VI SA/Wa 345/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska ( spr. ) Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Asesor WSA Andrzej Wieczorek Protokolant – Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2005r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2003r. Nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego NIFUROKSAZYD 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zasądza od Urzędu Patentowego RP na rzecz "P." Spółka z o.o. kwotę 1600zł ( jeden tysiąc sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. "P." Spółka z o.o., zwane dalej skarżącym, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] września 2003r. o nr [...] domagając się jej uchylenia w całości. Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego słownego NIFUROKSAZYD nr [...] udzielone dnia [...] kwietnia 1990r. na rzecz poprzednika skarżącego – "P.". Ochrona znaku, udzielona na rzecz skarżącego, została przedłużona decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 1999r. do dnia [...] sierpnia 2008r. Wniosek o unieważnienie znaku towarowego NIFUROKSAZYD złożył, po wezwaniu go przez skarżącego do zaprzestania naruszania prawa z rejestracji, S. H. – "H." w W. Wnioskodawca zarzucił, iż rejestracja została dokonana z naruszeniem przepisów prawa i zasad współżycia społecznego, a uprawniony był w złej wierze. Nazwa NIFUROKSAZYD funkcjonowała w branży farmaceutycznej jako polski odpowiednik nazwy międzynarodowej NIFUROXAZIDE. Nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe nazwy międzynarodowe, gdyż stanowią nazwy ustalone urzędowo, a takimi są nazwy międzynarodowych substancji farmaceutycznych ustalonych przez WHO i nazwy ustalone w Farmakopei Polskiej. W 1988r. Komisja Nazewnictwa Polskiego Towarzystwa Farmakologicznego opracowała "Zasady mianownictwa leków" opublikowane w Biuletynie Nazewnictwa Leków Nr 1-2, 1989r. Ustalały one jednolite założenia tworzenia polskich odpowiedników dla nazw międzynarodowych. Miały one możliwie wiernie oddawać brzmienie oryginalne, ułatwiając użytkownikom stosowanie nazw międzynarodowych w realiach stosowania języka polskiego. Skarżący jako profesjonalista musiał znać te zasady i występując o rejestrację znaku działał w złej wierze chcąc zawłaszczyć polskojęzyczną wersję nazwy międzynarodowej. Uprawniony ze znaku, a skarżący w niniejszej sprawie, w odpowiedzi na wniosek o unieważnienie świadectwa ochronnego, wniósł o oddalenie wniosku. Zgłoszenie znaku nie zostało dokonane w złej wierze, a w dniu zgłoszenia spełnione były ustawowe warunki wymagane do rejestracji określone przepisami ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych. Wskazana przez wnioskodawcę publikacja nie może być przeciwstawiana jako ta, która zawiera nazwę powszechnie znaną ponieważ była adresowana do profesjonalistów: lekarzy, farmaceutów, pielęgniarek oraz medycznego środowiska akademickiego. Publikacja nie jest dokumentem obowiązującym w żadnym zakresie w dziedzinie farmacji, a jej autorzy nie mają uprawnień do ustanawiania polskich odpowiedników nazw międzynarodowych. Przyjęta nazwa NIFUROKSAZYD została nadana przez skarżącego lekowi będącemu odpowiednikiem stosowanego wówczas w Polsce leku ERCEFURYL produkowanego we Francji. Wnioskodawca wprowadził na rynek taki sam lek pod nazwą wypromowaną przez skarżącego w opakowaniu podobnym kolorystycznie do opakowania stosowanego przez skarżącego i tym samym postąpił nieuczciwie stwarzając niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towaru. Stanowisko takie zajął skarżący w 2001r. a w dwa lata później, po dokonanej prywatyzacji, występując już jako spółka prawa handlowego, pismem z dnia [...] kwietnia 2003r. zrzekł się prawa ochronnego na znak towarowy NIFUROKSAZYD motywując tę decyzję zmianą polityki marketingowej firmy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2003r. kierowanym do Urzędu Patentowego skarżący wyraził opinię, iż postępowanie dalsze jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu i wniósł o poinformowanie wnioskodawcy o podjętym przez skarżącego stanowisku. Wnioskodawca pismem z dnia [...] kwietnia 2003r. przyjął do wiadomości fakt zrzeczenia się prawa ochronnego przez skarżącego i ze względu na toczące się postępowania karne i cywilne uznał, iż wygaśnięcie prawa ochronnego wskutek zrzeczenia się ochrony nie może w żadnym stopniu wpłynąć na wszczęte postępowanie sporne o unieważnienie prawa z rejestracji. Zakończenie tej sprawy i ewentualne unieważnienie prawa z rejestracji, jako orzeczenie o charakterze ex tunc, będzie miało wpływ na toczące się postępowanie cywilne i karne o naruszenie prawa. Dlatego wygaszenie prawa, które ma charakter ex nunc nie zmienia w niczym sytuacji wnioskodawcy i dlatego wnioskodawca podtrzymuje swój wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji znaku NIFUROKSAZYD. W obszernym piśmie z dnia [...] lipca 2003r. skarżący, działając przez ustanowionych pełnomocników, zajął stanowisko w kwestii zarzutów podniesionych przez wnioskodawcę, a dotyczących złej wiary skarżącego przy zgłoszeniu znaku do rejestracji i wtórnej zdolności odróżniającej znaku NIFUROKSAZYD. Zdaniem skarżącego nie może być mowy o jego złej wierze, ponieważ w dacie zgłoszenia tj. [...] sierpnia 1988r. nikt nie posiadał prawa podmiotowego, które wskutek zarejestrowania znaku zostałoby naruszone. Bezsporne jest także, że skarżącemu składającemu wniosek o rejestrację nie przyświecał żaden inny cel, niż używanie znaku. Również okoliczności w jakich działał skarżący w dacie zgłoszenia, gdzie nie było mowy o gospodarce rynkowej, wykluczają istnienie po jego stronie złej wiary. Skarżący podniósł też kwestię wtórnej zdolności odróżniającej i stwierdził, że jeżeli nawet przyjąć, iż oznaczenie NIFUROKSAZYD nie miało pierwotnej zdolność odróżniającej, to niewątpliwie znak w wyniku wieloletniego, intensywnego używania nabył wtórną zdolność odróżniającą. O możliwości uzyskania praw w takim przypadku przesądza art. 6 quinquies lit. c Konwencji Paryskiej, wedle którego przy ocenie, czy znak może być chroniony należy uwzględnić wszystkie okoliczności faktyczne, a zwłaszcza okres używania znaku. Skarżący podał liczne przykłady rejestracji oznaczeń ze względu na uzyskanie przez nie wtórnej zdolności rejestrowej "Calor" dla kaloryferów, "Minie" dla samochodów, "Blue Parafin" dla parafiny koloru niebieskiego. "Jurajska" dla oznaczenia wody mineralnej jurajskiej. Podkreślił, że lek o nazwie "NIFUROKSAZYD" wprowadzony został do obrotu przez skarżącego w 1988r. i był on wówczas jedynym producentem leku, sprzedawał go w tysiącach opakowań, prowadząc jednocześnie intensywną promocję preparatu. Wnioskodawca "H." podjął produkcję dopiero w 2000r. działa zatem na rynku zaledwie od 2 lat, a aktualny udział w rynku waha się w 2003r. od 9% do 13%. Skarżący złożył wraz z pismem szereg załączników: zezwolenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z 1988r., dowód na produkowana ilość leku Nifuroksazyd w tabletkach i zawiesinie, zestawienia sprzedaży leku w latach 1999-2003 i oświadczenie skarżącego o prowadzonych pracach przygotowawczych do produkcji leku będącego odpowiednikiem francuskiego leku Ercefuryl i prowadzeniu promocji znaku NIFUROKSAZYD. Wnioskodawca w piśmie z dnia [...] sierpnia 2003r. w odpowiedzi na stanowisko skarżącego, za niesłuszne uznał twierdzenia skarżącego, iż nie można mówić o złej wierze wtedy, gdy nie narusza się cudzych praw podmiotowych, ponieważ w dacie zgłoszenia oznaczenia do ochrony nikt nie posiadał prawa podmiotowego, które mogłoby zostać naruszone wskutek zarejestrowania znaku. Niesłuszne jest też twierdzenie, że " o złej wierze można mówić tylko wtedy, gdy uprawniony uzyskał rejestrację w innym celu , aniżeli używanie znaku towarowego". Jego zdaniem, skarżący znał tradycje i praktykę konstruowania i używania nazwy leku w kręgach producentów farmaceutycznych i w kręgach osób wydających recepty dla osób stosujących tego typu lek. Skarżący zgłaszając nazwę NIFUROKSAZYD do rejestracji pragnął uzyskac pozycję monopolisty na rynku, w oparciu o znaną lekarzom i farmaceutom nazwę rodzajową podstawowego składnika leku jednoskładnikowego. W chwili zgłoszenia znaku NIFUROKSAZYD do rejestracji nazwa ta była w chwili zgłoszenia podobna do nazw międzynarodowych istniejących na rynku, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego nazwy te mogły wprowadzać w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Nie można też w żadnym wypadku mówić o wtórnej zdolności odróżniającej, ponieważ znak zgłoszony w złej wierze nie może nabyć tej zdolności w żadnym czasie. Teza ta wynika z przepisu art. 31 ustawy o znakach towarowych. Istnieje uzasadniona wątpliwość, czy rzeczywiście do roku 2000 skarżący był jedynym producentem leku. A przecież istniał lek o nazwie Ercefuryl, który miał w swoim składzie nifuroksazyd. Z tego faktu wnioskodawca wywiódł wniosek, iż skarżący nie był jedynym producentem leku w skład którego wchodził Nifuroksazyd, lecz był jedynie producentem leku o takiej nazwie. Skarżący nie przedłożył żadnego dowodu na to, że jego firma prowadził intensywną promocje leku czy reklamę. Skoro wprowadzeniu do obrotu nie towarzyszyła reklama ani promocja skierowana do końcowego odbiorcy czyli do pacjenta, nie można mówić o uzyskaniu wtórnej zdolności rejestrowej. Skarżący w zgłoszonym pisemnie stanowisku końcowym z dnia [...] września 2003r. stwierdził, że wywody wnioskodawcy odrzucają powszechnie przyjęte w literaturze przedmiotu i niekwestionowane pojęcie złej wiary i są wewnętrznie sprzeczne. Nadto, podkreślił iż sam fakt, że dany wyraz stanowi nazwę rodzajową nie przesądza o istnieniu złej wiary po stronie skarżącego. Podstawą unieważnienia prawa z rejestracji mogłaby być w świetle art. 29 ustawy o znakach towarowych każda przeszkoda rejestrowa określona w art. 4,6 do 9 cyt. ustawy, a wśród niech nie ma złej wiary. Skoro w świetle art. 31 ustawy o z.t. z wnioskiem o unieważnienie można wystąpić w okresie 5 lat od daty rejestracji, zaś po tej dacie tylko jeżeli uprawniony zgłaszając znak działał w złej wierze, to nawet okoliczność, że doszło do rejestracji nazwy rodzajowej nie przesądza o istnieniu złej wiary. W przeciwnym razie, każde zgłoszenie dokonane z naruszeniem ustawowych przesłanek musiałoby zostać potraktowane jako zgłoszenie w zlej wierze, a tak nie jest, gdyż z art. 321 ustawy o z.t. wynika, że o inne okoliczności zgłoszenia chodzi. Zła wiara jest okolicznością zewnętrzną w stosunku do negatywnych przesłanek rejestracyjnych. Co do wtórnej zdolności rejestrowej, to jest ona czymś innym niż okoliczności zgłoszenia znaku i powstaje wtedy, gdy znak który pierwotnie nie wykazywał zdolności odróżniającej, ze względu na długotrwałe używanie nabył ją tak, że opatrzony nim towar jest jednoznacznie kojarzony z producentem i jego towarami. Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. Urząd Patentowy RP unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego słownego NIFUROKSAZYD nr [...]. Organ, przywołując przepisy art. 4 ust. 1 i art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych ( Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zmianami ) – u.z.t. podał, iż nie ma dostatecznych znamion odróżniających znak, który jak w rozpatrywanym przypadku w odniesieniu do produktów farmaceutycznych, wskazuje tylko na właściwości, skład i przeznaczenie towaru oznaczonego tym znakiem. Znak NIFUROKSAZYD wskazuje na to, że Nifuroksazyd jako nazwa substancji zwalczającej infekcje jelitowe zawiera człon "NIFUR" wskazujący na przynależność do grupy chemicznej jaką są pochodne nitrofanu. Zatem w odniesieniu do produktów farmaceutycznych znak towarowy NIFUROKSAZYD wyczerpuje znamiona znaku towarowego nie nadającego się do rejestracji, określone w art. 7 ust. 2 u.z.t. Za w pełni uzasadnione i znajdujące oparcie w złożonych przez wnioskodawcę dowodach, uznał organ twierdzenia wnioskodawcy o złej wierze skarżącego jako zgłaszającego znak do rejestracji. Zła wiara zachodzi u tego, kto ma świadomość niezgodności danego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym, albo wskutek niedbalstwa nie zna tego stanu. Skarżący wiedział, że znak NIFUROKSAZYD jest nazwą rodzajową. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, "P." Sp. z o.o. wniosły o uchylenie decyzji Urzędu Patentowego zarzucając, że organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji oparł się wyłącznie na twierdzeniach strony przeciwnej i nie rozważył całego materiału dowodowego zebranego w sprawie. Ciężar dowodu złej wiary spoczywał na wywodzącym z tego skutki prawne wnioskodawcy, a ten w żaden sposób nie wykazał na czym miałaby polegać zła wiara skarżącego przy rejestracji nazwy NIFUROKSAZYD. Urząd Patentowy pominął tę kwestię przyjmując bez zastrzeżeń subiektywną opinię wnioskodawcy nie przedstawiając żadne go dowodu złej wiary uprawnionego. Oparł się na wskazywanych przez wnioskodawcę dokumentach, które w czasie składania wniosku o rejestrację nie istniały np. Rezolucja nr 46.19 Światowej Organizacji Zdrowia z 12 maja 1993r. zalecającej nierejestrowanie znaków towarowych wywodzących się z nazw rodzajowych leków. Skarżący podkreślił, że nazwa NIFUROKSAZYD nie była ujęta ani w wykazie Nazw Międzynarodowych dla substancji farmaceutycznych wydanych przez Światowa Organizację Zdrowia ani w Farmakopie Polskiej. Urząd Patentowy nie odniósł się w ogóle do argumentów podnoszonych przez skarżącego dotyczących wtórnej zdolności rejestrowej. Organ w skrótowo podanej odpowiedzi na skargę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a skarżący ni wykazał, iż nastąpiły uchybienia mające znaczący wpływ na wydaną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( dz. U. nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie jej zgodności z prawem tak materialnym, jak też procesowym. Badając zaskarżone rozstrzygnięcie pod tym kątem należy stwierdzić, że złożona skarga jest w pełni uzasadniona, ponieważ organ naruszył prawo. Urząd Patentowy prawidłowo ustalił, iż w rozpatrywanej sprawie, ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa z rejestracji ocenia się na podstawie art. 315 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. - Prawo własności przemysłowej ( Dz. U. z 2003r. Nr 119, poz. 1117 ) według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia. Jak stanowił art.31 ustawy z dnia 31 stycznia 1985r. o znakach towarowych ( Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zmianami ), z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego można wystąpić w okresie pięciu lat od daty rejestracji. Po upływie tego okresu, z wnioskiem takim można wystąpić jedynie w stosunku do uprawnionego, który uzyskał rejestrację działając w złej wierze. Z uwagi na fakt, iż wniosek S. H. – H." o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słownego NIFUROKSAZYD złożony został dnia [...] marca 2001r tj. po upływie pięciu lat od daty rejestracji znaku, Urząd Patentowy jako pierwszą winien był starannie rozważyć kwestię występowania po stronie uprawnionego w dacie składania wniosku, złej wiary. W ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organ w tej kwestii rodzić muszą poważne wątpliwości. Decydujące, dla bytu wniosku o stwierdzenie nieważności, ustalenie iż skarżący pozostawał w złej wierze w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji, dokonało się w sposób powierzchowny, bez wnikania tak w argumenty i dowody przedstawione przez strony postępowania, jak też bez wnikliwej analizy stanowisk przedstawicieli doktryny dotyczących pojęcia złej wiary, na tle konkretnego stanu faktycznego. Organ wyprowadził istnienie złej wiary po stronie uprawnionego z przedstawionych przez wnioskodawcę publikacji: "Leki współczesnej terapii" – PZWL Warszawa 1978r., podręcznika "Farmakologia" PZWL, Warszawa 1987r. i "Leki współczesnej terapii" PZWL, Warszawa 1986r., które miały zdaniem organu, potwierdzać twierdzenie wnioskodawcy w tym przedmiocie. Przytaczając po jednym, wybranym zdaniu z komentarza do ustawy o znakach towarowych autorstwa Urszuli Romińskiej ( U. Promińska, Ustawa o znakach towarowych, Komentarz, Warszawa 1998r. str. 36 ) i z komentarza Z. Radwańskiego do części ogólnej prawa cywilnego ( Z. Radwański, Prawo cywilne, część ogólna, Warszawa 1997r.str. 65 ) stwierdził, iż po stronie skarżącego istniała zła wiara w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, ponieważ miał świadomość niezgodności danego stanu rzeczy z rzeczywistym stanem prawnym albo wskutek niedbalstwa nie znał tego stanu. Z przedstawionych na stronie 5 decyzji wywodów nie jest wiadome do jakiej niezgodności z rzeczywistym stanem prawnym kwalifikuje organ zgłoszenie znaku NIFUROKSAZYD. Czy nie miał on dostatecznych znamion odróżniających dlatego, że wskazywał na właściwości, skład i przeznaczenie towaru ( wers 10, 11 i 12 ), czy dlatego, że stanowił nazwę rodzajową ( wers ostatni ). Organ nie wziął pod uwagę akcentowanych przez skarżącego tych poglądów przedstawicieli doktryny - specjalistów w zakresie prawa własności przemysłowej, zgodnie z którymi o złej wierze można mówić wtedy, gdy uprawniony uzyskał rejestrację w innym celu, niż używanie znaku towarowego ( R. Skubisz Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wyd. Prawnicze 1997r. str. 224) lub wtedy, gdy uprawniony wie lub powinien wiedzieć, że działaniem swoim narusza czyjeś prawo podmiotowe. Wreszcie powoływana przez organ Urszula Promińska nie poprzestawała na stwierdzeniu cytowanym przez organ, że " w złej wierze działa ten kto wie lub ze względu na okoliczności powinien wiedzieć, że prawo mu nie służy". Skarżący w piśmie z dnia [...] lipca 2003r. na str. 4 obszernie cytował stanowisko tej autorki zalecające, przy dokonywaniu oceny w zakresie istnienia złej wiary, uwzględnianie dodatkowych elementów np. czy zgłoszeniu towarzyszą inne zamiary prócz wyłącznego używania znaku i czy zgłaszający wie lub powinien wiedzieć, że zgłoszenie stanowi zagrożenie dla osób trzecich. Organ nie odniósł się w żaden sposób do argumentów skarżącego dotyczących rozumienia złej wiary i obszernie uzasadnionego wniosku, iż w rozpatrywanym przypadku nie można mówić i istnieniu po stronie skarżącego złej wiary w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji. Stanowisko skarżącego zaprezentowane w pismach składanych w postępowaniu spornym, a popartych stanowiskiem autorytetów nie znalazło odbicia w zaskarżonej decyzji. Organ przechodząc do porządku nad argumentami skarżącego, tym samym nie rozważył w sposób wyczerpujący, czy po stronie skarżącego istniała zła wiara w dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, czy nie. Nie dokonał tej oceny w żadnym aspekcie rozumienia pojęcia złej wiary, ani szerokim ( zła wiara występuje, gdy uprawniony z rejestracji wiedział lub wiedzieć powinien że nie są spełnione warunki wymagane do zarejestrowania znaku ), ani wąskim za którym opowiedział się R. Skubisz ( uprawniony uzyskał rejestrację w innym celu niż używanie znaku towarowego ). Na uwagę zasługują zarzuty skargi, że organ oparł się na twierdzeniach wnioskodawcy, który wskazywał albo dokumenty w czasie składania wniosku nieistniejące tj. Rezolucja nr 46.19 Światowej organizacji Zdrowia z 12 maja 1993r. zalecająca nierejestrowanie znaków towarowych wywodzących się z nazw rodzajowych leków albo powoływał się na wieloletnią tradycję, zgodnie z którą nazwy międzynarodowe nie mogą być rejestrowane jako znaki towarowe, gdyż stanowią nazwy ustalone urzędowo, gdy tymczasem nazwa NIFUROKSAZYD nie była ujęta ani w Wykazie Międzynarodowych nazw dla substancji farmaceutycznych wydanych przez Światową Organizację Zdrowia ani w Farmakopei Polskiej. Organ ponownie rozpatrując sprawę winien dokonać wnikliwej analizy możliwości uwzględnienia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji znaku NIFUROKSAZYD z uwagi na fakt, że został on złożony po upływie 5 lat od daty rejestracji i wymaga udowodnienia, że skarżący uzyskał rejestrację działając w złej wierze. Dokonując tej analizy, organ rozważy podnoszone przez skarżącego, w trakcie postępowania spornego, argumenty świadczące jego zdaniem o braku złej wiary. Jako wtórną należy rozpatrywać kwestię wtórnej zdolności rejestrowej znaku NIFUROKSAZYD, która to również nie doczekała się analizy i oceny Urzędu Patentowego. Tym samym wszystkie podnoszone w tej części argumenty skarżącego zostały przez organ pominięte i będą musiały zostać rozważone ponownie. Reasumując, Urząd Patentowy rozpatrując wniosek S. H. – "H." o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego NIFUROKSAZYD, nie zbadał i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, czym naruszył art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 Kpa. w związku z art. 31 ustawy o znakach towarowych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.