II GZ 8/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "[...]" Spółki z o.o. w Korfantowie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.10.2004 r. sygn. akt 6 II SA 789/03 odrzucającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. w Korfantowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt 6 II SA 789/03 w przedmiocie uznania gier za gry na automatach postanawia: - zażalenie oddalić - Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 października 2004 r. sygn. akt 6 II SA 789/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie Spółki z o.o. "[...]" w Korfantowie na postanowienie tegoż Sądu z dnia 14 września 2004 r. odrzucające skargę kasacyjną spółki "[...]" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2004 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podano, że w dniu 30 sierpnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna od wyroku tegoż Sądu z dnia 7 czerwca 2004 r. oddalającego skargę Spółki "[...]" na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie uznania gier za gry na automatach, która to skarga kasacyjna została sporządzona przez doradcę podatkowego. Wyrok w powyższej sprawie nie rozstrzygał o obowiązkach podatkowych skarżącego, a zgodnie z art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być sporządzona przez doradcę podatkowego jedynie w sprawach w przedmiocie obowiązków podatkowych. Dlatego też Sąd odrzucił skargę kasacyjną Spółki "[...]" na podstawie art. 178 p.p.s.a. i doręczając postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, pouczył skarżącego, że od tego postanowienia może być wniesione zażalenie, które powinno być sporządzone przez pełnomocnika, będącego radcą prawnym lub adwokatem, a w określonych w przepisie art. 194 § 4 p.p.s.a. sprawach również przez doradcę podatkowego i rzecznika patentowego. Skarżąca spółka wniosła od postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej zażalenie, które zostało sporządzone ponownie przez doradcę podatkowego, gdyż zdaniem wnoszącego zażalenie rozstrzygnięcie w tej sprawie związane jest sensu stricto z powstaniem obowiązku podatkowego. Strona skarżąca podniosła w zażaleniu, że w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej od wyroku zapadłego w niniejszej sprawie powstaną skutki w postaci dodatkowego obowiązku podatkowego dla Spółki "[...]" za miniony okres i to według znacznie wyższych kwot stawek podatku. Zdaniem skarżącego, twierdzenie Sądu iż wyrok w tej sprawie nie rozstrzyga o obowiązku podatkowym jest twierdzeniem nie znajdującym uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów w przedmiotowym zakresie. Dlatego też sporządzenie skargi kasacyjnej przez doradcę podatkowego było zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 3, w myśl którego skarga kasacyjna może być sporządzona przez: 1) doradcę podatkowego – w sprawach obowiązków podatkowych, 2) rzecznika patentowego – w sprawach własności przemysłowej. W świetle zaś przepisu art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Z powyższych przepisów ewidentnie wynika, że zarówno skargę kasacyjną, jak i zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej może sporządzić doradca podatkowy tylko i wyłącznie w sprawach obowiązków podatkowych. Doradca podatkowy nie jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w tym również do sporządzenia skargi kasacyjnej czy też zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną w innych sprawach niż dotyczących bezpośrednio obowiązków podatkowych np. w sprawach celnych (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2004 r. sygn. akt GSK 693/04). W myśl art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Według art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat niepodatkowych należności budżetu państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy podatkowe. W sprawie niniejszej przedmiotem rozstrzygnięcia było uznanie przez organ administracji publicznej Ministra Finansów czy gra prowadzona przez stronę skarżącą jest grą na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach losowych, zakładach wzajemnych i grach na automatach (Dz.U. z 1998 r. Nr 102, poz. 650 ze zm.). Nie miały w niej zastosowania przepisy dotyczące obowiązków podatkowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podzielił pogląd Sądu I instancji, art. 175 § 3 pkt 1 p.p.s.a. odnosi się do sprawy bezpośrednio rozstrzygającej o obowiązku podatkowym w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów Ordynacji podatkowej. Nie może natomiast odnosić się do każdej sprawy, która związana jest pośrednio z obowiązkami podatkowymi. Wiele różnych rozstrzygnięć organów administracji publicznej nieokreślających wprost obowiązków podatkowych, np. w niniejszej sprawie, może mieć wpływ na powstanie w przyszłości obowiązku podatkowego, oraz na wymiar podatku. Takie pojmowanie sprawy dotyczącej obowiązków podatkowych byłoby zbyt szerokie i nie odpowiadałoby rozumieniu powołanych wyżej przepisów oraz art. 41 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 86). Skoro zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 194 § 4 w związku z art. 175 § 1 p.p.s.a. nie zostało sporządzone przez radcę prawnego lub adwokata, lecz przez doradcę podatkowego, który w sprawie niniejszej nie był uprawniony do sporządzenia kasacji oraz zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi, to zaistniały przesłanki z art. 178 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. do wydania zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z tych wszystkich przyczyn należało postanowić jak wyżej na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 184 p.p.s.a.