II SA/Łd 826/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie: NSA Ewa Markiewicz, Asesor Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Dominika Janicka, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.P., A.P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazania wykonania robót budowlanych oddala skargę. - II SA/Łd 826/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał M. i A.P. doprowadzić ścianę rozbudowanego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce przy ul. A 3 w S., znajdującą się od strony nieruchomości stanowiącej własność B. i Z.K., do stanu zgodnego z przepisami poprzez likwidację 4 otworów okiennych, tj. zamurowanie ich cegłą lub wypełnienie luksferami- w terminie dwóch miesięcy licząc od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu powyższej decyzji opisano dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w tej sprawie , wydane decyzje organów I i II instancji ze wskazaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego- Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 6 listopada 2002 r. oddalającego skargę Państwa P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie. W swych motywach Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. wskazał, że inwestor przy realizacji rozbudowy budynku mieszkalnego odstąpił od zatwierdzonej dokumentacji ( stanowiącej integralną część pozwolenia na budowę z 1980 r.wykonując dwa otwory okienne do piwnic oraz dwa otwory do pomieszczeń mieszkalnych w ścianie usytuowanej od strony nieruchomości stanowiącej własność małż. K., w związku z czym nastąpiło naruszenie obowiązujących w czasie budowy przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia , budynki mieszkalne i gospodarcze na działkach zagrodowych oraz wolnostojące jednorodzinne domy powinny być usytuowane w odległości co najmniej 4 m od granicy działki. Odległość ta może być zmniejszona do 3 m , jeżeli ściana budynku od strony sąsiedniej działki nie ma otworów okiennych lub drzwiowych. § 12 ust. 2 rozporządzenia stanowi, iż przy istniejącej zabudowie na sąsiedniej działce większej niż 4 m od granicy działki , odległości określone w rozporządzeniu mogą ulec zmniejszeniu, z tym że odległość pomiędzy budynkiem istniejącym a projektowanym powinna wynosić co najmniej 8 m. . Z dokonanych ustaleń wynika, że odległość ( spornego) budynku od granicy działki wynosi 1,43 m. Odległość między budynkami na obu działkach wynosi 4,93 m. Nie istnieją zatem przesłanki do nakazania rozbiórki , natomiast ze względu na niezgodność z zatwierdzoną do pozwolenia dokumentacją oraz powyższymi warunkami technicznymi zachodzi konieczność dokonania stosownych przeróbek. Od powyższej decyzji nakazującej zamurowanie otworów okiennych odwołanie wnieśli M. i A.P. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji, ze przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie ustosunkował się do podnoszonego przez Z.K. naruszenia jego interesów poprzez uniemożliwienie prawidłowej zabudowy ich działki ignorując wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. Skarżący wskazali, iż mają wątpliwości czy Z.K. posiada interes prawny w sprawie. Podkreślili ponadto, iż oba budynki usytuowane są w odległości mniejszej niż 4 m i posiadają okna wzajemnie wychodzące na stronę sąsiada. Zdaniem odwołujących się organ I instancji uniemożliwił im przedłożenie wniosków dowodowych przed wydaniem decyzji i nie wyjaśnił wyczerpująco sprawy. Ponadto bezzasadnie ograniczył doprowadzenie ściany budynku do stanu zgodnego z prawem jedynie poprzez zamurowanie cegłami lub wypełnienie luksferami otworów okiennych, a wykluczył możliwość zamurowania innymi materiałami np. pustakami lub wypełnienia ich innymi niż luksfery materiałami budowlanymi wykonanymi ze szkła lub tworzyw sztucznych. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszoinstancyjnego. Decyzją z dnia [...] Nr [...] znak [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. w części określającej doprowadzenie ww. ściany do stanu zgodnego z przepisami poprzez zamurowanie otworów okiennych cegłą lub wypełnienie luksferami i w to miejsce orzekł zamurowanie otworów okiennych w ww. ścianie z dopuszczeniem do zamurowania niepalnych materiałów budowlanych przepuszczających światło, w pozostałej części utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia WINB w Ł. wskazał, iż przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego wykonana została niezgodnie z pozwoleniem na budowę tj. decyzją z dnia [...]. Odstępstwo od projektu będącego załącznikiem do tej decyzji przy realizacji obiektu polega na: - zmianie wymiarów zewnętrznych rozbudowanej części budynku w ten sposób, że sporna ściana została zbliżona do granicy działki o 58 cm w stosunku do odległości przewidzianej w projekcie, - wykonaniu w ścianie od strony granicy otworów okiennych, których nie przewidywał projekt. Stan taki jest niezgodny z prawem nabytym przez inwestora na podstawie pozwolenia na budowę i narusza wskazane powyżej przepisy ( warunki techniczne) jakie obowiązywały w okresie budowy obiektu, których celem jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich czyli właścicieli sąsiednich nieruchomości. W zaskarżonej decyzji organ I instancji wziął pod uwagę wyłącznie kwestię wykonania otworów okiennych nieprzewidzianych w projekcie pomijając kwestię zwiększenia wymiarów rozbudowanej części budynku z naruszeniem przepisów, która to kwestia była podniesiona w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz w powyższym wyroku NSA. W kierowanych do organu I instancji pismach i odwołaniach Państwo K. podnoszą, że przedmiotowa rozbudowa uniemożliwia rozbudowę ich obiektu. Zmiana w tym zakresie może być dokonana tylko na podstawie obowiązujących przepisów wiążących projektanta i organ przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku na działce przy ul. A 11. Od grudnia 2002 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690) § 12 ust. 3 pkt 1 tego rozporządzenia podtrzymuje dotychczasową zasadę sytuowania ściany budynku z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości co najmniej 4 m od granicy działki , a ściany bez otworów w odległości co najmniej 3 m od granicy. Jednakże § 12 ust. 7 pkt 2 tego rozporządzenia dopuszcza sytuowanie budynku w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki lecz nie mniejszej niż 1,5 m, jeżeli ściana zewnętrzna bez otworów budynku wznoszonego będzie usytuowana w odległości nie mniejszej od granicy z sąsiednią działką niż najbardziej do granicy zbliżony punkt ściany zewnętrznej budynku istniejącego, znajdującej się w odległości mniejszej niż 3 m od granicy , a wznoszony budynek będzie: -usytuowany w prostopadłym do granicy pasie terenu o szerokości wyznaczonej przez część budynku istniejącego, położoną w odległości do 3 m od granicy -miał wysokość nie większą niż ma budynek istniejący w odległości do 3 m od granicy. Przedmiotowa rozbudowa stwarza zatem aktualnie możliwość rozbudowy budynku mieszkalnego na działce przy ul. A 11 w stronę spornego obiektu na odległość nie mniejszą niż 1,5 m od granicy działki z tym, że gabaryty planowanej rozbudowy nie przekraczają gabarytów rozbudowanej części budynku sąsiadów w strefie do 3 m od granicy, a jej usytuowanie położone będzie odpowiednio na wysokości spornego obiektu. Skoro sporna rozbudowa umożliwia sąsiadom rozbudowanie ich budynku mieszkalnego w stronę granicy działki, co było niemożliwe pod rządami w/w. rozporządzenia z 1980 r., nie można mówić, że powoduje ona pogorszenie warunków użytkowych działki Państwa K. jako naruszenie ich uzasadnionych interesów chronionych przepisami prawa budowlanego, powodujące z kolei konieczność rozbiórki rozbudowanej nieprawidłowo części budynku. W tej sytuacji zasadne jest ograniczenie się w postępowaniu administracyjnym do wydania nakazu zamurowania otworów okiennych w ścianie zbliżonej do granicy działki na odległość mniejsza niż 4 m, których nie przewidywał zatwierdzony projekt techniczny i które naruszają przepisy wskazanych wyżej rozporządzeń. Organ odwoławczy uznał zasadność zarzutu skarżących wskazującego na określone w rozstrzygnięciu ograniczenie materiałów budowlanych, których inwestor może użyć do zamurowania otworów okiennych i z tego względu skorygowano sentencje zaskarżonej decyzji tak aby umożliwić wykorzystanie do zamurowania tych otworów, materiałów innych niż cegła lub luksfery. Kolegium wskazało, iż podniesione przez skarżących zarzuty nieuwzględnienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym kwestii interesu państwa K. i nie wyczerpującego uzasadnienia decyzji są zasadne jednakże nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygniecie w świetle wyjaśnienia przeprowadzonego przez organ odwoławczy. Całkowicie bezzasadne są natomiast zarzuty wskazujące na uchybienie proceduralne uniemożliwiające stronie przedłożenie materiałów dowodowych w sprawie oraz podważanie oczywistych praw sąsiadów jako strony w postępowaniu. Skarżący mieli możliwość przedkładania dowodów gdy zostali poinformowani przez Sąd o przekazaniu akt sprawy do organu I instancji. Z możliwości tej jednak nie skorzystali zarówno w postępowaniu organu I instancji jak również w postępowaniu odwoławczym. Powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. zaskarżyli do Sądu M.P. i A.P. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Skarżący zarzucili rozstrzygnięciu obrazę art. 6,7,8,9,10,11,15,28,77,80,81,89,105,138 § 2 i 139 kpa oraz art. 40 ustawy prawo budowlane z dnia 24 października 1974 r. W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucili organom nadzoru budowlanego, iż organy te przed wydaniem decyzji nakazującej zamurowanie okien cegłą lub wypełnienie otworów luksferami nie przeprowadziły postępowania dowodowego ani wyjaśniającego, nie zażądały uzupełnienia opinii. Ponadto skarżący wskazali, iż w postępowaniu przed organem I instancji skarżący nie zostali dopuszczeni do udziału w sprawie w postępowaniu administracyjnym, w szczególności organ I instancji nie zawiadomił skarżących o zamknięciu postępowania dowodowego i zamiarze wydania decyzji, czym pozbawił skarżących możliwości zgłaszania wniosków dowodowych zmierzających do pełnego wyjaśnienia sprawy. Skarżący wskazali ponadto, iż w ich ocenie w sprawie oprócz uzupełnienia opinii rzeczoznawcy ds. p.poż. winno być wzięte pod uwagę wzajemne sytuowanie budynków, co wymaga ponownego przeprowadzenia wizji lokalnej . Powinno być również przeprowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia interesu prawnego sąsiadów skarżących w niniejszej sprawie. W ocenie skarżących nie ustalono również czy rozbudowany budynek stwarza czy nie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali ponadto, iż decyzja organu I instancji nie posiadała uzasadnienia, a jedynie streszczenie przebiegu sprawy i podanie przepisów prawa. Ponadto skarżący podnieśli w skardze, iż zaskarżona decyzja zmieniła decyzję I instancji na niekorzyść skarżących. W decyzji użyte zostały dwa zwroty ,,zamurować" i ,,wypełnić", które mają różne znaczenie i nie są równoważne. Organ II instancji nie sprecyzował ponadto jakich konkretnie materiałów budowlanych należy użyć przez co nawet przy założeniu merytorycznej zasadności decyzji wykonanie jej byłoby utrudnione i mogłoby narazić skarżących na szkody. Skarżący podnieśli ponadto, iż wydając decyzje organ administracyjny powinien wziąć pod uwagę, że zamurowanie otworów okiennych pozbawi walorów użytkowych dwóch i tak małych pomieszczeń, albowiem jedno z nich zostanie całkowicie pozbawione światła dziennego, zaś w drugim dopływ światła zostanie istotnie ograniczony. Wskazali ponadto, iż budynek stanowiący ich własność jest w bardzo dobrym stanie technicznym, wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną i nie stwarza żadnego zagrożenia dla osób i mienia. Skarżący podnieśli, iż dokonali przedmiotowej rozbudowy w związku z trudną sytuacją mieszkaniową swojej rodziny i brakiem środków na zakup dodatkowego mieszkania. Skarżący wnieśli ponadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, iż wykonanie decyzji będzie się wiązało z niewspółmiernymi kosztami. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi. WINB w Ł. wskazał, iż przedmiotowa rozbudowa budynku mieszkalnego wykonana została pod rządami prawa budowlanego z 1974 r. w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę. Odstępstwo od pozwolenia na budowę w sposób oczywisty narusza obowiązujące w czasie rozbudowy obiektu przepisy budowlane określające jako minimalną odległość ściany z otworami działki od granicy 4 metry. Pomimo ewidentnego naruszenia przepisów dotyczących sytuowania obiektu na działce zarówno organ I jak i II instancji nie zastosował sankcji uwzględniającej rozbiórkę części obiektu w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z przepisami. Ograniczono się jedynie do nakazu zamurowania otworów okiennych. Podnoszony przez skarżących fakt, że na sąsiedniej działce znajduje się budynek w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki z oknami w ścianie od strony granicy, nie może być przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wskazał, iż nie podziela zarzutu skarżących, iż zamurowanie otworów okiennych pozbawi jeden pokój dopływu światła dziennego, a w drugim ograniczy dopływ światła, gdyż rozstrzygnięcie decyzji daje możliwość zastosowania do wypełnienia (zamurowania) otworów okiennych materiałów budowlanych przepuszczających światło, a ponadto inwestor ma możliwość wykonania otworów okiennych. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również stanowiska skarżących co do naruszenia przepisów proceduralnych i ich wpływu na rozstrzygnięcie oceniając, iż te zarzuty mają na celu dążenie do bezzasadnego wydłużania procedury administracyjnej w sprawie toczącej się od 1997 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z uwagi natomiast na treść art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań u.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 u.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 u.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Podniesione przez skarżących zarzuty, są ogólne i odnoszą się w większości do zasad postępowania administracyjnego, które to zasady zostały w ocenie skarżących naruszone. Skarżący jednak nie wskazują już jaki i czy w ogóle wpływ miało ewentualne naruszenie zasad postępowania na wynik sprawy. Wprawdzie w skardze jest wymienionych 15 artykułów kodeksu postępowania administracyjnego, które w ocenie skarżących zostały naruszone, to jednak uzasadnienie nie zawiera wyjaśnienia na czym to naruszenie miałoby polegać i w jaki sposób wpływać na wynik sprawy. Zarzuty te mają w ocenie Sądu jedynie utrzymanie jak najdłużej istniejącego stanu rzeczy na gruncie, a więc odwleczenie wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie nie ulega najmniejszej wątpliwości, że budynki na sąsiednich działkach stoją w odległości mniejszej niż cztery metry od jej granicy. Zarówno budynek Państwa K. jak i P. Skarżący pomijają jednak w swych zarzutach przedstawionych w skardze fakt znacznego odstępstwa od projektu przy realizacji prowadzonej rozbudowy budynku na podstawie pozwolenia z [...]. Niezgodność ta polega nie tylko na znacznym powiększeniu wymiarów zewnętrznych dobudowanej części, ale również na wykonaniu w ścianie budynku od strony nieruchomości Państwa K. czterech otworów okiennych, które nie były przewidziane w projekcie. Problem w sprawie niniejszej sprowadza się właśnie do owych czterech otworów okiennych wykonanych wbrew udzielonemu pozwoleniu. Sami skarżący przyznają w swej skardze, że budynki na sąsiednich nieruchomościach są usytuowane w bliższej odległości niż przewidują to przepisy prawa budowlanego. Problem otworów okiennych w ścianie budynku Państwa K. od strony działki skarżących nie jest przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej i pozostaje poza kontrolą Sądu. Jeżeli otwory te zostały wykonane niezgodnie z prawem budowlanym i udzielonym pozwoleniem na budowę to sprawa ta może znaleźć swój finał przed organami nadzoru budowlanego w innej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżących sprawa samowolnie wykonanych otworów okiennych nie wymagała przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych. Podnoszone przez skarżących zarzuty odnoszące się do sformułowań zaskarżonej decyzji i decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie wskazań organów co do zastosowania określonych materiałów, którymi należy zamurować otwory okienne nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji. O ile decyzja organu I instancji zawężała możliwości inwestora co do wyboru użytych materiałów, to na skutek decyzji organu II instancji nakazującej zamurowanie otworów i dopuszczającej również wykonanie tego niepalnymi materiałami budowlanymi, podnoszony przez skarżących problem jest sztuczny. Skarżący mogą dokonać zamurowania otworów wszelkimi materiałami budowlanymi, również tymi przepuszczającymi światło, pod warunkiem, że będą one niepalne. Podnoszony przez skarżących zarzut braku legitymacji po stronie małżonków K. jest niezasadny. Nie ulega wątpliwości, iż bezpośredni sąsiad ma interes prawny w występowaniu w sprawie samowoli budowlanej swego sąsiada, która odbywa się w pasie granicznym nieruchomości, a wykonane otwory okienne naruszają spokój i intymność zamieszkiwania na działce sąsiedniej wobec nie zachowania odległości postawionej budowli od granicy działki. Sami skarżący wskazują na naruszenia prawa przez małżonków K. przez wybudowanie budynku w odległości mniejszej niż 4 metry od granicy działki, a nadto przyznają ( w końcowej części uzasadnienia skargi ), że ich odstępstwa od udzielonych im pozwoleń budowlanych miały miejsce za zgodą i wiedzą małżonków K. o czy ma świadczyć dwudziestoletni okres tolerowania tego stanu rzeczy. Powyższe potwierdza dwie okoliczności, pierwsza to fakt dokonanej samowoli budowlanej przez skarżących, druga to przyznanie prawa strony małżonkom K. w postępowaniu administracyjnym i świadomość, że taki status przysługuje sąsiadom. Z uwagi na drugą ze wskazanych okoliczności wydaje się celowym pominięcie w niniejszym uzasadnieniu rozważań co do wyjaśnienia statusu strony w postępowaniu. Kontrola sądowa decyzji administracyjnych podlega pewnej relatywizacji, to znaczy ocena prawidłowości działań administracji publicznej jest dokonywana na datę wydania zaskarżonego aktu. Późniejsze, następcze zmiany podstaw faktycznych bądź prawnych nie powinny wpływać na ważność wydanej decyzji, gdyż będzie to zawsze godzić w pewność obrotu prawnego i stosunków powstałych między adresatami decyzji. Reasumując powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa a przedstawiona przez organ w uzasadnieniu wykładnia przepisów prawa oraz przytoczona argumentacja zasługują na uwzględnienie. Wskazane w skardze uchybienia nie stanowią naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, a już z pewnością nie miały ani nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a. Nie zachodzą, też kodeksowe przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ( art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a.), ani też kodeksowe lub wynikajace z innych przepisów przesłanki do stwierdzenia naruszenia prawa ( art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.). Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził więc naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze i na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji wyroku.