II SA/Lu 39/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz sprawozdawca,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Protokolant Referent – stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] r. [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. C. kwotę 500 ( pięćset ) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, działając jako organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. utrzymał w mocy pierwszoinstancyjną decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2004 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego z udzieleniem pozwolenia na jego realizację dla E. i Z. małżonków O., budynku usługowo-handlowego z częścią mieszkalną na działce o numerze geodezyjnym 1485 / 3 w B.P. przy ulicy J. W uzasadnieniu powziętego rozstrzygnięcia administracyjnego organ architektoniczno-budowlany powołał się na ustalenie zrealizowania przez inwestorów formalnoprawnych wymogów dla uzyskania wnioskowanego pozwolenia budowlanego z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej, w tym w szczególności legitymowania się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy, jak tego wymaga art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a w dalszej kolejności, zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ostatnio przywołanej ustawy, przedłożenia wymaganego oświadczenia o prawie inwestorów do dysponowania nieruchomością objętą wnioskowaną inwestycją, a na cele budowlane, z powołaniem się dodatkowo na stan prawny ujawniony w księdze wieczystej dlań prowadzonej i umowę nabycia prawa własności aktem notarialnym, gdy oświadczenie w tym przedmiocie obarczone jest rygorem odpowiedzialności karnej. W konkluzji organ pozytywnie przesądził kompletność wniosku wszczynającego postępowanie administracyjne w sprawie, w tym też załączonego projektu budowlanego z opiniami i uzgodnieniami, pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi, co realizuje hipotezę art. 35 ust. 4 przywoływanej wyżej ustawy Prawo budowlane, czyniąc zasadnym uwzględnienie żądania wniosku na mocy art. 35 ust. 4 cytowanej ustawy Prawo budowlane. Na powyższe rozstrzygnięcie administracyjne skargę złożył J.C., wnosząc o stwierdzenie nieważności obu decyzji powziętych w toku instancji z zasądzeniem na jego rzecz kosztów niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Zarzucił organowi architektoniczno-budowlanemu naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyjęcie, że projektowany obiekt budowlany nie narusza interesów osób trzecich, że inwestorzy legitymują się tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością objętą projektowaną inwestycją na cele budowlane, a wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę z zatwierdzeniem projektu jego realizacji został złożony w okresie ważności decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu stawianych zarzutów wywodził bezprawną sprzedaż omawianej nieruchomości na rzecz inwestorów przez Prezydenta Miasta , skoro z rażącym naruszeniem prawa uprzednio Sąd Powiatowy postanowieniem z dnia [...] listopada 1960 r. przyznał tytuł jej własności na rzecz Skarbu Państwa, gdy nigdy nie stanowiła ona mienia porzuconego, stanowiąc przedmiot prawa własności jego ojca, którego jest sukcesorem z racji dziedziczenia. Domagał się przyznania należnej ochrony prawnej wobec wywodzonego na swoją rzecz tytułu właścicielskiego. W odniesieniu do decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazywał, że decyzja w tym przedmiocie jest aktualnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie II SA/Lu 722/04, dotychczas nie zakończonej prawomocnie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wraz z jego faktyczną i jurydyczną argumentacją, zawarte w zaskarżonej decyzji. Akcentował okoliczność przymiotu ostateczności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla analizowanej inwestycji, leżącej u podstaw inicjatywy inwestora o uzyskanie pozwolenia budowlanego z zatwierdzeniem dokumentacji projektowej, w sposób odpowiadający prawu wykazanie ze strony inwestorów tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością objętą procedowaniem na cele budowlane, dodatkowo potwierdzonego umową nabycia prawa własności pod tytułem sprzedaży, sporządzoną aktem notarialnym z dnia 04 września 2003 r., co rozstrzygające dla jurydycznej oceny zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazywał, że skarżący zarzucając naruszenie przynależnego mu uzasadnionego interesu, w istocie nie konkretyzuje prawnej postaci wywodzonego naruszenia, poza argumentami, tyczącymi się konsekwentnego przypisywania przymiotu właściciela na swoją rzecz, które pozostają w sprzeczności ze zgromadzonymi dokumentami. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kognicji sądowoadministracyjnej została poddana kontrola działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, gdy niniejszym badane decyzje, powzięte w toku instancji, a objęte skargą, tego rozstrzygającego wymogu nie realizują, co jednak podlegało stwierdzeniu ponad granice zarzutów skargi, na mocy art. 134 § 1 przywołanej na wstępie rozważań ustawy. Podzielić należy bowiem w pełni, stanowisko organu rozstrzygającego, że inwestorzy ubiegający się o uzyskanie pozwolenia budowlanego z zatwierdzeniem projektu realizacji planowanej inwestycji dysponowali niezbędną dla uwzględnienia ich żądania w omawianej materii, ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tożsamego przedsięwzięcia budowlanego przy zrealizowaniu art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane. Wbrew stanowisku skarżącego, wystąpienie przezeń ze skargą na decyzję ustalającą warunki zabudowy, a na drogę postępowania sądowoadministracyjnego, nie pozbawia rozstrzygnięcia administracyjnego przymiotu ostateczności, a rozstrzygającego dla realizowania kolejnych formalnoprawnych etapów procesu inwestycyjnego. W tym miejscu przywołać należy unormowanie art. 16 § 1 k.p.a., przyznające przymiot ostateczności decyzji, od której nie służy już odwołanie w administracyjnym toku instancji. W dalszej kolejności, wbrew zarzutom formułowanym w skardze, inwestorzy w istocie wykazali, aktualnie przysługujący im tytuł prawny do dysponowania objętą inwestycją nieruchomością na cele budowlane, składając w tej materii oświadczenie i to pod rygorem odpowiedzialności karnej, realizując tym samym wymóg stanowiony w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, którzy nadto dla potwierdzenia przedłożyli w kserokopii wypis z aktu notarialnego z dnia 04 września 2003 r., obejmującego umowę sprzedaży działki o numerze ewidencyjnym 1485 / 3 na rzecz inwestorów, gdy aktualnie skarżący nie doprowadził w sposób formalnoprawnie skuteczny do wzruszenia tej cywilnoprawnej czynności, co podlega kognicji wyłącznie sądu powszechnego, podobnie jak ewentualne wzruszenie uprzednio powziętego postanowienia sądu powszechnego z dnia 04 listopada 1960 r., wskazywanego przez skarżącego. Natomiast realizując kontrolę legalności w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, wymaga stwierdzenia z urzędu nie rozważenie przez organy rozstrzygające w toku instancji w sposób wyczerpujący dyspozycji unormowania art. 35 ust. 1 w kolejnych punktach przywoływanej wyżej ustawy Prawo budowlane. W uzasadnieniu badanych decyzji organy rozstrzygające nie zawarły bowiem analizy zgodności przedłożonego projektu budowlanego z warunkami stanowionymi mocą ostatecznej decyzji ustalającej warunki zabudowy, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności dokumentacji projektowej w kontekście wymagań stawianych unormowaniem art. 35 ust. 1 w pkt 3. Powyższe stanowi naruszenie zasad procedowania w administracji dla ustawowo wymaganego wyczerpującego rozpatrzenia istoty sprawy, przewidzianych mocą art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., o rozstrzygającym wpływie na wynik sprawy. Dopiero też pełna analiza, tycząca się zachowania przez inwestora przesłanek z art. 35 ust. 1 w kolejnych punktach, omawianej ustawy Prawo budowlane, z ewentualnym wyczerpaniem trybu z art. 35 ust. 3 tej ustawy, stosownie do wyniku procedowania we wskazanym zakresie, stworzy organowi rozstrzygającemu w dalszej kolejności podstawę do powzięcia w sposób wyczerpujący oceny, w kontekście obligu zrealizowania przesłanki zawartej w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, odnoszonej jednak do ustawowo sformułowanego jej zakresu, gdy należy pominąć aspekt właścicielski, do którego jurydycznie niezasadnie nawiązuje skarżący, a o czym wyżej. Z tych względów, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c i przy zastosowaniu art. 135 oraz art. 152, wszystkie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, gdy obowiązek zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego od organu na rzecz skarżącego znajduje podstawę prawną w art. 200 ostatnio powołanej ustawy.