IV SA/Wa 204/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie asesor WSA Wanda Zielińska - Baran, sędzia NSA Tadeusz Cysek /spr./, Protokolant Anna Nader, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] czerwca 2004 r. na [...] Zaskarżonym do sądu administracyjnego postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005 r. Minister Zdrowia w wyniku rozpoznania wniosku M. C. złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa - utrzymał w mocy swe postanowienie z dnia [...] czerwca 2004 r. "opiniujące negatywnie" projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na modernizacji polowej wędzarni ryb zlokalizowanej nr [...] przy ul. [...] w strefie A ochrony uzdrowiskowej K. W uzasadnieniu rozstrzygający organ podniósł, iż funkcjonowanie przedmiotowej wędzarni jest "wprost sprzeczne" z treścią § 2 i § 3 pkt 3 statutu Uzdrowiska K. Według orzekającego w sprawie Ministra planowana inwestycja przyczyni się do pogorszenia warunków środowiskowych poprzez wprowadzanie zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego związanych z dymem oraz emitowaniem specyficznych zapachów. "Należy dążyć do wyeliminowania" tego typu obiektów ze strefy przeznaczonej do lecznictwa uzdrowiskowego. Proces leczniczy odbywa się w całej strefie uzdrowiskowej "A" i przedmiotowa wędzarnia winna być przeniesiona do strefy "B". Ponadto Minister Zdrowia zauważył, że nie uzgodniono z nim projektu decyzji z dnia [...] maja 1996 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co zdaniem tego organu powoduje nieważność wskazanej decyzji (art. 156 § 1 pkt 7 kpa). W złożonej skardze M. C. zarzucił stanowisku Ministra Zdrowia: 1. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż funkcjonowanie konkretnej wędzarni nie mającej charakteru zakładu produkcyjnego i będącej elementem folkloru morskiego, wpływa bezpośrednio na kształtowanie czynników środowiskowych podczas, gdy stanowiąca inwestycję modernizacja znacznie wyeliminuje skutki procesu spalania, 2. pominięcie znajdującej się w aktach analizy zanieczyszczeń powierza (wskazującej na spełnianie wymogów w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego) oraz wypowiedzi Naczelnego Lekarza Uzdrowiska K., 3. brak podstaw do przyjęcia, że rozpatrywana działalność zakłóca warunki przebywania na tym terenie kuracjuszy. Odpowiadając na skargę Minister Zdrowia wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna i prowadzi do wyeliminowania zaskarżonego (oraz poprzedzającego) postanowienia Ministra Zdrowia z obrotu prawnego, z niżej wskazanych względów. Przede wszystkim należy podnieść, że wskazane rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1; 80 kpa i 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa. W ocenie Sądu analiza wypowiedzi orzekającego w sprawie organu współdziałającego świadczy, iż nie ustalił on i nie rozważył w rzeczywistości charakteru inwestycji, dla której wystąpiono o wydanie warunków zabudowy w postępowaniu głównym. Bez tego zaś warunku wstępnego poprawność działania organu współdziałającego (w aspekcie art. 7 kpa) trudno mówić, aby dotychczasowy rezultat jego działania mógłby zostać uznany za legalny. Wprawdzie Minister Zdrowia powtarza w opisie inwestycji termin podany przez wnioskodawcę tzn. "modernizacja", ale swe wywody prowadzi tak, jakby w sprawie nie chodziło wcale o modernizację obiektu już istniejącego, lecz o powstanie od podstaw nowego obiektu wędzarni. W szczególności rozstrzygający organ nie ustosunkowuje się do twierdzeń skarżącego, iż planowana modernizacja spowoduje zmniejszenie zewnętrznych skutków spalania drewna w procesie wędzenia. Zgodzić się też trzeba, że Minister Zdrowia nie rozpatrzył całości znajdującego się w aktach sprawy materiału dowodowego (np. akcentowanej przez skarżącego analizy zanieczyszczeń powietrza i wypowiedzi Naczelnego Lekarza Uzdrowiska K.). Bez dokonania zaś pełnej oceny w tym względzie trzeba uznać, iż rozstrzygający organ nie zadośćuczynił wymogowi art. 77 § 1 kpa. W myśl art. 80 kpa organ administracji publicznej może orzekać tylko na podstawie oceny całokształtu materiału dowodowego. Dokonanym w inny sposób ustaleniom można zarzucić cechy dowolności (por. wyrok SN z dnia [...] listopada 1994 r. sygn. akt [...]). Zważyć należy, iż stanowisko organu współdziałającego w niniejszej sprawie mogło się wprawdzie mieścić w granicach uznania administracyjnego, ale nie oznaczało to wcale przyzwolenia na działanie arbitralne, czy dowolne. Także bowiem tego rodzaju rozstrzygnięcia (tzn. o granicach uznania administracyjnego) wymagają wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz przekonującego i logicznego uzasadnienia, spełniającego wymogi art. 107 § 3 kpa (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r. sygn. akt II SA 883/82 P.P. 1983 nr 6 str. 141). W spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa uzasadnieniu znaleźć się musi także podanie, dlaczego określonym dowodom odmówiono znaczenia w sprawie, a na jakich oparto ustalenia. W końcu nie sposób nie zauważyć, iż rolą Ministra Zdrowia w niniejszej sprawie nie była wcale ocena legalności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 1996 r. Na marginesie tylko można dodać, iż wbrew poglądowi Ministra Zdrowia wydanie decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu stanowi przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 kpa), a nie stwierdzenia nieważności decyzji. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).