II SA/Łd 1696/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Katarzyna Orzechowska, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. na rozprawie przy udziale - sprawy ze skargi I. C. i B. C. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych oddala skargę. - [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), po rozpatrzeniu odwołania I. C. i B. C. oraz Prokuratury Rejonowej dla Ł., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]). Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, budowa wielorodzinnego budynku mieszkalnego wraz z budynkiem gospodarczo - technicznym, ogrodzeniem frontowym, przyłączami instalacyjnego uzbrojenia terenu oraz instalacjami wewnętrznymi na nieruchomości przy ul. A 89 w Ł. realizowana była na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Ł. o pozwoleniu na budowę z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]), utrzymanej w mocy przez Wojewodę [...] na podstawie decyzji z dnia [...] Decyzją z dnia [...], (znak: [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę. Podczas przeprowadzania czynności kontrolnych na nieruchomości, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. stwierdził, że inwestor - A z siedzibą w Ł., rozpoczął prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją budynku mieszkalnego w zakresie piwnic i parteru oraz instalacyjnego uzbrojenia terenu. Z uwagi na to, że prowadzenie robót budowlanych nie zostało zakończone, organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego postanowieniem z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową budową. Następnie decyzją z dnia [...]., Nr [...] (znak: [...]) przedstawił warunki, jakie musi spełnić inwestor, aby uzyskać pozwolenie na wznowienie prowadzenia robót budowlanych. Po przedłożeniu wymaganych dokumentów, decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) udzielono Spółdzielni Mieszkaniowej A w Ł. pozwolenia na wznowienie prowadzenia związanych z realizacją tego budynku robót budowlanych. W postępowaniu odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) utrzymał w mocy I instancji decyzję. Na decyzję tą została wniesiona skarga przez I. C. i B. C. do Naczelnego Sadu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 22 października 2002 r., sygn. akt: II SA/Łd 857/02 uchylił decyzję z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...]. Główną przyczyną takiego rozstrzygnięcia był brak szczegółowego odniesienia się do zarzutów skarżących w zakresie zgodności postępowania z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, naruszenia praw osób trzecich, przestrzegania zasad ochrony przeciwpożarowej. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] wznowiono postępowanie w sprawie przedłożenia dokumentów określających prawidłowość wykonania zrealizowanych dotąd robót budowlanych z określeniem zamierzeń docelowych budowy rozpatrywanego wielorodzinnego budynku mieszkalnego z infrastrukturą towarzyszącą. Organ stwierdził, iż zmieniony został stan zaawansowania budowy na skutek realizacji robót w oparciu o decyzję z dnia [...] o pozwoleniu na wznowienie prowadzenia robót. Z uwagi na prowadzone, a nie zakończone postępowanie w sprawie przedłożenia dokumentów, podstawą prawna wstrzymania wykonywania robót było postanowienie z dnia [...]. A ponieważ nie było podstaw prawnych do prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 50 prawa budowlanego, należało uwzględnić zarzuty przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 22 października 2002 r. i rzeczywisty stan zaawansowania budowy. Wobec tego decyzją z dnia [...], Nr [...] (znak: [...]) nakazano przedłożenie dokumentów określających prawidłowość wykonania zrealizowanej części budynku z przedstawieniem rozwiązań docelowych z uwzględnieniem: - wymagań obowiązującego planu zabudowy i zagospodarowania terenu, - wymagań określonych w treści art. 5 prawa budowlanego, - treści wyroku z dnia 22 października 2002 r. W dniu 17 lipca 2003 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. przedstawiła wymagane decyzją dokumenty. Pismem z dnia 25 lipca 2003 r. strony postępowania zostały poinformowane o możliwości zapoznania się z treścią złożonych dokumentów i przedstawienia swoich wniosków i uwag w sprawie. W dniach 4 i 5 sierpnia 2003 r. I. C. i B. C. zapoznali się z kompletem przedłożonych w tej sprawie dokumentów oraz dokonali niezbędnych dla nich kserokopii i w dniu 18 sierpnia 2003 r. przedstawili na piśmie swoje stanowisko w sprawie. Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł., po zapoznaniu się ze stanowiskiem I. C. i B. C., przedstawiła w dniu 20 sierpnia 2003 r. dokumenty uzupełniające. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po zapoznaniu się z aktami sprawy, stanem zaawansowania budowy oraz przedstawionymi argumentami stron decyzją z dnia [...] udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową wielorodzinnego budynku mieszkalnego, budynku gospodarczo – technicznego, ogrodzenia frontowego oraz przyłączy (wodno – kanalizacyjnego, centralnego ogrzewania i energetycznego wraz z instalacjami wewnętrznymi) na nieruchomości zlokalizowanej w ł. przy ul. A 89 zgodnie z przedstawionym projektem budowlanym. Organ uznał bowiem, iż przedłożone dokumenty stanowią wykonanie obowiązków nałożonych decyzją Nr [...] z dnia [...] Oznacza to, że prowadzenie robót budowlanych jest wstrzymane, a stan zaawansowania wykonania robót budowlanych jest zgodny z określonym w protokole z dnia 10 września 2002 r., przedłożona inwentaryzacja budowlana prawidłowo odzwierciedla rzeczywistość, a inwentaryzacja geodezyjna jest zgodną z protokołem [...], wykonane orzeczenie techniczne określa prawidłowość dotychczasowej realizacji wykonawstwa budynku i określa możliwość dalszej kontynuacji robót budowlanych według przedłożonego projektu budowlanego robót docelowych. Ponadto przedłożone rozwiązania projektowe nie zmieniają lokalizacji budynku, a więc nie zachodzą podstawy prawne do żądania nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zwłaszcza, że ustalenia lokalnego planu zagospodarowania przestrzennego terenu nie uległy zmianie. Projekt budowlany spełnia wymagania określone w artykułach 32 - 35 prawa budowlanego. Na tej podstawie organ ocenił, iż projekt jest realizacją projektu pierwotnego rozdzielonego obecnie na część wykonaną i część do wykonania. Zarzuty I. C. i B. C. w zakresie zgodności z ustaleniami lokalnego planu zabudowy i zagospodarowania terenu nie są zasadne, bowiem teren budowy zlokalizowany jest w planistycznej jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem [...] opisanej jako tereny mieszkaniowe budownictwa wielorodzinnego, wymagające uzupełnień i wymiany pojedynczych elementów. Budowa wielorodzinnego budynku mieszkalnego z infrastruktura towarzyszącą jest więc zgodna z ustaleniami tego planu. Dla budowy wielorodzinnego budynku mieszkalnego z infrastrukturą towarzysząca wydana została decyzja z dnia [...]., Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która wraz z załącznikiem graficznym określa te warunki, a m. in. usytuowanie linii zabudowy, wskaźnik powierzchni aktywnej przyrodniczo. Oznacza to, że nie określona została zabudowa pierzejowa nieruchomości, usytuowanie budynku jest właściwe i nie zostało uzależnione od zabudowy osiedla zlokalizowanego po drugiej strony ulicy, a realizowana inwestycja jest w formie i zakresie zgodna z ustaleniami tej decyzji. Wynikająca z przedstawionych w projekcie wielkości powierzchni zabudowy obiektów tworzących ten budynek, powierzchnia nieruchomości aktywna przyrodniczo wynosi 31 %, co spełnia wymagania planu zagospodarowania przestrzennego terenu. Brak jest podstaw zatem, zdaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do przyjęcia stwierdzenia, że projektowany budynek bryłą i kształtem musi nawiązywać do zabudowy jednorodzinnej sąsiedniej nieruchomości przy ul. A 91. Zarówno projekt decyzji o warunkach zabudowy, jak i projekt budowlany uzyskały pozytywną opinię Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co oznacza że bryła budynku nie jest w sprzeczności ze stylistyką i kształtem sąsiedniej zabudowy wielorodzinnej. Poza tym inwestor przedstawił opinię rzeczoznawcy, w której stwierdzona jest bezpodstawność zarzutów I. C. i B. C.. Druga grupa zarzutów strony dotyczy naruszenia praw osób trzecich. Również ich zasadności nie uznał organ, gdyż w jego ocenie po realizacji inwestycji nie nastąpi pogorszenie warunków wjazdu na nieruchomość przy ul. A 91 oraz wzmożenie hałasu z tytułu zwiększenia ruchu samochodów. Ulica A w tym miejscu jest jednokierunkowa w kierunku zachodnim, co daje duże możliwości manewru samochodem przy wjeździe na każdą posesję. Natomiast realizowana budowa wielorodzinnego budynku mieszkalnego nie ma żadnego wpływu na natężenie ruchu samochodów ulicą A w tym miejscu. Projektowane są dla wszystkich mieszkańców garaże podziemne, które eliminują samochody jako źródło hałasu poprzez odpowiednią izolację ścian i stropów, nie uznaje się zarzutu o ograniczeniu naświetlenia i nasłonecznienia obiektów sąsiednich. Przedłożone wyliczenia i graficzne przedstawienia "linijki słońca" wykazują, że warunki normatywne w tym zakresie są spełnione zarówno dla nieruchomości przy ul. A 87, jak i przy ul. A 91. Kolejna grupa argumentów przedstawionych przez I. C. i B. C. dotyczy wpływu projektowanego obiektu na konstrukcję budynku mieszkalnego stanowiącego ich własność. Organ ocenił, iż nie powstanie negatywny wpływ projektowanego budynku na konstrukcję sąsiedniego budynku jednorodzinnego. W chwili obecnej budynek jest w części realizacji mogącej wpływać na obiekt sąsiedni wykonany. Obawy w tym zakresie mogły wynikać jedynie z wad wykonawstwa, gdyż projektowo rozwiązane były prawidłowo. Ponieważ do chwili obecnej nie wystąpiły żadne zagrożenia, przyszła realizacja części nadziemnych nie stwarza żadnego zagrożenia dla obiektów sąsiednich. Ostatni zarzut strony dotyczy zachowania warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., Dz. U. Nr 75 poz. 690). Organ I instancji nie uznał również zarzutu o usytuowaniu budynku zbyt blisko granicy, co miałoby spowodować jej zacienienie, wstrzymanie przewietrzania i zanik roślinności. Usytuowanie budynku zostało zrealizowane zgodnie z warunkami określonymi w § 11 ust. 3 oraz § 13 rozporządzenia. Żądanie, aby usytuowanie budynku wynosiło od innych budynków 20 m wynika z niewłaściwej interpretacji przepisów. Zachowanie przepisów, w zakresie obowiązujących warunków technicznych, oznacza ochronę praw sąsiadów w zakresie naświetlenia, nasłonecznienia i prześwietlania nieruchomości sąsiednich. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. nie uznał zarzutu w zakresie konieczności wybudowania drogi pożarowej dla nieruchomości przy ul. A 89. Nie ma bowiem przepisu prawa, który określałby wymóg doprowadzenia drogi pożarowej do rozpatrywanej nieruchomości. W tym zakresie inwestor przedstawił opinie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który potwierdza brak konieczności doprowadzenia drogi pożarowej. A ponieważ dla dokończenia budowy konieczne jest wykonanie robót budowlanych, a zamierzenia budowlane inwestora nie są sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz inwestor przedstawił dokumenty określające posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ nadzoru budowlanego uznał za zasadne i dopuszczalne udzielenie, na podstawie regulacji art. 51 ust. 1a prawa budowlanego, pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W odwołaniu od powyższej decyzji I. C. i B. C. wnieśli o uchylenie decyzji I instancji z uwagi na naruszenie prawa, a w szczególności art. 51 ust. 1a prawa budowlanego (organ zezwolił na wznowienie robót bez wykonania przez inwestora obowiązków określonych w treści przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego). W trakcie rozpoznawania sprawy doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych, a przede wszystkim regulacji art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 107 § 3 kpa, organ odmówił przeprowadzenia wizji lokalnej na gruncie oraz dopuszczenia dowodu uzupełniającego w postaci opinii biegłego do spraw przeciwpożarowych w celu ustalenia drogi dojazdowej w przypadku pożaru. Przede wszystkim jednak, zdaniem odwołujących się, organ nie wykonał zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonych w wyroku z dnia 22 października 2002 r. Ocena zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego usytuowania obiektu winna opierać się na wskazaniu konkretnych zapisów planu oraz wyciągu opisu tych jednostek, kwestionowana decyzja tego nie zawiera, czym rażąco narusza unormowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Organ I instancji nie zapoznał strony odwołującej się z dokumentami złożonymi przez inwestora w uzupełnieniu tych złożonych pierwotnie. Aktów tych organ również w żaden sposób nie opisał w decyzji. Bezzasadnie organ odmówił słuszności argumentom dotyczącym czasu nasłonecznienia pokoi w budynku odwołujących się, dodatkowo organ napisał o nasłonecznieniu elewacji budynku, a nie znajdujących się w nim pomieszczeń. Organ bezzasadnie również odmówił przeprowadzenia drogi przeciwpożarowej stwierdzając, iż nie ma odpowiedniego przepisu prawa, który by nakazywał przeprowadzenie takiej drogi. Zdaniem odwołujących się podstawę taką stanowił § 218 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim mają odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wszystkie te argumenty, zdaniem odwołujących się, mają przemawiać za uchyleniem decyzji I instancji i przekazaniem sprawy innemu organowi właściwemu do rozpoznania sprawy poza powiatem [...] Odwołanie od powyższej decyzji złożył również Prokurator Prokuratury Rejonowej Ł. – Ś. wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 51 ust. 1a prawa budowlanego, ponieważ inwestor nie przedłożył wymaganych dokumentów) oraz prawa procesowego (art. 10 § 1 kpa, gdyż nie umożliwił I. C. i B. i C. zapoznania się z dodatkowymi dokumentami złożonymi przez inwestora i 77 § 1 kpa poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pomimo że Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na kierunki i zakres uzupełnienia tego materiału). Liczne rozbieżności w sprawie dotyczą usytuowania budynku zbyt blisko granicy, co spowoduje zaciemnienie działki i wstrzymanie przewietrzania roślinności na działce odwołujących się, niezachowanie linii zabudowy, zmniejszenie na sąsiednich działkach czasu nasłonecznienia, niezapewnienie dostępu Straży Pożarnej. W ocenie Prokuratora niepowołanie niezależnego biegłego poskutkowało wadliwością materiału dowodowego. Zatem decyzja wydana na podstawie nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego jest wadliwa. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane w odwołaniu rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ podał, iż przedmiotem postępowania jest odwołanie od decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1a prawa budowlanego, którą udzielono Spółdzielni Mieszkaniowej A pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku mieszkalnego. Zgodnie z powyższym przepisem po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt. 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Zatem jeżeli obowiązek nałożony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego został wykonany, właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie prac budowlanych. W odniesieniu do przedmiotowego obiektu inwestor przedłożył w organie I instancji inwentaryzację budowlaną wykonywanych robót (geodezyjną inwentaryzację usytuowania budynku, opis techniczny, orzeczenie techniczne o stanie wykonanych robót przyłącza C.O., inwentaryzację geodezyjną przyłącza C.O., rysunki rzutu piwnic, parteru, I piętra, przekrój A-A, i B-B), opinię projektanta obiektu stanowiącą odniesienie się do 10 zarzutów strony odwołującej się, w tym odnośnie wymagań planu miejscowego zagospodarowania terenu i art. 5 prawa budowlanego, historię prowadzonych robót budowlanych, opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego dotyczącą usytuowania budynku z uwagi na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, odpowiedź inwestora na zarzuty skarżących, oraz projekt robót docelowych budynku i przyłącza ciepłowniczego. Przedstawiona dokumentacja w ocenie organu odwoławczego w pełni wyczerpuje nałożone decyzją z dnia [...], Nr [...] wymogi formalne, nie zawiera braków, a zawarte w niej opinie pozytywnie oceniają przedmiotową inwestycję m.in. w odniesieniu do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu, nawiązania do otaczającej zabudowy, prawidłowego usytuowania obiektu na działce w aspekcie oświetlenia światłem naturalnym działek sąsiednich i bezpieczeństwa pożarowego. Odnosząc się do spornych kwestii organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla miasta Ł. brak jest podstaw do uznania, iż budowa czterokondygnacyjnego, wolnostojącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego narusza sformułowane bardzo ogólnie, ustalenia planu miejscowego jak również ustalenia określone w decyzji o warunkach zabudowy dla tej inwestycji z dnia [...], Nr [...]. Ogólny plan zagospodarowania przestrzennego nie precyzuje sposobu sytuowania obiektu na działkach, a zatem w ocenie organu, nie istnieje kwestia zgodności usytuowania obiektu z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Organ ocenił, iż daleko idące żądanie odwołujących się stanowiące o konieczności przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego parteru, nie znajduje uzasadnienia w istniejącym stanie prawnym. Zarzuty obu stron skarżących opierają się na przedłożonych opiniach inż. arch. T. S. kwestionujących prawidłowość tej inwestycji. Zdaniem organu opinie tego autora nie mogą się ostać ze względu na istotne wady kwestionujące jej obiektywność i zgodność z obowiązującymi przepisami dotyczącymi ochrony interesów osób trzecich. W odniesieniu do kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego opinie te podważają, prawidłowość wydanej w tej sprawie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu co jest niedopuszczalne w opinii rzeczoznawcy. W opinii nie określono, na czym ma polegać niezgodność przedsięwzięcia z obowiązującym planem go, lecz jedynie wskazano na konieczność opracowania dla danego terenu szczegółowego planu porządkowania istniejącej zabudowy. Stwierdzenie to wykracza poza przepisy prawa. Podobnie organ nie uznał za udowodnionego wadliwego usytuowania obiektu ze względu na fakt pogorszenia warunku dostępu światła naturalnego do sąsiednich działek, na których znajdują się budynki, w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z regulacją § 13 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia warunek określony w ust. 1 uznaje się za spełniony, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłaniającego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający, w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Między ramionami kąta wyznaczonymi z okien budynku skarżących położonych w ścianie wschodniej znajduje się część projektowanego obiektu. Z projektu budowlanego wynika, że wysokość projektowanego budynku liczona od poziomu terenu od strony budynku odwołujących się wynosi 12,905 m. Odległość pomiędzy budynkiem projektowanym a budynkiem odwołujących się wynosi 13,20 m. Oznacza to, że nie istnieje część przesłaniająca budynku projektowanego położona powyżej 13,20 m i tym samym należy uznać, że spełniony jest warunek zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżących. Skoro nie można uznać naruszenia warunków dopływu światła naturalnego do pomieszczeń budynku odwołujących się oddalonego o 13,20 m od budynku projektowanego, to zdaniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tym bardziej nie można uznać naruszenia tych warunków we wskazanym w odwołaniu budynku położonym przy ul. A 87, który oddalony jest od projektowanego budynku o ponad 20 m. Jako całkowicie błędne, zdaniem organu II instancji, należy uznać wskazanie naruszenia § 13 ust. 3 rozporządzenia, gdyż przepis ten nie dotyczy stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z tym przepisem odległość, o której mowa w ust. 2 pkt 1, mierzona od przesłanianych okien pomieszczeń mieszkalnych w budynkach wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego pobytu dzieci nie może być mniejsza niż 20 m. Traktowany jako przesłaniany budynek odwołujących się nie jest budynkiem wielorodzinnym, ale jednorodzinny. Nie jest też budynkiem przeznaczonym do zbiorowego pobytu dzieci. Okna pomieszczeń mieszkalnych projektowanego budynku nie są przesłaniane innym obiektem. Z tych względów wskazywanie na naruszenie przepisu uznać należy jako jego nadinterpretację wykraczającą daleko poza brzmienie przepisu. W odniesieniu do takich zarzutów jak zaciemnienie całej działki, wstrzymanie przewietrzenia działki, zmniejszenie czasu nasłonecznienia sąsiednich nieruchomości organ odwoławczy ocenił, iż przepisy wykonawcze do prawa budowlanego nie normują tych kwestii co oznacza, że nie mogą być one przedmiotem oceny organu badającego prawidłowość projektu budowlanego. Zdaniem organu wskazanie w opiniach przedłożonych przez stronę odwołującą się na naruszenie przepisów ochrony przeciwpożarowej nie może być uznane jako dowód w sprawie, gdyż autor opracowania, inż. arch. T. S. nie posiada tytułu rzeczoznawcy w tym zakresie. Przedmiotowy projekt budowlany budynku wielorodzinnego posiada pozytywne opinię rzeczoznawcy ds. przeciwpożarowych opracowaną przez mł. bryg. mgr inż. A. M.. W opinii tej szczegółowo odniesiono się m.in. do kwestii drogi pożarowej. Wyjaśniono, że rolę takiej drogi pełni ul. A. W świetle wykazanego stanu prawnego i faktycznego, organ odwoławczy nie uznał materiału przedłożonego przez I. C. i B. C. jako dowodu w sprawie. Z tych samych przyczyn, a przede wszystkim ze względu na możliwość dokonania oceny stanu faktycznego dotyczącego projektu budowlanego w zakresie zapewnienia prawidłowości usytuowania obiektu na działce w świetle obowiązujących przepisów prawa organ ocenił brak podstaw do powoływania niezależnego rzeczoznawcy dla dokonania oceny w tym zakresie. Ponadto doprowadziłoby to do bezzasadnego wydłużenia procedury administracyjnej. Dlatego zarzut wyrażony w odwołaniu I. C. i B. C. oraz Prokuratora, a sprowadzający się do nie wywiązania się organu z zaleceń płynących z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego, nie jest zasadny. Jednocześnie organ wywodził, iż w wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie zalecił powołania niezależnego biegłego, lecz wskazał jedynie na możliwość rozważenia powołania takiego rzeczoznawcy. Zatem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. posiłkując się art. 77 i 80 kpa, stwierdził brak podstaw powołania niezależnego arbitra do oceny prawidłowego projektu budowlanego. Badając kolejny zarzut dotyczący naruszenia przez organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego regulacji art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, organ również nie uznał jego trafności. Przed wydaniem decyzji w I instancji organ wezwał odwołujących się do zapoznania się z kompletem dokumentów złożonych przez Spółdzielnię Mieszkaniową A. Po przesłaniu kompletu akt administracyjnych do organu II instancji, stronie przysługiwało prawo przejrzenia akt oraz wypowiedzenia się co do ich kompletności i treści, lecz oni z tego uprawnienia nie skorzystali. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie bez znaczenia jest fakt, że zaskarżona decyzja dotyczy kontynuowania robót budowlanych, które prowadzone były legalnie na mocy udzielonego decyzją z dnia [...] pozwolenia na budowę. Na podstawie tej decyzji wykonane zostało podziemie budynku oraz parter. Decyzją z dnia [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. stwierdził nieważność udzielonego pozwolenia na budowę. W świetle zebranego materiału organ odwoławczy nie dostrzegł naruszenia prawa procesowego i materialnego uzasadniającego uchylenie kwestionowanej decyzji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. C. i B. C. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., ponieważ wskazane akty naruszają regulację prawa materialnego (art. 5, 51 ust. 1 prawa budowlanego i § 13 oraz 218 rozporządzenia Ministra Infrastruktury) oraz prawa procesowego (w szczególności regulacji art. 7, 10 § 1, 77 § 1 i 107 kpa i unormowania art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym). W motywach skargi strona wywodziła, iż inwestor nie wywiązał się z obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...], bowiem trudno nazwać opinie architektów W. B. i W. M. za spełniające wymagania dotyczące zarzutów skarżących, tym bardziej, iż zawarta w nich treść jest całkowicie sprzeczna z opinią arch. T. S.. Sprzeczność zaś można usunąć jedynie przez powołanie niezależnych biegłych, co zalecał NSA w wyroku z dnia 22 października 2002 r., a nie przez zanegowanie całkowicie jednej opinii. Opinie przedłożone przez inwestora ograniczają się jedynie do negowania ekspertyzy strony przeciwnej bez podania merytorycznych, jak i prawnych argumentów. Szczególnie lekceważące, zdaniem I. C. i B. C. jest sformułowanie, że strony miały zapewniony czynny udział w postępowaniu, gdyż mogły zapoznać się z materiałem stanowiącym podstawę wydania decyzji. Takie rozumienie czynnego udziału może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ mimo konkretnego zarzutu naruszenia przepisów § 13 ust. 3 rozporządzenia dotyczącego odległości od granic działki skarżących i budynku wielorodzinnego, nie odnosi się do tegoż przepisu ani jednym zdaniem. Art. 35 prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek ustosunkowania się co do usytuowania na działce realizowanej inwestycji. Strona skarżąca nie kwestionuje budowy, ale sposób zabudowy tej działki polegający na ustawieniu projektowanego budynku prostopadle do ulicy, zamiast frontem do niej. Swoistą opinią jest opinia przeciwpożarowa dotycząca zabezpieczenia przeciwpożarowego usytuowania budynku. Nie trzeba być, zdaniem skarżących, fachowcem w tej dziedzinie żeby stwierdzić, ze w przypadku pożaru budynek wielorodzinny usytuowany wzdłuż działek nieruchomości sąsiednich w odległości ok. 5 m od granic nie posiada drogi dojazdowej dla jednostek Straży Pożarnej, a ul. A w tym przypadku nie spełnia tych warunków. Gdy chodzi zaś o ogólnie zakreślone wytyczne NSA w wyroku z dnia 22 października 2002 r., to żadne z nich nie zostało zrealizowane w zaskarżonej decyzji co rażąco narusza art. 30 ustawy o NSA. Skarżący zamierzają w przyszłości wybudować wolnostojący budynek mieszkalny dla rodzin dwóch wnuków. W skardze I. C. i B. C. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu kontestowanego aktu. W piśmie z dnia 18 grudnia 2003 r. uczestnik postępowania – Spółdzielnia Mieszkaniowa A w Ł. wniosła o oddalenie skargi wskazując, iż w skardze nie zostało wykazane naruszenie prawa stanowiące podstawę do uchylenia decyzji. Zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdza decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], Nr [...] i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2001 r., sygn. akt: II SA/Łd 329/99. Zdaniem uczestnika postępowania złożone w organie nadzoru budowlanego dokumenty są prawidłowe i zobowiązują organ do wydania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. W związku z podniesionym przez skarżących argumentem dotyczącym naruszenia przepisów przeciwpożarowych uczestnik podał, iż uzyskał dodatkową opinię Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł., która wyraźnie stanowi, iż posadowienie budynku jest zgodne z przepisami przeciwpożarowymi. Powołany w skardze argument w zakresie wymogu budowy obiektu w formie zabudowy pierzejowej, usytuowanej frontem do ulicy, nie znajduje żadnego formalnego uzasadnienia. W toku postępowania sądowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 15 stycznia 2004 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej . Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 art. 1 powołanego aktu ). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej wg stanu prawnego na dzień jej wydania. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega oddaleniu. Sąd zobowiązany jest również uwzględniać stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Zmiana zatem przepisów, w tym art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 z 2000 r poz. 1126 z późn. zm. ), na którą powołał się pełnomocnik skarżących w głosie do protokołu rozprawy nie mogła mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W toku postępowania administracyjnego skarżący wielokrotnie powoływali się na wyrażoną w art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadę równej dla wszystkich ochrony prawa własności. Oczywistym jest, ze zakres tej ochrony w procesie związanym z inwestycją budowlaną zakreślają przepisy powołanej ustawy Prawo budowlane oraz wydane na jej podstawie przepisy wykonawcze, a nie subiektywne przekonanie skarżących o naruszeniu prawa ochrony ich własności. Każdy ma bowiem prawo do wzniesienia budynku na nieruchomości, do której posiada tytuł prawny, a wszelkie w tym zakresie ograniczenia mogą wynikać wyłącznie z konkretnych przepisów prawa. Uwzględnienie zaś przez Sąd wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ( postanowieniem z dnia [...]) na co powołał się pełnomocnik skarżących, nie mogło stanowić jakiegokolwiek "przedsądu" i warunkować merytoryczne rozstrzygnięcie skargi. Postanowienie to miało charakter tymczasowy, a rzeczą Sądu było właśnie zbadanie w dalszym toku postępowania, czy budowa obiektu przez Spółdzielnię Mieszkaniową A na terenie nieruchomości położonej przy ul. A 89 nie naruszy prawidłowego korzystania z nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości stanowiącej własność skarżących. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której inwestor prowadził roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę , która to decyzja została następnie unieważniona, ale tylko z uwagi na niezachowanie wymogu formalnego w postaci braku opinii stosownych służb ochrony zabytków, która to opinia wydana została już po zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji, jeżeli roboty budowlane były wykonywane zgodnie ze sztuką budowlaną, decyzja określająca czynności ,jakie należy wykonać w celu doprowadzenia tych robót do stanu zgodnego z prawem powinna w szczególności zobowiązywać inwestora do spełnienia warunków wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę, łącznie z wymogiem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli powodują one zmianę zagospodarowania terenu, a tym samym wymagają uzyskania takiej decyzji ( Jerzy Siegień - Prawo budowlane Komentarz , Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2000 str. 258). Jeżeli obowiązek nałożony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 z 2000 r poz. 1126 z późn. zm. ) został wykonany, właściwy organ nadzoru budowlanego jest zobowiązany w myśl art. 51 ust. 3 ustawy do wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Decyzja ta zastępująca niejako decyzję o pozwoleniu na budowę powinna rozstrzygać wszystkie kwestie, które podlegają sprawdzeniu przez organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniem projektu budowlanego określone w art. 35 ustawy . W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] warunki te spełniają. Odnosząc się do zarzutów zamieszczonych w skardze należy stwierdzić, że nie znajdują one uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa i obszernym materiale dowodowym zebranym w niniejszej sprawie. Nie można również podzielić stanowiska skarżących, że organy nadzoru budowlanego nie wykonały zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 22 października 2002 r. Analiza złożonej do akt sprawy przez inwestora dokumentacji, w tym inwentaryzacji budowlanej robót z uwzględnieniem geodezyjnej inwentaryzacji usytuowania budynku, opisu technicznego, historii prowadzonych robót budowlanych oraz projektu robót docelowych i opinii rzeczoznawcy do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego wskazuje, że inwestor w całości wykonał obowiązki nałożone decyzją z dnia [...] Roboty budowlane wykonano prawidłowo, zgodnie z projektem i zasadami sztuki budowlanej. Przedłożone rozwiązania projektowe nie zmieniają lokalizacji inwestycji, która jest zgodna z pierwotnym projektem budowlanym i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie uległ również zmianie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. uchwalony przez Radę Miejską uchwałą nr LVII/491/93 z dnia 2.06.1993 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Woj. [...] z dnia 21.06.1993 r. nr 6, poz. 71. Brak było zatem podstaw prawnych do żądania od inwestora nowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Inwestycja ta bowiem nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, która podlegała już kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 23 stycznia 2001 r. w sprawie sygn. akt IISA/Łd 329/99 oddalił skargę I. i B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...] Należy również zwrócić uwagę na to, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji uznając, że lokalizacja obiektu nie narusza stref ochronnych obiektów zabytkowych, zaś jego bryła, stylistyka i rozwiązania materiałowe nie stwarzają konkurencji formalnej dla okolicznych obiektów. Kolejna decyzja, pozytywna dla inwestora wydana została w dniu [...]. Zbędnym w tej sytuacji byłoby powołanie biegłego rzeczoznawcy na okoliczność ustalenia, czy przedłożony projekt dostosowany jest do krajobrazu i istniejącej zabudowy. Co do pozostałych zarzutów, związanych z zabudową frontową i pierzejową, jak też możliwością lokalizacji budownictwa wielorodzinnego, a powtarzanych przez skarżących w toku wieloletniego postępowania aktualne pozostaje stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie sygn. akt IISA/Łd 329/99. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 14.01.2005r. skarżący oświadczyli, że projektowany obiekt usytuowany jest, podobnie jak budynek stanowiący ich własność w odległości ok. 4 m od ul. A, a zatem nie mogą oni kwestionować przyjętej przez inwestora linii zabudowy, odpowiadającej linii zabudowy ich budynku. Nie ma przy tym żadnego znaczenia, że projektowany obiekt wchodzi w głąb działki położonej przy ul. A 89, skoro żaden przepis prawa nie zabrania tego typu zabudowy. Należy również podkreślić, że skarżący w toku postępowania powoływali się na zamiar budowy drugiego budynku mieszkalnego na terenie stanowiącej ich własność nieruchomości w głębi swoje działki, od strony południowej, a zatem w ten sam sposób jak czyni to inwestor i również żaden przepis prawa nie będzie ograniczał takiej zabudowy, oczywiście jeżeli będzie ona zgodna z nowym planem zagospodarowania przestrzennego opracowanym dla dzielnicy Ł. dotychczasowy zgodnie z art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 714 ze zm.) utracił moc z dniem 31 grudnia 2003 r.], przepisami prawa budowlanego oraz przepisami wykonawczymi obowiązującymi w dacie wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę. Jest to oczywiście zdarzenie przyszłe, uwarunkowane zgodnością inwestycji ze stanem prawnym i jego pomyślnego finału - jak chcą tego skarżący – obecnie nikt nie może im zagwarantować. Obowiązkiem Sądu była tylko ocena zaskarżonej decyzji w kontekście jej zgodności z przepisami prawa, obowiązującymi w dniu jej wydania, a nie ocena możliwości inwestowania przez skarżących w bliżej nieokreślonej przyszłości. Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skarżących w zakresie usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego zbyt blisko granicy ich działki, co powoduje jej zacienienie i ograniczenie nasłonecznienia należy stwierdzić, że zagadnienia te reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przepisy tego rozporządzenia zgodnie z § 1 konkretyzują wymagania przewidziane w art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, a zatem także w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Innych przepisów prawa w omawianym zakresie nie ma. Należy również podkreślić, że prawo budowlane posługuje się pojęciem "uzasadnionych" interesów osób trzecich, a więc tylko tych, które znajdują oparcie w przepisach prawa, a nie subiektywnie odczuwanych przez stronę. Odległość zabudowy od granicy działki budowlanej określa §12 powołanego rozporządzenia, którego ust. 3 ma odniesienie do przedmiotowej inwestycji i wskazuje, że przy równoległym do granicy sytuowaniu ściany budynku jego odległość z otworami okiennymi i drzwiowymi winna wynieść 4 m, zaś bez otworów okiennych i drzwiowych 3 m. Projektowany obiekt budowlany usytuowany jest w odległości od 5 do 9 metrów od granicy nieruchomości skarżących, a zatem zgodnie z wymaganiami określonymi wskazanym przepisem prawa. Przepis § 13 rozporządzenia określa natomiast wymagania w zakresie oświetlenia budynków. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego poczynił wszechstronne i obszerne rozważania co do wpływu usytuowania spornego obiektu na oświetlenie budynku skarżących, które w wyczerpujący sposób odnoszą się do podniesionego w tym zakresie zarzutu skarżących. Z ustaleń tych, opartych na znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji jednoznacznie wynika, że odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a budynkiem skarżących wynosi 13,20 m, przy czym wysokość projektowanego obiektu wynosi 12,905 m. Oznacza to, że nie istnieje część przesłaniająca budynku projektowanego położona powyżej 13,20 m, a w konsekwencji warunek naturalnego oświetlenia pomieszczeń w budynku skarżących jest spełniony. W § 57 rozporządzenia mówi się tylko o zapewnieniu oświetlenia dziennego z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Jak trafnie wskazał organ II instancji, powołany przez skarżących przepis § 13 ust. 3 rozporządzenia odnosi się do zgoła odmiennego stanu faktycznego, kiedy to odległość od przesłanianych okien pomieszczeń w budynkach wielorodzinnych i pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego pobytu dzieci, nie może być mniejsza niż 20 m. Odnosi się to do sytuacji, w której budynek skarżących przesłaniałby projektowany obiekt, co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Określone wymagania co do nasłonecznienia uregulowane są wyłącznie w § 60 rozporządzenia i mają zastosowanie do pomieszczeń przeznaczonych do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole oraz do mieszkań wielopokojowych. W pierwszym przypadku czas nasłonecznienia powinien wynosić co najmniej 3 godziny w dniach równonocy 21 marca i 21 września w godzinach 8 – 16, natomiast pokoi mieszkalnych w godzinach 7 – 17. W mieszkaniach wielopokojowych dopuszcza się zaś ograniczenie tego wymagania co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny. Taki zaś czas nasłonecznienia przyjął również w swojej opinii powołany przez skarżących biegły inż. T. S. podnosząc jednak bezpodstawnie, że czas ten jest niegodny z przepisami prawa. Budynek skarżących stanowi bez wątpienia mieszkanie wielopokojowe i jest usytuowany w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej, w którym co najmniej jeden z pokoi posiada nasłonecznienie przez nie mniej, niż 1,5 godziny dziennie. Należy również zaznaczyć, że nie wszystkie okna w budynku skarżących zwrócone są w kierunku projektowanego obiektu, a powołany przepis nie wskazuje, które z okien winno mieć nasłonecznienie nie mniejsze niż 1,5 godziny dziennie. Może to być zatem każde okno. Nie można przeto mówić o jakimkolwiek naruszeniu powołanych przepisów prawa. Przepisy te nie przewidują również jakichkolwiek wymagań w odniesieniu do wnętrza pomieszczeń mówiąc jedynie o płaszczyźnie okien i płaszczyźnie ścian. W tej sytuacji organ II instancji trafnie uznał, że zbędne było powoływanie w niniejszej sprawie biegłego, który miałby określić ograniczenie nasłonecznienia budynku skarżących. Należy również podkreślić, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 22.10.2002 r. Sąd nie nałożył na organ obowiązku powołania biegłego, a jedynie wskazał na taką możliwość w przypadku zaistnienia wątpliwości. Skoro w świetle wskazanych powyżej przepisów, (które powołany przez skarżących inż. arch. T. S. całkowicie zignorował), nie ma żadnych wątpliwości co do spełnienia wymagań nimi przewidzianych, nie zachodziła potrzeba dopuszczenia takiego dowodu. Wymagania z zakresu ochrony przeciwpożarowej, w tym zapewnienia drogi pożarowej regulują również konkretne przepisy prawa. Zgodnie z § 209 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) projektowany budynek mieszkalny wielorodzinny zaliczony jest do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Budynek ten posiada cztery nadziemne kondygnacje mieszkalne oraz podpiwniczenie przeznaczone na stanowiska garażowe. W związku z powyższym klasyfikowany jest w oparciu o § 8 powołanego rozporządzenia jako budynek mieszkalny niski. Taki zaś budynek zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 121, poz. 1139) nie wymaga zapewnienia drogi pożarowej spełniającej określone w tym rozporządzeniu wymagania. Obiekt ten zgodnie z § 14 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) wymaga tylko zapewnienia dojścia do drogi i dojazdu do drogi publicznej, a taką drogą jest bez wątpienia ul. A. Okoliczności te wykazane również zostały w złożonych przez inwestora opiniach Miejskiej Państwowej Staży Pożarnej w Ł.. Wskazane przepisy, jednoznaczne w swojej treści nie pozwalają na dokonanie odmiennych, sugerowanych przez skarżących ustaleń co konieczności zapewnienia drogi przeciwpożarowej na terenie projektowanej inwestycji. Usytuowanie projektowanego obiektu spełnia zatem wszystkie wymagania z zakresu ochrony przeciwpożarowej określone przepisami prawa. W omawianym przypadku nie ma również zastosowania § 271 ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) Chybiony jest również zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Analiza całych akt postępowania administracyjnego wskazuje, że skarżący aktywnie uczestniczyli w tym postępowaniu, składali pisma i środki odwoławcze. W okresie od dnia 18.08.2003 r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji inwestor nie złożył żadnej dokumentacji, która miałaby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W aktach znajduje się tylko pismo Spółdzielni złożone w dniu 20.08.2003 r. stanowiące odpowiedź na zarzuty podniesione przez skarżących w ich piśmie z dnia 18.08.2003 r. i powtarzające wielokrotnie już przytaczaną w poprzednich pismach argumentację inwestora. Gdyby nawet przyjąć, że pismo to nie dotarło do skarżących przed wydaniem decyzji przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, to uchybienie to nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji podstawy do uchylenia decyzji organów obu instancji przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty są całkowicie bezzasadne, w toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego wyjaśniły wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, w pełni wykonały wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 22 października 2002 r. i w sposób wszechstronny ustosunkowały do zarzutów podnoszonych przez skarżących – właścicieli sąsiedniej nieruchomości. Uznając przeto, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ) skargę jako bezzasadną oddalił.