I SA/Bd 571/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Liwacz, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.), Asesor sądowy Mirella Łent, Protokolant Daniel Łuczon, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2004r. nr [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Na oryginale właściwe podpisy I SA/Bd 571/04 UZASADNIENIE Aktem notarialnym z dnia [...] 2002r. P. Spółka z o.o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w P. nabyła od Agencji Mienia Wojskowego w B. zabudowaną nieruchomość położoną w G. przy ul. [...], [...], [...] i [...] (obecnie [...]). Nabywając nieruchomości Spółka P. miała obowiązek złożyć deklarację na podatek od nieruchomości na 2003r. organowi podatkowemu, właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotu opodatkowania. Obowiązku tego Spółka jednak nie dopełniła, lecz pismem z [...] 2003r. poinformowała Urząd, że posiada status zakładu pracy chronionej przyznany decyzją Pełnomocnika do Spraw Osób Niepełnosprawnych z dnia [...]1997r. i jest podmiotowo zwolniona z podatku od nieruchomości. W dniu [...] 2003r. zostało przedstawione stronie stanowisko organu podatkowego w tym względzie oraz wezwano spółkę do złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości na 2003r., uwzględniając zmianę zawarta w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od l.01.2003r., a dotyczącą zwolnienia prowadzących zakłady pracy chronionej. Ponieważ stanowisko Spółki nie uległo zmianie organ podatkowy wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003r. W dniu [...] 2003r. wydano decyzję [...] określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. na kwotę 307.817,60 zł przyjmując do wymiaru dane wynikające z aktu notarialnego ( z wyjątkiem obiektów blaszanych nie spełniających kryteriów budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego) stosując stawki od budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Od tej decyzji spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Po wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe i wniesieniu odwołania Spółka przesłała pierwszą deklarację na podatek od nieruchomości w dniu [...]2003 r. deklarując 10.317 m2 powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą i 85.889,00 m2 powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą na łączną kwotę 231.838,50 zł - wskazując na zwolnienie jako zakład pracy chronionej, a kolejną w dniu [...] 2003r. deklarując 11.761 m2 powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą i 85.889,00 m2 powierzchni gruntów związanych z działalnością gospodarczą na kwotę 256.834,10 zł - również wskazując zwolnienie jako zakład pracy chronionej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2003r., [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy ustalić rzeczywistą powierzchnię nieruchomości ze względu na rozbieżności wynikające z aktu notarialnego i deklaracji złożonej przez spółkę. W tym też czasie spółka złożyła kolejną korektę deklaracji, w której nie wykazała już jakichkolwiek budynków. Po uchyleniu decyzji organ podatkowy wezwał spółkę do przedłożenia rzetelnej korekty deklaracji i wskazania faktycznej powierzchni budynków i jednocześnie wskazał na możliwość zakwalifikowania budynków, które ze względu na stan techniczny nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej do kategorii "budynki pozostałe". Ustawodawca dopuścił taką możliwość od l.01.2003r. nowelizując ustawę o podatkach i opłatach lokalnych w art. la ust. l pkt 3. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka złożyła wyjaśnienie w dniu [...].2003r., iż nie wykazuje powierzchni użytkowej żadnego budynku, bo nabyte "obiekty" nie nadają się do remontu, odbudowy ani wykończenia ze względu na zły stan techniczny i nie odpowiadają warunkom stawianym budynkom wg definicji wynikającej z ustawy Prawo budowlane. Wskazano jednocześnie, które z nabytych obiektów zgłoszono do rozbiórki, które będą remontowane pomimo, iż zdaniem spółki nie nadawały się do remontu, odbudowy ani wykończenia oraz które pomimo zawarcia w akcie notarialnym nie istniały. Wobec takiego stanowiska organ podatkowy zebrał niezbędne informacje od Wydziału Budownictwa i Geodezji Urzędu Miejskiego w G., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego i określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003r. decyzją z dnia [...]2003r., [...] na kwotę 105.918.50zl. Spółka ponownie wniosła odwołanie od decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2004r., [...] uchyliło powyższą decyzję do ponownego rozpatrzenia ze względów proceduralnych, a także ze względu na fakt, iż spółka w odwołaniu podniosła, że nabyte nieruchomości zostały zajęte na potrzeby zakładu pracy chronionej celem podjęcia działalności przez prowadzoną przez spółkę Europejską Wyższą Szkołę Edukacji Zdrowotnej w P. Oddział w G. W związku z tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że należy rozważyć czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczące zwolnienia szkół wyższych. W celu wyjaśnienia wskazanych przesłanek zwrócono się do spółki z prośbą o przedstawienie zezwolenia Ministerstwa Edukacji Narodowej na prowadzenie przez skarżącą Europejskiej Wyższej Szkoły Edukacji Zdrowotnej w P. Oddział w G. Ze złożonego wyjaśnienia wynika, że Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej znajdzie się na terenie Ośrodka Edukacji Zdrowotnej i Rehabilitacji, który to Ośrodek zostanie otwarty wraz ze szkołą w październiku 2004r. Decyzją z dnia [...] 2004r. Nr [...] Prezydent Miasta G. określił spółce wysokość zobowiązania podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 210.979,90 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że w sytuacji rozszerzenia działalności zakładu pracy chronionej nowe obiekty tego zakładu nie korzystają automatycznie ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Aby objąć nowo nabyte budynki tym zwolnieniem, prowadzący ten zakład powinien zgłosić wojewodzie fakt rozszerzenia działalności zakładu. Samo jednak poinformowanie o owym fakcie nie skutkuje tym, że są to obiekty zakładu pracy chronionej. Prowadzący zakład chcąc włączyć je w skład zakładu pracy chronionej powinien przystosować je do warunków, o których mowa w art. 28 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Następnie Państwowa Inspekcja Pracy powinna stwierdzić, że obiekty te odpowiadają warunkom i na tej podstawie powinna nastąpić zmiana decyzji wojewody, w wyniku której nowe miejsce wykorzystywane do prowadzenia działalności zostaje uznane za wchodzące w skład zakładu pracy chronionej. Zmiana decyzji jest momentem, który decyduje o uznaniu danego budynku za obiekt zakładu pracy chronionej. Spółka nie uzyskała w 2003r. zmiany decyzji, o czym organ podatkowy został poinformowany pismem [...] Urzędu Wojewódzkiego w P. Wydziału Polityki Społecznej z dnia [...] 2003r., [...], ponieważ nie przedstawiono decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej spełnianie warunków określonych w art. 28 ust. l pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Spółka zgłosiła Wojewodzie [...] jedynie fakt nabycia gruntów położonych w G. co zostało potwierdzone zaświadczeniem z dnia [...]2003r. Zaświadczenie takie potwierdza tylko informację zawartą w akcie notarialnym. Nie jest to zaświadczenie dla nieruchomości stwierdzające spełnianie warunków określonych w art. 28 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Do podstawy wymiaru podatku od nieruchomości przyjęto powierzchnię użytkową budynków o następujących numerach: 11, 12, 14, 15, 18 i 23. Powierzchnia użytkowa powyższych budynków została przyjęta do podstawy wymiaru podatku, ponieważ Wojewódzki Konserwator Zabytków w T. pismem z dnia [...] 2003r. sygn. [...] nie wyraził zgody na ich rozbiórkę. W wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w dniu [...]2003r. decyzja powyższa została podtrzymana. Ponadto z pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków Nr [...] skierowanego do spółki w dniu [...] 2003r. wynika, że ochroną konserwatorską objęte są budynki o nr: 11,12,14 i 15 i są one przeznaczone do zachowania i remontu. W dniu [...] 2003r. Miejski Konserwator Zabytków w G. przeprowadził wizję lokalną terenu, podczas której nie stwierdzono bardzo złego stanu żadnego z budynków i że przedmiotowe budynki kwalifikują się do remontu, co potwierdza sporządzona dokumentacja fotograficzna będąca w posiadaniu Miejskiego Konserwatora Zabytków. Jednocześnie Miejski Konserwator Zabytków poinformował, że możliwa jest rozbiórka budynków o numerach 18 i 23. Budynki te zostały zgłoszone do rozbiórki w dniu [...] 2004r. i będzie to miało wpływ na wymiar podatku od nieruchomości w 2004r. Do wymiaru podatku uwzględniono również powierzchnię budynków, które zostały przez Spółkę zgłoszone do remontu w Wydziale Budownictwa i Geodezji, a mianowicie: budynek nr 4, budynek nr 5, budynek nr 27. Z uwagi na informację spółki P. zawartą w piśmie z dnia[...].2003r. o przygotowywaniu dokumentacji do remontu budynków organ podatkowy przyjął ich powierzchnię do naliczenia podatku. Są to budynki o numerach: 6, 8 i 9. Łączna powierzchnia budynków przyjęta do wymiaru podatku wynosi 9.112,00 m2. Jednocześnie organ podatkowy wyjaśnił, iż nie uwzględnił do wymiaru powierzchni budynków nabytych wg aktu notarialnego, które nie spełniają kryteriów budynku w rozumieniu przepisów Prawa Budowlanego, tj. garaże i wiaty blaszane o numerach 31,33,34,36,37,41,44,45 i 46 , nr 19 - garaż 6 stanowiskowy oraz nr 22 i 28, które wg informacji spółki z dnia 3.01.2003r. nie istniały w chwili sporządzenia aktu notarialnego. Pozostałe budynki, których zgłoszenie do rozbiórki przyjęto w 2002r. i 2003r., tj. o numerach 17,13,11,12,18,21 i 20 również nie zostały uwzględnione do wymiaru podatku. Jednocześnie z uwagi na stan techniczny budynków organ podatkowy pismem z dnia [...] 2003r. znak: [...] zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta G., załączając pełną dokumentację złożoną przez Spółkę, o zajęcie stanowiska, czy budynki przygotowywane przez Spółkę do remontu o numerach 4,5,8,9,27 oraz 6 -dwukondygnacyjny budynek szpitalny spełniają definicję budynku określoną w art. l a ust. l pkt l ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wskazane obiekty budowlane są budynkami ( pismo z dnia [...].2003r. znak:[...]. Ponieważ Spółka nie wystąpiła do organu podatkowego o zastosowanie przepisów art. la ust. l pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i wyłączenia części budynków ze względu na stan techniczny, a tym samym zastosowania preferencyjnej stawki jak od budynków"pozostałych" to organ podatkowy zastosował stawkę od powierzchni użytkowej budynków jak od powierzchni związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W odniesieniu do powierzchni gruntów będących w posiadaniu przedsiębiorcy organ uznał, że jest ona zgodna z danymi zawartymi w akcie notarialnym oraz ewidencji gruntów i wynosi 85.889,00 m2. Organ podatkowy zastosował stawkę dla powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tj. 0,62 zł. Ponadto organ I instancji stwierdził, że spółka nie ma uprawnień do korzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust. l pkt 6 ustawy z dnia [...] 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, co wynika z opinii uzyskanej od Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] 2003 r., [...]. Dla ustalenia czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 7 ust. 2 pkt l uprawniające Spółkę do zwolnienia ustawowego z tytułu prowadzenia szkoły wyższej organ podatkowy wystąpił o przedłożenie zezwolenie Ministerstwa Edukacji Narodowej na prowadzenie szkoły wyższej. Ponieważ Spółka nie posiada takiego zezwolenia oznacza to, że w roku 2003 Europejska Wyższa Szkoła Edukacji Zdrowotnej i Rehabilitacji nie istniała i do zwolnienia z tego tytułu spółka również nie miała uprawnień. Podejmowane działania i projekty przedłożone przez spółkę świadczą, że przewidywane otwarcie Ośrodka Rehabilitacii Zdrowotnej wraz z Uczelnią ma nastąpić w październiku 2004r., co będzie miało wpływ na opodatkowanie w 2004 roku. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powołując się na art.9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowiący, że w stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przed wejściem w życie niniejszej ustawy, zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na zasadach dotychczasowych, nie dłużej niż do upływu 3-letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. przyznającej status prowadzącego zakład, spółka wywodzi, iż zakłady pracy chronionej, które posiadają decyzję o przyznaniu statusu wydaną na czas nieokreślony, korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na zasadach dotychczasowych, tzn. zwolnienia o charakterze podmiotowym, do czasu gdy decyzja przyznająca status zakładu pracy chronionej obowiązuje. W ocenie spółki za trafnością jej stanowiska przemawia także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002 r., K.45/01. Skarżąca postawiła zarzut naruszenia przez organ podatkowy art.2 i 32 Konstytucji. Jednocześnie spółka wskazała, że otrzymane przez nią zaświadczenia z dnia [...] 2003 r. i z dnia [...] 2004 r. wydane przez Wojewodę [...] spełniają wymagania przewidziane w art.7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, i są podstawa zwolnienia od podatku od nieruchomości. Następnie skarżąca podniosła, iż organ podatkowy dokonując wymiaru podatku od nieruchomości nie uwzględnił, że część znajdujących się na nich nieruchomości nie istniała w dniu podpisania umowy sprzedaży, a pozostała część nie stanowiła budynków i budowli mimo, że zgodnie z art.6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy jest związany z istnieniem przedmiotu opodatkowania. Ponadto spółka zarzuciła naruszenia art. 209 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem organ podatkowy nie powiadomił strony o prowadzonych w trakcie prowadzonego postępowania konsultacjach z innymi organami. Wskazano także na naruszenia art. 121, art.122 i art.123 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia [...] 2004 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z przedłożonej przez stronę decyzji Pełnomocnika d/s Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] 1997 r. wynika, że "P." sp. z o.o. prowadzi zakład pracy chronionej. Jednak w decyzji, o której mowa, nie wymieniono nieruchomości położonych w Grudziądzu jako obiektów należących do zakładu pracy chronionej. Nie można również przyjąć, że zaświadczenie Wojewody [...] jest wystarczające do uznania, że nieruchomości te są zwolnione od podatku od nieruchomości za rok 2003. Zostało ono wydane dopiero w 2004 r. Organ odwoławczy powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętą w składzie siedmiu sędziów z dnia 5 listopada 2001 r., FPS 7/01,w której sformułowano pogląd, iż podmiot prowadzący zakład pracy chronionej jest zwolniony na podstawie art. 31 ust. l pkt l ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych od podatku od nieruchomości tylko w stosunku do przedmiotu opodatkowania (art. 3 ust. l ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych) wchodzącego w skład tego zakładu, zgodnie z decyzją uprawnionego organu o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej. Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Poza zarzutami wskazanymi w odwołaniu spółka podniosła, że dokonując wymiaru podatku organ podatkowy nie uwzględnił zakwalifikowania przez Miejskiego Konserwatora Zabytków nabytych nieruchomości do zabytków, co skutkuje zwolnieniem na podstawie art.7 ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Dodatkowo skarżąca uznała za uzasadnione naruszenia przez organ podatkowy art. 180, art.187 i art.210 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma treść art.7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. Do tego przepisu odsyła art. 31 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, stanowiący, iż prowadzący zakład pracy chronionej lub aktywności zawodowej jest zwolniony w stosunku do tego zakładu m. in z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w odrębnej ustawie. W myśl wspomnianego art. 7 ust.2 pkt 4 zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakład pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej – w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Bezspornym jest, że w 2003 r. spółka nie uzyskała zmiany decyzji Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] 1997 r. przyznającej jej status zakładu pracy chronionej. Zmiany decyzji nie dokonano, ponieważ skarżąca nie przedstawiła decyzji Państwowej Inspekcji Pracy stwierdzającej spełnianie warunków określonych w art. 28 ust.1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych Treść cytowanego art.7 ust.2 pkt 4 pozwala jednak stwierdzić, że podstawą zwolnienia może być nie tylko decyzja, ale również zaświadczenie. Skarżąca przedłożyła zaświadczenie wydane przez Wojewodę [...] z dnia [...] 2003 r. Z pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] 2004 r., [...] (k-39) wynika, że zostało ono wydane celem uzyskania zwolnienia od podatku od nieruchomości. W zaświadczeniu tym wymienia się działki, na których wzniesione są obiekty stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Identyczną treść zawiera zaświadczenie z dnia [...] 2004 r. Dodatkowo w tym ostatnim zaświadczeniu stwierdza się, że wskazane w nim nieruchomości zostały nabyte na potrzeby prowadzenia zakładu pracy chronionej. Organ odwoławczy uznał zaświadczenie z dnia [...] za niewystarczające, podnosząc jednocześnie, że zostało ono uzyskane w 2004 r. W ocenie Sądu nie jest to pogląd słuszny. Należy zaznaczyć, że zaświadczenie nie tworzy nowych sytuacji prawnych dla podmiotów, na których żądanie zostało wydane. Istotą zaświadczenia jest jedynie urzędowe potwierdzenie istnienia stanu prawnego lub stanu faktycznego. Z żadnego przepisu nie wynika, aby wydanie zaświadczenia przez Wojewodę było obwarowane spełnieniem jakiś warunków. Ma ono potwierdzać, że zgłoszone przedmioty opodatkowania są zajęte na prowadzenia zakładu pracy chronionej. W zaświadczeniu z dnia [...] 2004 r. jest wyraźne odniesienia do nabycia nieruchomości na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] 2002 r. i potwierdza się w nim, na dzień jego wydania, że nabycie nastąpiło na potrzeby prowadzenia zakładu pracy chronionej. Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2001 r., FPS 7/01, do której odwołuje się Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i organ I instancji została podjęta w innym staniem prawnym, przed 1 stycznia 2003 r. Jednakże wynikające z tej uchwały przesłanki zwolnienia ZPChr od podatku od nieruchomości – podmiotowe (posiadanie statusu zakładu pracy chronionej) i przedmiotowe (związek pomiędzy przedmiotem opodatkowania a działalnością zakładu pracy chronionej) zostały, w rozpatrywanej sprawie, potwierdzone zaświadczeniem. Organy podatkowe nie wskazują żadnych dowodów na okoliczność, że nieruchomości nie nabyto, czy że nie zajęto na potrzeby prowadzenia ZPChr . W świetle powyższego organy podatkowe odmawiając skarżącej zwolnienia od podatku od nieruchomości naruszyły art. 7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W tym zakresie nastąpiło też przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (art.191 Ordynacji podatkowej). Sąd nie podziela natomiast pozostałych zarzutów skarżącej, co do naruszenia prawa materialnego i procesowego. W przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art.9 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Przepis ten stanowił, że w stosunku do prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej, którzy uzyskali status prowadzących te zakłady przed wejściem w życie niniejszej ustawy, zwolnienie z podatku od nieruchomości stosuje się na zasadach dotychczasowych, nie dłużej niż do upływu 3-letniego terminu wynikającego z decyzji wydanej przed dniem 1 stycznia 2003 r. przyznającej status prowadzącego zakład. Z brzmienia tego przepisu wynika, że dotyczy on podatników, którzy uzyskali decyzję przyznającą status ZPChr na okres trzyletni. Skarżący zaś otrzymał decyzję na czas nieokreślony. Sąd nie uznaje także za słuszny zarzut, iż przyjęte do opodatkowania obiekty nie spełniały kryterium budynków w rozumieniu prawa budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu także o dokumentację złożoną przez spółkę, stwierdził, że obiekty o numerach 4, 5, 6, 8, 9 i 27 są budynkami. W odniesieniu do pozostałych budynków nie stwierdzono bardzo złego ich stanu i zakwalifikowano je do remontu. Art.6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, na który powołuje się skarżąca nie obejmuje swoim zakresem istniejących budynków, które zostały poddane remontowi kapitalnemu (por. uchwałę 5 sędziów NSA z dnia 14 kwietnia 1997 r., FPK 3/97). Nie jest również zasadny zarzut nie uwzględnienia przez organy podatkowe zwolnienia przewidzianego w art. 7 ust.1 pkt 6 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z tym przepisem zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków wynika, że na terenie ograniczonymi ulicami: [...] nie ma żadnych obiektów wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków. Sąd nie podziela także poglądu skarżącej co do naruszenia art. 209 §2 Ordynacji podatkowej, który wymaga zawiadomienia strony w przypadku zwrócenia się do innego organu o zajęcie stanowiska. Przepis ten stosuje się, gdy przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. W celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego organ podatkowy mógł zwracać się do innych organów o wyrażenie opinii. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art.152 cyt ustawy Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.