VI SA/Wa 1515/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie: WSA Halina Emilia Święcicka asesor WSA Izabela Głowacka -Klimas(spraw.) Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi I.D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia karą pieniężną oddala skargę `Sygn. akt VI SA/Wa 1515/04 U Z A S A D N I E N I E Z ustaleń zawartych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2003r. z zatrzymania i kontroli pojazdu stanowiącego własność I.D. wynika, że stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej pojazdu o 28,82 kN, a więc nastąpiło niedopełnienie przez przewoźnika obowiązku wynikającego z art. 61 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 515) i naruszenie przepisu § 5 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. z 2003 Nr 32, poz. 262). Ponadto kierowca pojazdu nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, wobec czego przewoźnik naruszył przepis art. 64 ust. 1 w/w ustawy - prawo o ruchu drogowym. W związku ze stwierdzeniem w czasie kontroli pojazdu z naczepą faktu naruszenia przytoczonych przepisów uzasadnione było podjąć w postępowaniu administracyjnym czynności zmierzające do wydania decyzji w sprawie obciążenia przewoźnika karą pieniężną za przejazd zestawem nienormatywnym bez zezwolenia. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 5040 zł. Pan I.D. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie nałożonej kary. Decyzją z dnia [...] lipca 2003r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: twierdzenia strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż nie jest możliwe przekroczenie dopuszczalnego nacisku na osi pojedynczej pojazdu przy przewozie tego typu ładunku jakim była tarcica paletowa o ilości ustalonej w specyfikacji, jest bez znaczenia dla sprawy, albowiem organ administracyjny zgodnie z obowiązującymi przepisami nie bada przyczyn przekroczenia nacisków na oś czy masy całkowitej pojazdu, natomiast ma obowiązek nałożyć karę pieniężną za sam fakt stwierdzenie przekroczenia poszczególnych parametrów pojazdu. Obowiązkiem zaś prawidłowego dokonania załadunku pojazdu, tak aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu, przepisy prawne obciążają stronę. Dokonując transportu przewoźnik powinien dostosować pojazd do specyfiki i ilości przewożonego ładunku oraz warunków panujących na drogach, tak aby były spełnione wymagania zawarte w w/w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia. Zarzut strony, że nie wydrukowano i nie przekazano jej wydruku parametrów ważenia jest chybiony, bowiem użyta do pomiaru nacisku koła przenośna waga statyczna nie jest przez producenta wyposażona w urządzenie drukujące i nie ma możliwości drukowania wartości poszczególnych nacisków osi pojazdu, natomiast jest wyposażona w wyświetlacz ciekłokrystaliczny umożliwiający tylko wzrokowe odczytywanie pomiaru nacisku koła pojazdu i ręczne wpisywanie wyników w pkt. 6a protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu. Również stwierdzenie strony, że nie miała możliwości dokonania odczytu wskazań wagi oraz zapoznania się z wynikami ważenia, jest bezzasadne i nie znajduje potwierdzenia w dokumentach sprawy, bowiem strona podpisując protokół bez uwag (na ostatniej stronie protokołu) oświadczyła, że odczytu wskazań wag dokonano w jej obecności (pkt. 2) oraz zapoznała się z treścią protokołu i otrzymała jego kopię (pkt. 5). Zarzut strony, że ważenie pojazdu odbyło się bez udziału funkcjonariusza Policji jest gołosłowny i nie poparty żadnymi dowodami, dlatego też pozostawia się go bez rozpatrzenia. Twierdzenie strony, że zezwolono jej na dalszą jazdę tym zestawem, jest bezzasadne i nie znajduje potwierdzenia w dokumentach sprawy. Albowiem po doprowadzeniu pojazdu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami, potwierdzonym przez kontrolujących ponownym ważeniem pojazdu, kierowca pojazdu uzyskuje od kontrolujących w postaci dokumentu pozwolenie na kontynuowanie jazdy. W omawianym przypadku w aktach sprawy brak jest uzyskania od kontrolujących pozwolenia na kontynuowanie jazdy. Zatem należy stwierdzić, że strona nie doprowadziła pojazdu do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami i nie zgłosiła się do ponownego ważenia. Twierdzenie strony, że organ administracyjny niewłaściwie zastosował przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w odniesieniu do stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej w kontrolowanym pojeździe, jest bezzasadne i w świetle obowiązującego przepisu prawnego nie może być uwzględnione. Bowiem zgodnie z cyt. przepisem, dopuszczalny nacisk osi pojedynczej do 115 kN dotyczy osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt. 1 lit. b (tj. dwuosiowego autobusu o zawieszeniu kół pneumatycznym lub równoważnym) oraz autobusu przegubowego o zawieszeniu kół pneumatycznym, przy zastosowaniu kół bliźniaczych, natomiast nie dotyczy osi napędowej pozostałych rodzajów pojazdów, dla których ustala dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na drogę do 100 kN. Z ustaleń protokołu z zatrzymania i kontroli pojazdu wynika, że kontrolowanym pojazdem był ciągnik siodłowy dwuosiowy marki RENAULT [...] o nr rej. [...]. Tak więc należy stwierdzić, że do stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej w kontrolowanym pojeździe został zastosowany właściwy przepis. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Pan I.D., zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzucił: 1. niemożność przekroczenia nacisków na osie, gdyż pojazd nie był całkowicie załadowany – wystąpiło niedoładowanie zestawu o wysokości 4066 kg. 2. nie wydrukowanie z wagi parametrów ważenia i nie przekazanie żadnego wydruku. Sporządzenie tylko protokół ważenia, który skarżący podpisał nie zdając sprawy z konsekwencji wynikających z tego ważenia. 3. ważenie odbyło się przy udziale skarżącego i jednego pracownika Zarządu Dróg. Funkcjonariusz Policji nie był obecny przy ważeniu. Dojechał dopiero po jego zakończeniu i złożył swój podpis. 4. zezwolono na dalszą jazdę tym zestawem, co w przypadku faktycznego przekroczenia nacisków dopuszczalnych powinno nie mieć miejsca. 5. Nie wzięto pod uwagę zapisu § 5 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32, poz. 262), który mówi, że "Pojazd, którego nacisk osi pojedynczej przekracza wartości określone w ust. 1, lecz nie przekracza 100 kN (10 t), a dla osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit b, oraz autobusu przegubowego zawieszeniu kół pneumatycznym, przy zastosowaniu kół bliźniaczych — 115 kN (11,5 t), a także pojazd, którego nacisk osi składowej przekracza wartości określone w ust. 3, może uczestniczyć w ruchu na drogach, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. 6. Nie uwzględniono zażalenia wniesionego w dniu [...] czerwca br. do Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych i Autostrad Oddział w B.. 7. Naruszono zasadę instancyjności bez wnikliwego zbadania sprawy ponieważ organ I instancji i organ II instancji oznacza Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w B.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż w ocenie organu skarga została złożona po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy (Dz.U. Nr 153, poz.1271), w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U, Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Skarga na powyższą decyzje została złożona w terminie. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. (Dz.U. nr 98, poz. 620 z późn. zm.) prawo o ruchu drogowym nakłada na przewoźnika obowiązek takiego umieszczenia ładunku na pojeździe, aby ładunek nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę, w sytuacji zaś, gdy parametry pojazdu są większe od parametrów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. Nr 32, poz. 262), przewoźnik winien posiadać zezwolenie na przejazd, mówi o tym art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. W wyniku przeprowadzonej kontroli pojazdu stanowiącego własność skarżącego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi drugiej pojazdu o 28,82 kN (protokół kontroli został podpisany bez uwag przez skarżącego) w związku z powyższym, zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 13 ust. 2 a i 2 b ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71, poz. 838), organ administracji był obowiązany wymierzyć stosowną karę pieniężną. Odpowiedzialność z art. 13 ust. 2a i 2 b ustawy o drogach publicznych, występuje w wypadku braku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, o którym była mowa powyżej, a którego to zezwolenia skarżący nie przedłożył, dlatego też organy administracji wydały prawidłowe decyzje, które zasługują na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nakłada kary pieniężne za jazdę bez zezwolenia pojazdem, w którym przekroczone zostały dopuszczalne naciski na osie. Odpowiedzialność, o której mowa w art. 13 ust. 2a tej ustawy, ma charakter obiektywny i nie jest warunkowana winą podmiotu wykonującego przejazd. Na organie nakładającym karę pieniężną nie ciąży obowiązek wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika. Kara ta, w ściśle określonej ustawą wysokości, zależnej od wielkości przekroczenia nacisku, jako kara administracyjna, jest niezależna od winy czy też zaniedbania właściciela pojazdu i jest nakładana w związku z wystąpieniem opisanego w ustawie skutku, tj. przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu. W sprawie niniejszej przekroczenie dopuszczalnych paramentów nastąpiło i wobec tego niezależnie od jego przyczyn, kara musiała zostać wymierzona, a wymierzając ją organ nie dopuścił się naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących faktu, że pojazd przewoził ładunek [...] i masa pojazdu nie została przekroczona, gdyż jak wykazano powyżej, decyzja znajduje odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa. Odpowiedzialność z art. 13 ust. 2 a i 2 b ustawy o drogach publicznych jest odpowiedzialnością obiektywną, tj. niezależną od winy, w wypadku zaistnienia przekroczenia i braku zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym organ wymierza karę. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu skargi, w którym skarżący podnosi, że organ nie przekazał mu wydruku ważenia jest chybiony, gdyż jak wynika z wyjaśnień organów tego typu wagi nie drukują wyników ważenia a jedynie wyświetlają jego wynik. Zarzut przeprowadzenia kontroli tylko przez jedną osobę nie znajduje odzwierciedlenia w protokole kontroli, gdzie skarżący w uwagach mógł to zaznaczyć. Wprost przeciwnie z protokołu kontroli wynika, że kontrola została przeprowadzona przez dwie osoby. Twierdzenia skarżącego, że zezwolono mu na dalszą jazdę również nie znajdują potwierdzenia w protokole kontroli, z którego jednoznacznie wynika że skarżący miał się stawić do ponownej kontroli po doprowadzeniu pojazdu do stanu normatywnego (pkt.7 c protokołu kontroli). Zarzut, że organ niewłaściwie zastosował przepis § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002r. w spawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia w odniesieniu do stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi pojedynczej w kontrolowanym pojeździe, jest bezzasadny. Bowiem zgodnie z cyt. przepisem dopuszczalny nacisk osi pojedynczej do 115 kN dotyczy osi napędowej pojazdu, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit b oraz autobusu przegubowego o zawieszeniu kół pneumatycznym, przy zastosowaniu kół bliźniaczych, natomiast nie dotyczy on osi napędowych pozostałych rodzajów pojazdów, dla których ustala dopuszczalny nacisk osi pojedynczej na drogę do 100 kN. Z ustaleń protokołu wynika, że pojazd poddany kontroli był ciągnikiem siodłowym dwuosiowym, a wiec przepis ten nie miał do niego zastosowania. Również zarzut naruszenia zasady instancyjności jest bezzasadny, gdyż zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne 0rozpatrzenie sprawy. Biorąc powyższe pod rozwagę, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.