II OSK 829/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser, Sędziowie NSA Zdzisław Kostka, Alicja Plucińska-Filipowicz (spr.), Protokolant Mariusz Szufnara, po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt SA/Rz 865/03 w sprawie ze skargi W. M. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną IIOSK 829/05 U z a s a d n i e n i e Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt SA/Rz 865/03 po rozpoznaniu skargi W. M. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] maja 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] marca 2003 r. o nakazie rozbiórki zadaszenia nad zewnętrznymi schodami od strony południowej prowadzącymi do istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr 975 w miejscowości D. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że kontrola przeprowadzona w dniu 12 grudnia 2002 r. wykazała, że w budynku będącym własnością K. M. zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia zadaszenie nad schodami zewnętrznymi o wymiarach 2,4m x 6,1m przez W. M., którego konstrukcję stanowią drewniane słupy podpierające zadaszenie osadzone na betonowej wylewce. Po rozpoznaniu odwołania W. M., w którym podnosił, że zadaszenie wykonał ze względu na potrzebę zapewnienia bezpieczeństwa mieszkańcom budynku, zaś o pozwolenie na budowę nie występował, gdyż wykonał brakujący element budynku a nie dokonywał rozbudowy ani przeróbki. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił pogląd organu I instancji, iż w sprawie został naruszony art. 28 Prawa budowlanego przy czym obiekt jest trwale związany z gruntem, a więc nie podlega zwolnieniu z uzyskania pozwolenia na budowę. Z tych przyczyn utrzymał w mocy decyzję o nakazie rozbiórki orzeczonym na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. W skardze na powyższą decyzję W. M. powtórzył argumenty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji a także podkreślił, że ze względu na trudną sytuację materialną nie starał się o pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał skargę za niezasadną. Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie jest niesporne, iż inwestorem jest W. M., jak też fakt samowolnej budowy przedmiotowego obiektu. Skarżący przyznał, że jest on integralnie związany z budynkiem mieszkalnym. Stanowi jego rozbudowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, stosownie do którego budową jest wykonanie obiektu w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa i nadbudowa obiektu budowlanego. Brak pozwolenia na budowę uzasadnia zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego w myśl którego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. M. reprezentowany przez adwokata J. T. zaskarżając wyrok w całości oraz zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz. U. z 2000 r. N r 106, poz. 1126 ze zm./, polegającą na przyjęciu, że skarżący dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego co wiązało się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodzi się, iż według Słownika Poprawnej Polszczyzny rozbudowa oznacza powiększanie powierzchni zabudowanej, skarżący nie dokonał natomiast rozbudowy. Zadaszenie nie jest obiektem budowlanym czy budową. W razie wątpliwości Sąd powinien dopuścić dowód z opinii biegłego sądowego, który stwierdzi, czy projekt budynku jest prawidłowy i czy spełnia przepisy bezpieczeństwa, a w tym celu aby zapewnić bezpieczeństwo mieszkańców skarżący wykonał przedmiotowe zadaszenie. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł W. M. wnosząc o jej oddalenie i podkreślając, że wnoszący skargę kasacyjną miał świadomość konieczności uzyskania pozwolenia na budowę jak też nie miał zgody na budowę właściciela obiektu. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/. W myśl art. 175 ( 1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z ( 2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawę skargi kasacyjnej naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz. U. z 2000 r. N r 106, poz. 1126 ze zm./, polegającą na przyjęciu, że skarżący dokonał rozbudowy budynku mieszkalnego co wiązało się z koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 183 ( 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności określone w art. 183 ( 2 ppsa. Wobec tego, że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności, należało ocenić, czy zasadny jest zarzut naruszenia prawa materialnego, a więc czy rzeczywiście Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnej wykładni art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten zawiera legalną definicję budowy, przez którą rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Wykonanie robót budowlanych, polegających na budowie zadaszenia nad schodami będącymi częścią budynku mieszkalnego na podporach trwale związanych z gruntem prawidłowo zostało zakwalifikowane jako rozbudowa budynku mieszkalnego, która w myśl art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym należy uznać, że zarzut podniesiony w skardze kasacyjnej nie jest zasadny. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku z mocy art. 184 ppsa. O wynagrodzeniu z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej pełnomocnika z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art. 250 ppsa.