I FZ 53/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Andrzeja N. i Witolda W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 listopada 2005 r. sygn. akt I SA/Łd 238/04 w przedmiocie odrzucenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku w sprawie ze skargi Andrzeja N. i Witolda W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 16 lutego 2004 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 1996 r. postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 29.11.2005 r., sygn. I SA/Łd 238/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił zażalenie Andrzeja N. i Witolda W. na postanowienie tegoż Sądu z dnia 06.09.2005 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o uzupełnienie wyroku. W uzasadnieniu do tego postanowienia Sąd wywiódł, odwołując się do treści art. 194 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa", że na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku zażalenie nie przysługuje. Ustawodawca nie przewidział takiej możliwości ani w treści art. 194 § 1 popsa ani w żadnym innym przepisie szczególnym, w tym w szczególności w art. 157 popsa regulującym instytucje uzupełnienia wyroku. Sąd dowodził również, że prawa do wniesienia zażalenia na takie postanowienie nie można wywodzić z art. 227 popsa, albowiem przepis ten znajdzie zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy Sąd wyda postanowienie w przedmiocie kosztów i strona je zaskarży, nie wnosząc przy tym skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie Sąd w ogóle w wyroku nie zawarł rozstrzygnięcia o kosztach. Powyższe zażalenie zaskarżył w całości pełnomocnik skarżących i wniósł o uchylenie tego postanowienia jak również postanowienia z dnia 20.09.2005 r. Zdaniem pełnomocnika skarżącego podstawę prawną do zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku stanowi art. 194 § 1 pkt 9 popsa. W zażaleniu podniesiono również szereg argumentów dotyczących bezzasadności wydania postanowienia z dnia 20.09.2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje: Zażalenie pozbawione jest uzasadnionych podstaw. Zanim jednak zostanie przedstawione szczegółowe uzasadnienie takiego wniosku, wskazać jedynie należy, że poza zakresem badania tut. Sądu pozostają zarzuty strony podniesione odnośnie postanowienia z dnia 06.09.2005 r., błędnie wskazanego jako postanowienie z dnia 20.09.2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma bowiem procesowej możliwości rozważenia legalności wydania tego aktu. Funkcja kontrolnej tut. Sądu może być sprawowana wyłącznie co do aktu zaskarżonego zażaleniem. W postępowaniu wpadkowym (zażaleniowym) nie znajdą zastosowania art. 134 i 135 popsa. W związku z tym przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego jest legalność postanowienia z dnia 29.11.2005 r. Przechodząc do oceny wspomnianego rozstrzygnięcia należy podzielić wyrażony w nim pogląd Sądu I instancji co do niezaskarżalności postanowień w przedmiocie odrzucenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Zgodnie z przyjętą w postępowaniu sądowoadministracyjnym regułą, wyrażoną w art. 194 § 1 popsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w wypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 popsa. Z treści tego przepisu wynika więc wniosek, że jeżeli nie istnieje przepis, który upoważnia strony do wniesienia zażalenia na konkretne rozstrzygnięcie, np. art. 260 in fine popsa przewiduje możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, lub kwestionowane rozstrzygnięcie nie zostało ujęte w zamkniętym katalogu w art. 194 § 1 pkt 1-10 popsa, to zażalenie na takie rozstrzygnięcie jest niedopuszczalne. W katalogu postanowień wymienionych w art. 194 § 1 popsa nie ma postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku. Prawa do zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia nie można również odnaleźć w przepisach szczególnych. Nie jest również możliwe wywodzenie tego uprawnienia z art. 194 § 1 pkt 9 popsa. Przepis ten pozwala na zaskarżenie postanowienia wydanego w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Tymczasem, jak podkreślano na wstępie, obecnie tut. Sąd rozstrzyga kwestię zaskarżalności postanowienia w przedmiocie odrzucenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Ze względu na odmienny przedmiot ocenianego postanowienia oczywistym jest, że art. 194 § 1 pkt 9 popsa nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie. W związku z tym skoro możliwość zaskarżenia postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku nie wynika expresis verbis z art. 194 § 1 popsa i przy tym nie istnieje na gruncie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi inny przepis, dopuszczający możliwość zaskarżenia tego rodzaju rozstrzygnięcia, to z tych powodów należy uznać, że takie postanowienie jest niezaskarżalne. Powyższy pogląd znajduje zresztą potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 20.07.2005 r., sygn. II OZ 698/05 wprost stwierdził: "żaden przepis ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia od postanowienia o odrzuceniu wniosku o uzupełnienie wyroku". W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 popsa orzekł jak w sentencji.