II SA/Łd 359/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łuczaj, Sędziowie: WSA Barbara Rymaszewska, Asesor sądowy Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asyst.sędz. Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.M. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie dodatku kombatanckiego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. - Decyzją Nr [...] z dnia [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, działając na podstawie art. 105 § 1 "Kodeksu postępowania administracyjnego" oraz art.16 ust. 4 ustawy z dnia 24.stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach, będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz.U. Nr 42 z 2002r., poz. 371 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15.lipca 1991r. w sprawi trybu postępowania przy przyznawaniu dodatku kombatanckiego oraz emerytur lub rent, w drodze wyjątku kombatantom i innym osobom uprawnionym (Dz.U. Nr 65, poz. 283), umorzył postępowanie o przyznanie dodatku kombatanckiego dla W.M. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z cytowanym § 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej postępowanie w sprawie przyznania dodatku kombatanckiego, o który wystąpił wnioskodawca, wszczyna się podstawie pisemnego wniosku, zgłoszonego do organu właściwego do spraw emerytur i rent. Ponieważ zatem Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie jest organem właściwym do rozpoznania wniosku W.M., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzono postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. W treści decyzji zamieszczone zostało pouczenie o możliwości wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu 24.marca 2004r. W.M. złożył skargę na powyższe orzeczenie, uznając je za krzywdzące i świadczące o niekompetencji organu. Wskazał, że złożone przezeń "odwołanie" pozostaje bez odpowiedzi. Wniósł o "wszczęcie postępowania sądowego odnośnie przyznania uprawnień kombatanckich" jemu i jego bratu, K.M. Dwukrotnie wzywany do wypowiedzenia się, czy złożona przezeń skarga jest skargą na opisaną wyżej decyzję czy też na bezczynność organu administracji, polegającą na nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, względnie wskazania jaki akt, czynność czy bezczynność kwestionuje, W.M. oświadczył, iż "na skutek błędnego odczytania skargi w Sadzie powstały niesłusznie dwie sprawy, które należy połączyć w jedna sprawę, zarejestrowaną pod nr II SA/Łd 358/04". Na rozprawie w dniu 3.lutego 2005r. skarżący poparł jednak skargę na decyzję z dnia [...]. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki m.in. jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] nie miała cech ostatecznej, ponieważ skarżącemu przysługiwało prawo złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki został złożony, przez dopuszczone do udziału w sprawie Stowarzyszenie [...] z siedzibą w Ł., zaś skarga W.M. na ostateczną decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych Nr [...] z dnia [...], wydaną w następstwie jego rozpoznania, została zarejestrowana w tutejszym Sądzie za nr II SA/Łd 358/04. Biorąc pod uwagę powyższe, skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], uznać należało za niedopuszczalną, w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.s.a. Została bowiem złożona, pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia. Po myśli cytowanego przepisu orzeczono zatem o jej odrzuceniu.