II SA/Ka 1302/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: sekr.sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 01 marca 2005 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie zasad przewozu osób 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Komendanta Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...] ) złotych tytułem kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do dnia prawomocności wyroku. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w C. działając na podstawie art. 92 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 125 , poz. 1371 ze zm.) nałożył na Firmę A M. D. w W. karę pieniężną w wysokości [...] za naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 i 2 , art. 28 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym - polegające na wykonywaniu przez przedsiębiorcę w dniu [...] autobusem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] transportu drogowego osób " z naruszeniem warunków wahadłowego przewozu osób w komunikacji autobusowej". Od tej decyzji odwołał się M.D. Zarzucił organowi , że decyzja została oparta na podstawie błędnych ustaleń oraz to, iż nie wykazano należycie ( nie uzasadniono) w jaki sposób naruszono przytoczone w decyzji przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Komendant Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym w związku z treścią art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6a pkt. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz. U. z 2002 r., Nr 171, poz. 1399 ze zm.) postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] w drogowym przejściu granicznym C.– B. do kontroli granicznej na kierunku wjazd do Polski podjechał autobus marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem powyższym podróżowali trzej kierowcy oraz grupa pasażerów w liczbie [...] osób, ujętych na przedstawionym do kontroli formularzu jazd. Wskazano, że w trakcie kontroli przewoźnik określił przewóz jako przewóz wahadłowy i przedstawił m.in.: zezwolenie nr [...] na wykonywanie wahadłowych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym, wydane dnia [...] z ważnością do [...]; na trasie R.-O. przez przejście graniczne C.; autobusami o nr rejestracyjnych [...] wraz z harmonogramem jazd. Podniesiono, iż w przedstawionym do kontroli formularzu jazd nie wypełnione było pole pod cyfrą 4 -opisujące rodzaj transportu. W polu pod cyfrą 5 opisującym program przejazdów dokonano następujących wpisów: [...] R.-T., [...] T.-Z., [...] Z.–C , [...] C.- R. Zaznaczono, że formularz jazdy ostemplowany był jednym stemplem [...] kontroli granicznej z dnia [...] dokonanej na wyjazd z [...] oraz dwoma stemplami [...] organów celnych z dnia [...] potwierdzających wjazd i wyjazd z [...]. Nadmieniono, że do sprawy załączono oświadczenia trzech podróżnych, a to D.M. który oświadczył, że do autokaru wsiadł w R. a do W. przyjechał [...] z inną firmą przewozową; A.F., która oświadczyła, że we W. przebywała od [...] i U. B., która oświadczyła, że we W. przebywała w ramach wycieczki organizowanej przez firmę A, a wyjazd z Polski miał miejsce [...]. Organ odwoławczy wskazał, że pojęcie przewozu wahadłowego definiuje artykuł 4 pkt 10 Ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym w treści którego stwierdza się, że jest to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km. Zdaniem organu użycie przez ustawodawcę w treści powyższej definicji określenia "zorganizowanych grup" oznacza, iż jest to przewóz polegający na przewozie podróżnych z góry zgrupowanych w celu wykonania określonego przewozu "tam" a następnie "z powrotem", pomiędzy tymi samymi miejscowościami miejsca odjazdu i miejsca przeznaczenia, zaś określenie "każda grupa" użyte w treści art. 4 pkt 10 lit a wskazuje, iż winna być to zarówno podczas przewozu "tam" jak i "z powrotem" ta sama -w takim samym składzie –grupa podróżnych. Organ odwoławczy podniósł, że - jego zdaniem - sytuacja w której następuje podczas przewozu "z powrotem" zmiana (wymieszanie) składu poszczególnych grup przewiezionych uprzednio "tam" w różnych terminach przez tego samego przewoźnika lub też następuje zabieranie z miejsca docelowego w celu przewiezienia do miejsca początkowego innych podróżnych (przewiezionych uprzednio przez innego przewoźnika) nie mieści się w granicach definicji przewozu wahadłowego. Wskazano, że wykonywanie międzynarodowego przewozu osób podlega co do zasady obowiązkowi posiadania stosownego do jego faktycznego charakteru zezwolenia. Reżimem zezwolenia zgodnie z treścią art. 18 Ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym objęte są zarówno przewozy regularne, regularne specjalne, wahadłowe jak i okazjonalne. Nie wymaga zezwolenia (pomijając treść art. 35 Ustawy) wykonywanie międzynarodowego przewozu okazjonalnego tzw. "zliberalizowanego" opisanego w artykule 18 ust. 3 Ustawy. Reasumując rozważania Komendant Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. wskazał, że wykonywany przez przewoźnika w dniu [...] roku autobusem marki [...] o nr rej. [...] międzynarodowy przewóz osób nie był przewozem okazjonalnym tzw. "zliberalizowanym", nie mieścił się on również -z uwagi na okoliczności faktyczne tego przewozu -w granicach posiadanego przez przewoźnika zezwolenia. Wobec powyższego wyczerpane zostały znamiona czynu określonego w artykule 92 ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym uzasadniające nałożenie kary grzywny w wysokości ustalonej przez prawodawcę w Załączniku do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 roku (Dz. U. z 2002 r., Nr 115, poz. 999 z późno zm.) pod pozycją Lp. [...] tj. w wysokości [...] złotych. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. D. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 6, 7 , 8 , 75 § 1 , 77 § 1, 80 i 107 k.p.a. oraz przepisów art. 4 pkt. 10, 18 ust. 1 i 2, 28 ust. 1, 34 ust. 1, 92 ust. 1 pkt. 2 oraz 93 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu kontroli przewoźnik dysponował i okazał na przejściu granicznym ważne zezwolenie Nr [...] z dnia [...]. (ważne do [...]) na wykonywanie przewozów wahadłowych w międzynarodowym transporcie drogowym, a co za tym idzie skarżący nie naruszył przepisu art. 92 ust. 1 pkt. 2 , gdyż hipoteza tego przepisu nie zaistniała. Podkreślił , że wg. organu I instancji naruszenie prawa polegało na naruszeniu przepisów art. 18 ust. 1 i 2 , art. 28 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym - polegające na "naruszeniu warunków wahadłowego przewozu osób w komunikacji autobusowej". W dalszej kolejności podnosił wątpliwości co do zgodności z Konstytucją rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. z 2002 r. Nr115 , poz. 999). Podniósł, że w załączniku nr 1 do wskazanego rozporządzenia pod pozycją nr [...] tabeli ustalona została kara w wysokości [...] zł za naruszenie art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia, z wyłączeniem przewozu kabotażowego, zaś naruszenie warunków wahadłowego przewozu osób w komunikacji autobusowej" (podane jako opis naruszenia w decyzji Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w C. z dnia [...]) nie zostało usankcjonowane karą pieniężną zarówno wart. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy, jak i w przywołanym rozporządzeniu. Skarżący podkreślił przeciwieństwie do unormowań dotyczących licencji, przywołane rozporządzenie nie przewiduje kary za nieprzestrzeganie warunków określonych w zezwoleniu polegających na wykonywaniu przewozów w transporcie drogowym niezgodnie z rodzajem określonym w zezwoleniu. Zaznaczył, że nie sposób dopatrzeć się również naruszenia przez skarżącego art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podanego jako jedna z podstaw prawnych nałożonej decyzją Komendanta Granicznej Placówki Kontrolnej Straży Granicznej w C. z dnia [...] nr [...], skoro nie zostało w decyzji podniesione, a tym bardziej wykazane wykonywanie przez skarżącego przewozów regularnych. Niezrozumiały jest również w tym kontekście zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez Ministra właściwego do spraw transportu, które to zezwolenie zostało w czasie kontroli okazane. Konkludując tą część rozważań skarżący stwierdził, iż jednej więc strony zarzuca się mu jednoczesne wykonywanie przewozów regularnych i przewozów wahadłowych, a przy tym stawia ewidentnie nieprawdziwy zarzut wykonywania przewozów wahadłowych bez posiadania zezwolenia, skoro w skarżonej decyzji strona przeciwna stwierdza, że okazane zostało zezwolenie nr [...] na wykonywanie wahadłowych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym wydane dnia [...]. z ważnością do [...]. Nadto strona skarżąca wskazała, iż niezrozumiałe są również pozostałe zarzuty naruszenia art. 28 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagranicznego przewoźnika drogowego wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu oraz naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi że niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy może wymagać uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią. W tej mierze podkreślono, że chociaż powyższe przepisy - wskazane jako naruszone - są zgodne z listą naruszeń określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r., to jednak ich naruszenie nie zostało w decyzjach wykazane. Następnie strona skarżąca przedstawiła szeroki wywód w kwestii pojęć użytych w art. 4 pkt. 10 omawianej ustawy, a to "zorganizowana grupa" i "każdy". Reasumując ten wywód strona skarżąca wskazała, iż zważając na szerokie znaczenia pojęciowe niesprecyzowanych w ustawie terminów, nieuprawnione jest kwestionowanie wykonywania przez skarżącego przewozów wahadłowych. Również nieuprawnione jest daleko idące zawężanie tych terminów przez stronę przeciwną w wydanej decyzji o wymogi w ustawie nie wymienione, a w szczególności nieuprawnione jest interpretacyjne utożsamianie pojęcia "zorganizowanej grupy" z "przewozem podróżnych z góry zgrupowanych w celu wykonania określonego przewozu", czy też pojęcia "każda grupa" z "ta sama -w takim samym składzie -grupa podróżnych". W odpowiedzi na skargę Komendant Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje. Skarga musiała odnieść skutek. Na wstępie należy stwierdzić, iż z dniem 01 stycznia 2004r. weszły w życie ustawy reformujące sądownictwo administracyjne, tj. ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U,. nr 153, poz. 1269 ), ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ) i ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ). W myśl art. 97 § 1 ostatniej z powołanych ustaw sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie w nich nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ) dla obszaru województwa śląskiego został utworzony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując niniejszą sprawę w zakresie objętym zarzutami skargi oraz w ramach, wynikającego z art. 134 § 1 powołanej ostatnio ustawy, obowiązku kontroli zaskarżonego aktu z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł nie dostrzec uchybień skłaniających do uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podzielić zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej, ze szczególnym uwzględnieniem przepisu art. 107 k.p.a.. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia w sposób oczywisty wymogów stawianych przez art. 107 § 1 k.p.a. Art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zasadzie sprowadza się do opisania stanu faktycznego sprawy, dokonania ogólnikowej analizy art. 4 pkt. 10 ustawy o transporcie drogowym , wskazania na art. 18 tej ustawy i stwierdzenia, że przedmiotowy przewóz był wykonywany bez zezwolenia i nie był przewozem okazjonalnym, jak też , że nie mieścił się w granicach wydanego zezwolenia, a co za tym idzie wyczerpano znamiona czynu z art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdzając w uzasadnieniu, iż skarżący nie posiadał zezwolenia co do faktycznie wykonywanego charakteru transportu, nie określił (nie zakwalifikował) jednakże jaki jego zdaniem był faktyczny charakter prowadzonego przez skarżącego transportu. Reżimem zezwolenia zgodnie z treścią art. 18 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym objęte są przewozy regularne, regularne specjalne, wahadłowe jak i okazjonalne, a zatem stwierdzając, że strona nie posiadała stosownego zezwolenia organ winien był jednoznacznie wskazać jakiego to konkretnie zezwolenia (na jaki charakter transportu) nie posiadała strona skarżąca. Z uzasadnienia organu odwoławczego wynika także, że organ dokonał innych ustaleń niż organ I instancji, który naruszenia przepisów prawa przez skarżącego – co wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji - dopatrywał się nie w braku stosownego zezwolenia, a jedynie tylko w " naruszeniu warunków wahadłowego przewozu osób..". Organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił swojej odmiennej (w stosunku do orzeczenia I instancji) oceny tego samego stanu faktycznego, nie wyjaśnił dlaczego ta ocena organu I instancji była nieprawidłowa, a analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wskazuje, że organ postawił stronie prócz dotychczasowego zarzutu naruszenia warunków przewozu wahadłowego, także zarzut wykonywania przewozu bez zezwolenia. W tym miejscu godzi się także podkreślić, że organ odwoławczy utrzymał w całości w mocy decyzje organu I instancji, a zatem podzielił jego ustalenia, że naruszono m.in. przepisy art. 28 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej brak jest jednakże jakiejkolwiek wzmianki na czym polegało naruszenie art. 28 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym. Nadto organ nie wyjaśnił - co słusznie podniesiono w skardze - w jaki sposób skarżący naruszył art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, skoro nie zostało w decyzji podniesione, a tym bardziej wykazane wykonywanie przez skarżącego przewozów regularnych. Godzi się także podzielić podniesiony w skardze zarzut, iż niejasny jawi się w tym kontekście zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który to przepis stanowi, że wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymaga zezwolenia wydanego przez Ministra właściwego do spraw transportu, które to zezwolenie zostało w czasie kontroli okazane. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość organu odwoławczego w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie dokładnych motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak szczegółowej argumentacji, decyzja w istocie wymyka się spod kontroli. Podkreślić trzeba, że wbrew swym obowiązkom Komendant Ś. Oddziału Straży Granicznej w R. nie odniósł się konkretnie do żadnego z argumentów odwołania. Mianowicie, że decyzja została oparta na podstawie błędnych ustaleń oraz w szczególności zarzutu, iż nie wykazano należycie i nie uzasadniono ( o czym wyżej) w jaki sposób naruszono przytoczone w decyzji organu I instancji przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji. Należy przy tym wskazać, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji. Brak podania w uzasadnieniu decyzji pełnych i szczegółowych motywów rozstrzygnięcia uniemożliwia Sądowi dokonanie oceny legalności decyzji, a z drugiej strony powoduje niemożność poznania motywów takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Co do meritum sprawy należy wskazać co następuje. Bezspornym jest fakt, że skarżący w chwili dokonywania kontroli granicznej dysponował i okazał ważne zezwolenie Nr [...] z dnia [...] (ważne do [...]) na wykonywanie przewozów wahadłowych w międzynarodowym transporcie drogowym. Przepis art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym w ówczesnym brzmieniu stanowił, że - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 15.000 zł. ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia na przewóz osób lub rzeczy. Reżimowi zezwolenia zgodnie z treścią art. 18 ustawy z dnia 06 września 2001 roku o transporcie drogowym osób podlegają jedynie rodzaje przewozów osobowych wymienione w tym przepisie prawa, a mianowicie przewozy regularne, regularne specjalne, wahadłowe jak i okazjonalne, a zatem stwierdzając, że strona nie posiadała stosownego zezwolenia organ winien był jednoznacznie wskazać jakiego to konkretnie zezwolenia (na jaki charakter transportu osobowego) nie posiadała strona skarżąca. Zatem w świetle dotychczasowych ustaleń organu – zdaniem Sądu – jako nieuprawniony jawi wniosek, że skarżący naruszył przepis art. 92 ust. 1 pkt. 2 omawianej ustawy , gdyż hipoteza tego przepisu nie zaistniała, albowiem jak wyżej już wspomniano organ nie wskazał jakiego konkretnie zezwolenia nie posiadała strona skarżąca, a z drugiej strony skarżący posiadał ważne zezwolenie na wykonywanie przewozów wahadłowych w międzynarodowym transporcie drogowym. Skoro zatem nie wykazano braku konkretnego zezwolenia to zdaje się wydawać, że jedyną kwestia wymagającą rozważenia w przedmiotowym postępowaniu powinna była być w ówczesnym stanie prawnym kwestia , czy skarżący naruszył warunki zezwolenia tyczącego wahadłowego przewozu osób (art. 92 ust. 1 pkt. 12 ustawy o transporcie drogowym w jej ówczesnym brzmieniu). Art. 4 pkt. 10 omawianej ustawy stanowi, że przewóz wahadłowy to wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków: a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego, b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km. Gruntowanego i wyczerpującego wyjaśnienia zatem wymaga co ustawodawca rozumiał pod pojęciami "każdy" i "zorganizowana grupa". Organ zatem ponownie w sposób bardziej precyzyjny i szczegółowy winien dokonać wykładni tegoż przepisu prawa, z powołaniem się na źródła w oparciu o które dokonuje wykładni znaczenia poszczególnych słów czy zwrotów, czego nie uczyniono w treści zaskarżonej decyzji. Próba wskazania materiałów źródłowych w oparciu o które organ dokonywał ustaleń znaczenia słów i zwrotów użytych w cyt. przepisie prawa została podjęta dopiero w odpowiedzi na skargę . W tej mierze należy wskazać organowi odwoławczemu, iż odpowiedź na skargę nie może być traktowana jako aneks do decyzji (nie może konwalidować jej braków) ,gdyż należy już do postępowania sądowo, a nie administracyjnego. Godzi się także wskazać, iż załącznik 1 pod pozycją 2 ówcześnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym /Dz.U. z 2002 r. Nr115 , poz. 999/ (akt ten został uchylony z dniem 28 września 2003 r.) przewidywał karę w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia, z wyłączeniem przewozu kabotażowego. Z powyższego wynika, iż cytowany zapis dotyczył jedynie kary za wykonywanie transportu bez zezwolenia, nie zaś za wykonywanie transportu z naruszeniem warunków zezwolenia. Reasumując należy podnieść, iż analiza akt sprawy doprowadziła do wniosku, że zaskarżona decyzja nie zapadła w wyniku poprawnie ocenionego materiału dowodowego , nadto oparta została o niepełne i niejasne w wielu momentach rozważania prawne. Zajęte przez organ drugiej instancji stanowisko nie zostało w przepisany sposób i przekonywująco umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zatem decyzja ta uchybia przepisom prawa procesowego. Dokonana przez organ ocena i naruszała art. 7 i 77 k.p.a. i podważa zasadę zaufania obywateli do działań organów administracji publicznej. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z mocy art. 152 cyt. ustawy uchylona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono po myśli art. 200 cyt. wyżej ustawy. Wskazania co do dalszego biegu sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. W szczególności zaś organ odwoławczy ponownie prowadząc postępowanie winien - o ile dojdzie do wniosku, że strona nie posiadała stosownego zezwolenia – wskazać o brak jakiego konkretnie zezwolenia chodzi w przedmiotowym przypadku (czy na przewozy regularne, regularne specjalne ,czy też okazjonalne - art. 18 ustawy o transporcie drogowym). Na zakończenie godzi się wskazać, że w myśl przepisu art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149 poz. 1452 z 2003 r.) do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy.