemająca osobowości prawnej spółka prawa handlowego, która zawodowo, we własnym imieniu podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą, o której mowa w ust.1. Definiując działalność gospodarczą w wymienionym ustępie art.2 ustawodawca wskazał natomiast, iż jest nią zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i eksploatacja zasobów naturalnych, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Poza sporem pozostaje w ustalonym stanie faktycznym sprawy, iż J. W. zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 29 października 2003r., przy czym, jak wynika z akt jej likwidacji dokonał w toku trwającego postępowania restrukturyzacyjnego wszczętego decyzją organu podatkowego I instancji z dnia 22.10.2002r. W świetle powołanego wyżej przepisu art.1 ust.2 ustawy oczywistym jest zatem, iż zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej i utrata z dniem 29 października 2003r. statusu przedsiębiorcy powodowały, że należności J. W. z tytułu podatku VAT za okres od III do VIII 2001r. nie mogły być nadal objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym. Bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia pozostaje w tej sytuacji podnoszony przez Skarżącego brak zadłużeń na dzień zakończenia działalności, czy też upływ, przed tym dniem, 11-miesięcznego okresu o którym mowa w art.10 ust.2 ustawy. Na podkreślenie w okolicznościach niniejszej sprawy zasługuje jednocześnie wyłaniający się z powołanych wyżej przepisów prawa cel restrukturyzacji, którym pozostaje niewątpliwie poprawa sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy oraz stworzenie perspektyw jego rozwoju. Wskazuje na powyższe zarówno cytowany wyżej art.1 ust.2 ustawy restrukturyzacyjnej, jak też jej art.2 pkt 5, art.3 ust.1, art.10a, czy wymieniony w decyzjach obu instancji art.21 ust.3 tego aktu. Przy analizie wymienionych przepisów nie można zatem pominąć celowościowej wykładni prawa służącej poszukiwaniu założonych w akcie normatywnym celów, które jednoznacznie w tym przypadku wiążą się z poprawą sytuacji finansowej spełniających warunki restrukturyzacji przedsiębiorców w celu zapewnienia im dalszych perspektyw rozwoju. Jeżeli natomiast ustawy restrukturyzacyjnej nie stosuje się do przedsiębiorców znajdujących się w likwidacji lub upadłości (art.3 ust.1 ustawy), zaś prowadzone postępowanie restrukturyzacyjne należy niezwłocznie umorzyć, gdy wobec przedsiębiorcy wszczęto postępowanie likwidacyjne lub upadłościowe. (art.21 ust.3 ustawy), to oczywistym w ocenie Sądu jest, iż prowadzenie dalszego postępowania wobec osoby, która zlikwidowała działalność gospodarczą, a zatem nie jest przedsiębiorcą, było w świetle powołanych przepisów ustawy, niedopuszczalne. Słusznie zatem organy podatkowe przyjęły, że skoro Podatnik zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej i niemożliwe było zrealizowanie wobec niego celów postępowania restrukturyzacyjnego wskazanych w ustawie, to postępowanie w tym zakresie należało umorzyć. Należy zwrócić jednocześnie uwagę, iż organy podatkowe obu instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie dokonały wadliwej subsumpcji pod stan faktyczny niniejszej sprawy przepisu art.21 ust.3 ustawy restrukturyzacyjnej. Jeżeli bowiem podstawą rozstrzygnięć była utrata przez Stronę statusu przedsiębiorcy, to podstawę materialnoprawną wydanych decyzji stanowić powinien art.1 ust.2 ustawy o restrukturyzacji. Niemniej, biorąc pod uwagę, iż powołanie błędnej podstawy prawnej nie miało wpływu na wynik sprawy i zasadność decyzji organów, powyższe uchybienie pozostaje bez znaczenia dla oceny słuszności i merytorycznej prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Skoro więc nie można czynić zarzutu organom podatkowym, iż kierując się przedstawioną w rozstrzygnięciu wykładnią naruszyły prawo, w sposób mający wpływ na wynik sprawy, to na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) skargę należało oddalić.