II SA/Łd 565/04

Dnia 9 maja 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant Referendarz sądowy: Leszek Foryś, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi S.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie przedłożenia dokumentacji w celu doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję, poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...], postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...], decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku. II SA/Łd 565/04 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez A. i J.R. na działce przy ul. A 9 w R. Następnie decyzją z dnia [...] nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i dostarczenia w terminie 30 dni projektu budowlanego zamiennego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, wraz z pozwoleniami, uzgodnieniami oraz opiniami wymaganymi przepisami szczególnymi, a także inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej obiektu budowlanego, sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Od decyzji organu nadzoru budowlanego I instancji z dnia [...] odwołanie złożył S.S., właściciel nieruchomości sąsiedniej. Zarzucił organowi administracji, iż wstrzymał on roboty budowlane, które nie były już prowadzone. W jego ocenie błędne było nałożenie na inwestorów obowiązku przedłożenia określonych w decyzji dokumentów, bowiem doprowadzi to do wydania inwestorom decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu wykorzystywanego na hurtownię mięsa i wędlin. Znajdujące się w niej agregaty chłodnicze powodują wibracje i hałas, co jest przyczyną uszkodzeń w jego budynku, przyległym do spornego obiektu. W ocenie odwołującego się, wobec samowolnych zmian w projekcie budowlanym, zatwierdzonym decyzją z dnia [...] Starosty Powiatu [...], odmowa pozwolenia na użytkowanie jest zasadna. Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż inwestorzy realizują sporny obiekt na podstawie ostatecznej decyzji z dnia [...] Starosty Powiatu [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego przy ul. A 9 w R. Podniósł, iż inwestorzy wprowadzili istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu, polegające na zmianie funkcji budowanego obiektu na hurtownię wyrobów wędliniarskich. Spowodowało to zmianę wymiarów zewnętrznych obiektu oraz zmianę układu pomieszczeń. Dlatego zdaniem organu nadzoru budowlanego II instancji należało na podstawie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) nałożyć na inwestorów obowiązek przedłożenia stosownych dokumentów, mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami. Organ odwoławczy stwierdził również, iż przedmiotowe postępowanie ma na celu wyjaśnienie prawidłowości dotychczas wykonanych robót, a to pozwoli ocenić wpływ inwestycji na budynek mieszkalny skarżącego. Ponadto wniosek o wydanie odmowy pozwolenia na użytkowanie wykracza poza przedmiot rozstrzygnięcia. Organ dodatkowo wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...] odmówił już udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Na decyzję z dnia [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożył S.S. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 6, 7, 8 i 12 § 1 poprzez nieuwzględnienie w toku postępowania administracyjnego wielu jego uwag i wniosków, a także jego uzasadnionego interesu. Zaznaczył, iż nigdy nie godził się na zmiany w projekcie budowlanym, w tym na zmianę pomieszczeń garażowych, magazynu oraz pomieszczenia gospodarczego na hurtownię mięsa i wędlin. Podniósł, iż w budynku przyległym do jego domu mieszkalnego samowolnie dokonano zmiany przeznaczenia pomieszczeń na hurtownię mięsa i wędlin. Spowodowało to znaczne utrudnienia w funkcjonowaniu oraz powoduje znaczne uszkodzenia w jego budynku. Wyjaśnił, iż sprawa odstępstw od projektu budowlanego była już wielokrotnie wyjaśniana przez różne organy, w których zapadały różnorakie decyzje. Dodał, że wstrzymanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. robót budowlanych było bezprzedmiotowe, bowiem były one już zakończone. Na koniec stwierdził, iż organy nadzoru budowlanego zajęły się sprawą pozwolenia na użytkowanie wyłącznie pomieszczeń wykorzystywanych na hurtownię, podczas gdy inwestorzy zamieszkują już w pomieszczeniach na I piętrze i poddaszu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., przytaczając argumenty podniesione już w zaskarżonej decyzji, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 wyżej powołanego aktu). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) decyzja podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu orzekającego w składzie niniejszym, wymienione w punkcie a) i c) powołanego wyżej przepisu wady wystąpiły w toku postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Dlatego też Sąd uchylił pozostałe wskazane w sentencji wyroku akty, uznając, iż podjęte zostały w granicach sprawy objętej skargą. Przedmiotem niniejszego postępowania i rozważań sądu jest legalność decyzji z dnia [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. Wymienione wyżej decyzje, wydane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazywały A. i J.R. przedłożenie w określonym terminie projektu budowlanego zamiennego budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową, usytuowanego przy ul. B 9 w R., uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z pozwoleniami, uzgodnieniami lub opiniami wymaganymi przepisami szczególnymi, a także przedłożenie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej ww. obiektu. Decyzje powyższe wydane zostały w wyniku postępowania wszczętego na wniosek inwestorów - J. i A.R. o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. udzielił inwestorom pozwolenia na użytkowanie części budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego z częścią gospodarczo-garażową o powierzchni 422,01 m² (w tym część handlowo-usługowa zajmowała 72,65 m², a część garażowa – 53,60 m²). Podstawą rozstrzygnięcia był art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126). Organ nadzoru budowlanego I instancji uznał, iż jest właściwy w sprawie, bowiem na mocy obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718) rozstrzygnięcie spraw dotyczących pozwolenia na użytkowanie, należy do kompetencji organów nadzoru budowlanego. A skoro inwestorzy złożyli w dniu 7 stycznia 2003 r. wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie pomieszczeń w budynku przy ul. A 9 i wyniku dokonanych kontroli stwierdzono, iż obiekt nadaje się do użytkowania, to zostały spełnione warunki zawarte w art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. W aktach sprawy brak jest wniosku inwestorów o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu. Jednak z motywów ww. decyzji wynika, iż wniosek taki J. i A.R. złożyli w dniu 7 stycznia 2003 r. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw do spraw wszczętych przed dniem wejście w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyjątek stanowią postępowanie wymienione w ust. 2 ww. art. 7, które jednak nie dotyczą tej sprawy. Tak więc, skoro wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie złożony został przed dniem 11 lipca 2003 r., kiedy to zaczęła obowiązywać powołana ustawa nowelizująca Prawo budowlane, rozpoznany winien on zostać na podstawie przepisów Prawa budowlanego sprzed nowelizacji. Wówczas art. 55 ust. 1 Prawa budowlanego przewidywał, iż uzyskanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest wymagane, jeżeli właściwy organ: 1)nałożył taki obowiązek w wydanym pozwoleniu na budowę lub 2)stwierdził, że zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany został wykonany z naruszeniem warunków, określonych w pozwoleniu na budowę lub 3)wydał, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 lub art. 71 ust. 3, decyzję nakazującą dokonanie określonych czynności, zmian lub przeróbek. Ust. 2 art. 55 stanowił z kolei, iż uzyskanie pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane także, jeżeli: 1)zachodzą okoliczności wymienione w art. 49 ust. 1, 2)przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Z treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] wynika, że przepis art. 55, w brzemieniu sprzed nowelizacji, nie został przez organ zastosowany. Organ nadzoru budowlanego oparł się na znowelizowanych przepisach, mimo treści powołanego wcześniej art. 7 ustawy nowelizującej Prawo budowlane. Sąd do takiego wniosku doszedł analizując właśnie motywy decyzji, a w szczególności stwierdzenie, iż pozwolenie na użytkowanie wydano po przeprowadzeniu kontroli. Obowiązkowa kontrola zaś wymagana była dopiero po znowelizowaniu przepisów. Ponadto po myśli art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Nie wiadomo też, czy decyzja o pozwoleniu na budowę spornego obiektu nakładała obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie - decyzji tej bowiem w aktach brak. Nie wiadomo również, czy roboty budowlane zostały zakończone, co wyczerpywałoby przesłanki z pkt 2 ust. 2 art. 55. Podobny błąd popełnił również [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., wydając decyzję z dnia [...] Decyzją tą organ odwoławczy uchylił decyzję z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. i odmówił J. i A.R. udzielenia pozwolenia na użytkowanie części obiektu. Jako podstawę wydania tego rozstrzygnięcia organ przywołał m.in. art. 59 Prawa budowlanego. Jednakże w motywach rozstrzygnięcia organ zacytował treść ww. przepisu, w brzmieniu obowiązującym po omawianej wcześniej nowelizacji, podczas gdy powinien zastosować przepisy dotychczasowe. Ponadto organ błędnie podał jako kolejną podstawę art. 57 ust. 1 pkt 1 lit. a), choć przepis taki nie istnieje. Art. 57 ust. 1 pkt 1 nie posiada podpunktów, które pojawiają się dopiero pkt 2 ust. 1 art. 57. Odnosi się to zarówno do przepisów znowelizowanych, jak i obowiązujących przed zmianą. Odmawiając udzielania pozwolenia na użytkowanie organ odwoławczy powołuje się także na kopie rysunków zamiennych do projektu budowlanego, dołączonych do wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Stwierdził, iż wykazane odstępstwa o projektu budowlanego są zmianami istotnymi, wymagającymi uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Tymczasem w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić postawione przez organ zarzuty. W przekazanej sądowi dokumentacji nie znajduje się nic, z czego mogłoby wynikać, iż nastąpiła zmiana parametrów obiektu, czy inne odstępstwa. Brakuje nawet, jak to wyżej podniesiono, wniosku o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Nie pozwala to sądowi na zbadanie, czy uzyskanie takiego pozwolenia jest w ogóle wymagane, a jeśli tak, to w oparciu o które przepisy Prawa budowlanego sprzed nowelizacji należy takiego pozwolenia udzielić. Organy naruszyły tym samym przepisy art. 7,77,80 i 81 k.p.a. Tak więc decyzja organu nadzoru budowlanego I instancji o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie, jak i uchylająca ją i odmawiająca udzielania takiego pozwolenia decyzja organu odwoławczego zapadły z istotnym naruszeniem prawa materialnego i procesowego. Sąd nie mógł zatem obu decyzji pozostawić w obrocie prawnym. Konsekwencją wydania odmowy pozwolenia na użytkowanie i stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego były wytyczne organu odwoławczego, skierowane do organu I instancji, by na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3, przeprowadzić postępowanie wyjaśniające dotyczące przedmiotowej inwestycji. Stosując się do tych wytycznych, zawartych w decyzji z dnia [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przez J. i A.R. przy budowie budynku handlowo-usługowo-mieszkalnego, z częścią gospodarczo-garażową przy ul. A 9 w R.. Sąd uznając, jak wskazano już na wstępie niniejszych rozważań, iż ww. postanowienie jest aktem wydanym w granicach sprawy objętej skargą, zbadał również i jego legalność. Postanowienie z dnia [...] wydane zostało w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw. Postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie zakończone zostało ostateczną decyzją z dnia [...] o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie, a z kolei postępowanie w sprawie odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego wszczęte zostało z urzędu po nowelizacji prawa budowlanego. Tymczasem organ uzasadniając postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wskazał, iż z uwagi na niezakończenie robót budowlanych zastosować należy przepisy dotychczasowe, czyli sprzed nowelizacji. Organ administracji najwyraźniej pomylił tutaj pojęcia prowadzenia robót budowlanych i prowadzenia postępowania w sprawie tych robót. Skoro wszczęcie postępowania w sprawie odstępstw od projektu budowlanego nie nastąpiło przed zmianą przepisów, lecz gdy obowiązywały już nowe regulacje, postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych winno być wydane na postawie art. 50 ust. 1 pkt 4 znowelizowanego Prawa budowlanego, i to wyłącznie w sytuacji, gdy roboty budowlane są wciąż prowadzone. Wstrzymywanie bowiem prowadzenia robót budowlanych już zakończonych jest bezprzedmiotowe, co wielokrotnie już znajdowało odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ zaś zupełnie dowolnie przyjął, że roboty budowlane są prowadzone. Wniosek taki organ wywiódł z faktu, iż wniosek inwestorów o pozwolenie na użytkowanie dotyczył jedynie części, a nie całego obiektu. W ocenie Sądu w składzie niniejszym, z faktu, iż inwestorzy zgłosili do użytkowania tylko część obiektu w żaden sposób nie da się wyciągnąć w sposób absolutnie pewny wniosku, że jakiekolwiek roboty są dalej prowadzone. Warto zauważyć, że przepis art. 55 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu przed 11 lipca 2003 r.), jak i art. 55 ust. 2 (w brzmieniu po nowelizacji) dopuszczają możliwość wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. Tak więc kolejny raz w granicach tej samej sprawy organ administracji publicznej zastosował niewłaściwe przepisy Prawa budowlanego (przepisy dotychczasowe zamiast znowelizowanych). Ponadto nie przeprowadzono postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii, czy roboty budowlane przy obiekcie przy ul. A 9 w R. są prowadzone, czy też już je zakończono, naruszając tym samym art. 7, 77, i 80 k.p.a. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę na błędne oznaczenie publikatora Prawa budowlanego z dnia 7 lipca 1994 r. Organ w podstawie prawnej wydanego postanowienia powołał się na Dziennik Ustaw z 2000 r. Nr 98, poz. 1072. Tymczasem pod pozycją 1072 w 2000 r. wydany został Dziennik Ustaw numer 99 i publikował on ustawę z dnia 9 września 2000 r. o powszechnym spisie rolnym w 2002 r. Kolejną konsekwencją opisanych w powyższych rozważaniach rozstrzygnięć jest decyzja z dnia [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R., którą nałożono na inwestorów obowiązek przedłożenia w stosownym terminie projektu budowlanego zamiennego spornego obiektu i inwentaryzacji geodezyjnej. Decyzja ta jest w prostej linii następstwem wadliwej (z omówionych już przyczyn)decyzji z dnia [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., jako że wydana została w oparciu o zawarte tam wytyczne. Już sam ten fakt jest, w ocenie Sądu, wystarczającą przesłanką wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Gdyby bowiem oderwać ją od decyzji z dnia [...], wystąpiłaby sytuacja podjęcia decyzji administracyjnej bez przeprowadzenia żadnego postępowania wyjaśniającego. Ponadto kolejny raz wskazano złą podstawę rozstrzygnięcia, wskazując Prawo budowlane opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2000 r. Nr 98, nie podając zaś pozycji. Tymczasem Dziennik Ustaw Nr 98 z roku 2000 w żadnej pozycji nie publikuje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Powoduje to niemożność oceny przez Sąd, czy organ nadzoru budowlanego I instancji prawidłowo zastosował przepisy materialne, a dokładniej czy organ rozstrzygnięcie swe oparł na przepisach sprzed, czy po nowelizacji Prawa budowlanego, obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r. Powołanie pkt 2 ust. 1 art. 51 jako podstawy rozstrzygnięcia sugeruje, iż zastosowano niewłaściwie przepisy dotychczasowe. Przepis ten bowiem, zarówno w brzmieniu przed, jak i po zmianie, pozwala organowi na nałożenie na stronę obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem organ nałożył na inwestorów obowiązek przedłożenia m.in. projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Możliwość taką ustawodawca dał organom dopiero po noweli Prawa budowlanego z lipca 2003 r., dodając do art. 51 ust. 1 dodatkowy pkt 3, stanowiący właśnie o możliwości nałożenia obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego. Traktując więc art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego sprzed nowelizacji jako podstawę decyzji organ nadzoru budowlanego kolejny raz naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, co nie pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Podobne zarzuty dotyczą decyzji z dnia [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] Mimo właściwego już oznaczenia publikatora ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, organ odwoławczy utrzymał w mocy wadliwą decyzję, przez co również dopuścił się naruszenia prawa materialnego, w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Nie ustrzegł się również i organ II instancji błędu w oznaczeniu podstawy prawnej, powołując się na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiący, iż organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tą decyzję – umarza postępowanie w pierwszej instancji. Skoro bowiem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, jako podstawę rozstrzygnięcia winien powołać art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po myśli którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. Poza tym powołano nieprawidłowy publikator Kodeksu postępowania administracyjnego, podając Dziennik Ustaw z 2000 r. Nr 98, poz. 1072 (publikujący wspomnianą już ustawę z dnia 9 września 2000 r. o powszechnym spisie rolnym w 2002 r.), zamiast prawidłowej pozycji 1071. Wspomniane wady stanowią naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 135 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.