III SA/Lu 98/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Marcin Małek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2004 Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę. W dniu [...] dopuszczono do obrotu samochód ciężarowy marki VW Transporter, zataryfikowany do kodu PCN 8704 21 992. Zastosowano obniżoną stawkę celną (0%) ze względu na pochodzenie towaru z Unii Europejskiej, potwierdzone deklaracją na fakturze Nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. Na wniosek J. K., do którego dołączono świadectwo przewozowe EUR.1 Nr [...] wystawione retrospektywnie, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. uznał zgłoszenie celne z dnia [...] grudnia 2003 r. za prawidłowe informując jednocześnie, że dowody pochodzenia zostaną poddane weryfikacji. Na prośbę polskich organów celnych, holenderskie władze celne pismem z dnia [...] maja 2004r. poinformowały o negatywnym wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1. Wprawdzie owo świadectwo zostało wystawione przez holenderskie władze celne, jednakże w polu 4 zamiast European Community powinno być wpisane Polska, ponieważ pojazd został wyprodukowano w Polsce. W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2004r., a po przeprowadzeniu postępowania dowodowego – decyzją z dnia [...] września 2004 r. uchylił w całości w/w decyzję własną, uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej pól 36 "preferencje", 47 "kwota" i wezwał do uiszczenia długu celnego w kwocie 11.677 zł. Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. K. reprezentowanego przez pełnomocnika, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną. Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania podnosząc w uzasadnieniu, że w trakcie przyjmowania zgłoszenia celnego, organ celny ocenia jego poprawność od strony formalnej. Nie ma możliwości na tym etapie sprawy oceny rzetelności danych deklarowanych przez stronę, dotyczących m.in. kraju pochodzenia towaru. Dane te są przyjmowane zgodnie z deklaracją zgłaszającego, jeżeli jest ona potwierdzona odpowiednimi dokumentami. W myśl art. 65 § 3 kodeksu celnego, przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego, chyba że zostanie wydana decyzja inaczej rozstrzygająca o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Przy wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. organ I instancji uznał, że strona spełniła warunek formalny udokumentowania pochodzenia towaru dla zastosowania obniżonej stawki celnej. Dowód pochodzenia w postaci "deklaracji na fakturze" jest wystarczającym dokumentem potwierdzającym pochodzenie towaru, a zatem organ celny nie miał podstaw do kwestionowania zarówno autentyczności jak i rzetelności tego dowodu. Ocena materialna dowodu pochodzenia może być przeprowadzona wyłącznie w trybie art. 32 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony (załącznik do Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662 ze zm.). W świetle ustaleń dokonanych przez holenderskie władze celne wynika, że zarówno deklaracja o pochodzeniu jak i świadectwo przewozowe EUR.1 nie mogą być uznane za prawidłowe dokumenty uprawniające do zastosowania obniżonej stawki celnej. Moc dowodowa dokumentów złożonych przez stronę, potwierdzających preferencyjne pochodzenie towaru została obalona przez właściwy organ. W ocenie organu odwoławczego, nie wystąpiły przesłanki określone w art. 32 pkt 6 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego. Pismo weryfikacyjne jest zagranicznym dokumentem urzędowym (art. 194 Ordynacji podatkowej). Jego treść jest wiążąca dla organów celnych kraju importu. Przeprowadzona procedura weryfikacyjna ujawniła stan odmienny od deklarowanego w zgłoszeniu celnym, uznanym za prawidłowe decyzją organu I instancji z dnia [...] lutego 2004r. Weryfikacja dowodu pochodzenia pozwoliła na ustalenie nowej okoliczności jaką jest ujawnienie, że przedmiotowy samochód jest pochodzenia polskiego. Ta okoliczność stanowiła podstawę wznowienia określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a następnie wydania decyzji, o której mowa w art. 65 § 4 kodeksu celnego. W ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja pierwszoinstancyjna została wydana bez naruszenia przepisów art. art. 121-123, 187 § 1, 200 § 1 oraz 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej. Decyzję powyższą zaskarżył do sądu J. K. zarzucając naruszenie : I. przepisów postępowania: - art. 180, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 194 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie wyczerpująco całego materiału dowodowego oraz poprzez przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów; - art. 200 § 1 w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wysłuchania strony przed wydaniem decyzji; - art. 121 – 123 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji z obrazą podstawowych zasad postępowania; - art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez wznowienie postępowania mimo braku ustawowej przesłanki; - art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego; - art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niedostateczne uzasadnienie decyzji. II. przepisów prawa materialnego, tj. art. 65 § 4 Kodeksu celnego poprzez uchylenie ostatecznej decyzji, pomimo braku podstaw prawnych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że fakt, iż po wydaniu decyzji negatywnie zweryfikowano świadectwo EUR nie jest nową okolicznością faktyczną, ale pojawieniem się nowego dowodu w sprawie. Dowód ten pojawił się po wydaniu decyzji, a zatem nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wynik weryfikacji nie jest nową okolicznością faktyczną. Nowa okoliczność faktyczna, to okoliczność dodatkowa – nowy fakt w stosunku do okoliczności znanych w dacie wydawania decyzji. Nie jest także nowym faktem zmiana faktu co do pochodzenia towarów . Jest to zastąpienie jednego faktu, drugim. Organ I instancji miał wątpliwość co do prawdziwości świadectwa EUR już przed wydawaniem pierwotnej decyzji, gdyż poinformował, że wystąpi z wnioskiem o weryfikację. Powinien zatem był powstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania weryfikacji. Skoro zatem istniało świadectwo EUR, a organ I instancji zaniechał jego zbadania – weryfikacji, to nie można uznać, aby istniały przesłanki wznowienia postępowania. Art. 65 § 4 Kodeksu celnego ustanowił instytucję decyzji potwierdzającej prawidłowość zgłoszenia celnego. Postępowanie poprzedzające wydanie takiej decyzji jest normalnym postępowaniem celnym i nie jest możliwe jego zakończenie w sytuacji wątpliwości co do poprawności zgłoszenia i jednoczesnego istnienia możliwości sprawdzenia pozostawałoby to w sprzeczności z obowiązkiem wynikającym z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W sposób oczywisty naruszono art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem strona w siedmiodniowym terminie wypowiedziała się co do zgromadzonego materiału, wnioskując jednocześnie o przeprowadzenie nowych dowodów. Termin siedmiodniowy został zachowany, bowiem nadano pismo listem poleconym (art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Dyrektor Izby Celnej naruszył art. 229 Ordynacji podatkowej. Stosując ten przepis mógł konwalidować obrazę art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej dokonaną przez organ I instancji. Poprzez wyżej opisane działania naruszono art. 187 § 1 i art. 180 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej. Brak pełnej dokumentacji uniemożliwił prawidłową ocenę dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej)). Zarzut jest uzasadniony faktem, że z dokumentów przesłanych przez Volkswagen Poznań wynika, iż wraz z eksportem przedmiotowego samochodu dokonano zwolnienia towaru objętego procedurą uszlachetnienia czynnego. Oznacza to, że samochód poddawany był jakimś obróbkom w Polsce. Nie ustalono jednak zakresu obróbki, a tym samym nie ustalono pochodzenia towaru. Pismo strony z dnia [...] września 2004r. zawierające wnioski dowodowe, zmierzało do wyjaśnienia istotnych dla sprawy kwestii, tj. było próbą wykazania, że weryfikacja dokumentu EUR dokonana przez władze holenderskie jest nieprawidłowa. Opisane działania stanowią obrazę art. art. 121-123 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia art. 65 § 4 Kodeksu celnego uzasadniony jest tym, że nie jest możliwe wzruszenie decyzji wydanej na podstawie tego przepisu, jeżeli mimo wątpliwości w dacie jej wydania, organ celny potwierdził poprawność zgłoszenia. Poza tym organy celne nie podały w decyzjach przepisów prawa stanowiących podstawę ich wydania tzn. przepisów, z których wywodzą normy prawne dotyczące pochodzenia samochodu oraz, że samochód polskiego pochodzenia podlega cłu. Podstawową funkcją cła jest ochrona rynku krajowego przed konkurencyjnymi produktami pochodzenia zagranicznego. Nie można w racjonalny sposób uznać, aby samochód wyprodukowany w Polsce – w przypadku jego eksportu a następnie przywiezienia do kraju podlegał cłu, w sytuacji gdy samochody pochodzące z większości krajów są od cła zwolnione. Wprawdzie nie istnieje wyraźny przepis, że towary pochodzące z Polski nie podlegają cłu, ale taką normę należy wywieść z wykładni systemowej i celowościowej. Cłu nie podlegały przecież towary z krajów strefy EFTA jak i Unii Europejskiej i to na zasadzie wzajemności. Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Na wstępie podnieść należy, że organy decyzyjne rozstrzygając sprawę prawidłowo stwierdziły, iż skoro dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkowstwa w Unii Europejskiej, to zastosowanie miały przepisy obowiązujące przed datą 1 maja 2004 r. Zasada powyższa wynika z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623). Potwierdza to również uregulowanie zawarte w art. 67 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. EU .L.92.302.1 z późn. zm.). Stosownie do art. 2 § 2 i art. 23 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) zwanej kodeksem celnym, wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa m.in. zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności celnych wywozowych (dług celny w wywozie). Wbrew stanowisku skarżącego – przepisy kodeksu celnego nie przewidują zwolnienia od należności celnych przywozowych towarów wyprodukowanych w Polsce, które zostały wyeksportowane, a w późniejszym czasie reimportowane. Polskie pochodzenie towaru, samo przez się nie powoduje zwolnienia od obowiązku uiszczenia należności celnych przywozowych. Nie rodzi również żadnych przywilejów, związanych m.in. ze stosowaniem stawek celnych obniżonych. Stosownie do art. 13 § 3 pkt 4 Kodeksu celnego – Taryfa celna obejmuje m.in. obniżone stawki celne określone w umowach zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów. W myśl ust. 5 części pierwszej A Postanowień wstępnych do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) obowiązującego w dacie zgłoszenia celnego – obniżone stawki celne wynikające z umów zawartych przez Rzeczpospolitą Polską z niektórymi krajami lub grupami krajów, stosuje się do niektórych towarów pochodzących m.in. z państw członkowskich Unii Europejskiej. Obrót towarowy Polski z państwami Unii Europejskiej regulowała do dnia 30 kwietnia 2004 r. umowa międzynarodowa – Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.), zwana Układem Europejskim. Zgodnie z art. 13 ust. 1 Protokołu 4 Układu Europejskiego – preferencyjne traktowanie przewidziane w Umowie dotyczy tylko produktów, spełniających wymogi tego Protokołu (...). Stosownie do art. 16 ust. 1 Protokołu 4 – produkty pochodzące ze Wspólnoty korzystają w imporcie do Polski z postanowień Umowy (chodzi m.in. o określone przywileje związane ze stosowaniem obniżonej stawki celnej – 0%) , pod warunkiem przedłożenia świadectwa przewozowego EUR.1 lub deklaracji na fakturze. W myśl art. 32 ust. 1 i 2 Protokołu 4 – w sytuacji, gdy władze celne kraju importu mają uzasadnione wątpliwości m.in. co do autentyczności dokumentów wystawionych przez eksportera albo co do statusu pochodzenia sprowadzonych produktów, zwracają świadectwo przewozowe i fakturę, albo inne dokumenty z wnioskiem o ich weryfikację. Wyniki weryfikacji dokonane przez władze celne kraju importu muszą być takie, aby umożliwiały wyraźne ustalenia czy dokumenty są autentyczne i czy sprowadzone produkty można uznać za pochodzące ze Wspólnoty (por. art. 33 ust. 5 Protokołu 4). W świetle przytoczonych przepisów, nie może budzić wątpliwości, ze prawnie skutecznym dowodem pochodzenia określonego towaru może być wyłącznie świadectwo przewozowe EUR.1 lub deklaracja na fakturze. Dowodów powyższych nie mogą zastąpić albo uzupełnić inne dowody. Ich moc dowodowa może być obalona wyłącznie w drodze negatywnej weryfikacji dokonanej przez władze celne kraju eksportu. Przy czym istotne jest, że wyniki weryfikacji dowodów pochodzenia nie podlegają postępowaniu sprawdzającemu wdrożonemu przez władze celne kraju importu , gdyż są dla nich wiążące (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 września 1998r. sygn. I SA/Łd 777/97 – Pr. Gosp. 1999/1/40 i z dnia 21 kwietnia 2004r. sygn. GSK 56/04). Mimo akcesji Polski do Unii Europejskiej, jedynie możliwym sposobem weryfikacji dowodów pochodzenia wystawionych przed dniem przystąpienia jest procedura przewidziana w cyt. wcześniej przepisach Protokołu 4 Układu Europejskiego, na podstawie ust. 6 Załącznika IV Aktu dotyczącego warunków przystąpienia (...) (Dz. U. UE.L/03/236/17). Wnioski o weryfikację tego rodzaju dowodów są przyjmowane przez właściwe organy "starych" i "nowych" państw członkowskich przez okres trzech lat od daty ich wydania (por. Michael Lux: "Reguły przejściowe w związku z przystąpieniem Polski i 9 innych krajów do UE w zakresie prawa celnego, rolnego i podatkowego" – Monitor Prawa Celnego 2/2004, str. 58). Organ celny ma obowiązek przyjąć niezwłocznie zgłoszenie celne, jeżeli odpowiada ono wymogom określonym w art. 64 Kodeksu celnego i wraz ze zgłoszeniem celnym przestawiono towar nim objęty (art. 65 § 1 Kodeksu celnego). Organ celny ocenia na tym etapie poprawność zgłoszenia celnego wyłącznie od strony formalnej. Nie ma natomiast prawnych możliwości oceny rzetelności danych zadeklarowanych przez stronę dotyczących m.in. pochodzenia towaru - zwłaszcza w sytuacji, gdy pochodzenie zostało potwierdzone dowodami wymaganymi prawem. Stosownie do art. 65 §1 Kodeksu celnego – po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której : 1/ uznaje zgłoszenie cele za prawidłowe, 2/ uznaje zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części (...). Niesporne jest, że w dniu [...] stycznia 2004 r. wpłynął wniosek strony o uznanie zgłoszenia celnego z dnia [...] grudnia 2003 r. za prawidłowe w części zastosowanej stawki celnej i pochodzenia towaru. Do wniosku załączono świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie, które potwierdzało pochodzenie towaru z obszaru Unii Europejskiej. W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego, z uwagi na imperatywne brzmienie art. 65 § 4 pkt 1 Kodeksu celnego obowiązany był wydać decyzję o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe. Decyzja taka została wydana w dniu 6 lutego 2004r. i stała się decyzją ostateczną. W tym miejscu zgodzić się trzeba z argumentacją skargi , że w postępowaniu "zwykłym" niedopuszczalne jest wydanie najpierw decyzji uznającej zgłoszenie celne za prawidłowe (art. 65 § 4 pkt 1 kodeksu celnego), później zaś w tym samym trybie – decyzji, o której mowa w art. 65 § 4 pkt 2 kodeksu celnego. Taka sytuacja zresztą nie nastąpiła w przedmiotowej sprawie. Decyzja ostateczna o uznaniu zgłoszenia celnego za prawidłowe może być jednak wzruszona , po uruchomieniu stosownego postępowania nadzwyczajnego. Organ celny uprawniony jest po zwolnieniu towaru do dokonania kontroli zgłoszenia celnego, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym (art. 83 § 1 i § 2 Kodeksu celnego). Tak się stało w niniejszej sprawie, bowiem polskie władze celne przesłały dowody pochodzenia przedłożone przez stronę, w celu weryfikacji statusu pochodzenia potwierdzonego w tych dowodach, w trybie art. 32 ust. 1 i 2 Protokołu 4 Układu Europejskiego. Po przeprowadzeniu sprawdzenia świadectw pochodzenia samochodu importowanego przez stronę, holenderskie władze celne w piśmie z dnia [...] maja 2004r. potwierdziły ich autentyczność, zaprzeczyły jednak, aby ów samochód pochodził z obszaru Unii Europejskiej, gdyż został wyprodukowany w Polsce. O czym była wcześniej mowa, wyniki weryfikacji są wiążące dla organów celnych kraju importu. Wykluczone jest zatem postępowanie dowodowe zmierzające do podważenia uzyskanych wyników weryfikacji. Informacja zawarta w dowodach pochodzenia produktu z obszaru Unii Europejskiej stanowiła istotną okoliczność, mającą wpływ na zastosowanie właściwej stawki celnej. W dacie wydawania decyzji z dnia [...] lutego 2004r. organ I instancji nie miał samodzielnych kompetencji do podważenia wiarygodności dowodów pochodzenia , a na wniosek strony obowiązany był wówczas uznać zgłoszenie celne z dnia [...] grudnia 2003 r. - za prawidłowe. Uzyskanie wyniku weryfikacji od władz holenderskich, z których wynikało, że importowany towar nie jest produktem pochodzącym z obszaru Unii Europejskiej stanowiło wyjście na jaw istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, która istniała już w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie była znana organowi decyzyjnemu. Wymagała bowiem stwierdzenia przez upoważniony do tego organ kraju eksportu. Okoliczność ta stanowiła podstawę do wznowienia postępowania określoną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia tego przepisu uznać zatem należy za chybiony (por. m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 6 marca 2002 r. sygn. III RN 75/01 – OSNP 2002/17/401; z dnia 20 września 2002 r. sygn. III RN 151/01 – M. Podat. 2002/10/2). Wbrew stanowisku skarżącego, przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 1831/00 (LEX nr 51329) dotyczył innej sytuacji faktycznej. Po przeprowadzeniu postępowania wystąpiły przesłanki do wydania decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zw. z art. 65 § 4 pkt 2 kodeksu celnego. Argumentacja skarżącego byłaby słuszna jedynie w wypadku, gdyby wyniki weryfikacji dowodu pochodzenia znane były organowi i istniały w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 65 § 4 kodeksu celnego, bowiem przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie istniały prawnie uzasadnione przesłanki do zastosowania obniżonej stawki celnej. Trafnie skarżący zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów art. art. 123 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Z akt sprawy wynika bowiem, że pismem z dnia [...] września 2004 r. doręczonym stronie w dniu 9 września 2004 r. wyznaczony został 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego. J. K. w ostatnim dniu tego terminu (16 września 2004 r.) złożył w urzędzie pocztowym pismo, zawierające wniosek o przeprowadzenie dowodu z informacji Volkswagen Polska odnośnie pochodzenia przedmiotowego samochodu oraz o sposobie jego wytworzenia. Do pisma dołączono kserokopię zaświadczenia firmy [...] Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2004 r. informującego m.in., że producentem pojazdu jest Volkswagen AG z siedzibą w W. (Niemcy). Analiza art. 123 i 200 § 1 Ordynacji podatkowej, w powiązaniu z art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej nakazuje przyjąć, że organ rozstrzygający sprawę powinien założyć, iż strona może wnieść pismo ustosunkowujące się do zebranego materiału dowodowego za pośrednictwem urzędu pocztowego, w ostatnim dniu 7-dniowego terminu. Organ powinien zatem powstrzymać się z wydaniem decyzji jeszcze przez kilka dni od daty upływu wyznaczonego terminu, bowiem w tym czasie może otrzymać pismo strony zawierające m.in. wnioski dowodowe. Wydanie w dniu [...] września 2004 r. decyzji nastąpiło zatem z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, przy czym uznać należy, że naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Przedmiotem dowodu są fakty, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. O czym była już wcześniej mowa – weryfikacja dowodów pochodzenia towaru należy wyłącznie do władz celnych kraju eksportu, zaś wyniki weryfikacji nie podlegają postępowaniu sprawdzającemu przez władze kraju importu, gdyż są dla nich wiążące. Z tych względów dowody zawnioskowane w piśmie strony z dnia [...] września 2004 r. nie mogły skutecznie obalić uzyskanych w sprawie wyników weryfikacji, czy też uzupełnić je. Niecelowe zatem było przeprowadzenie przez organ odwoławczy w ramach uprawnień płynących z art. 229 Ordynacji podatkowej, dowodu wskazanego przez stronę w piśmie z dnia [...] września 2004 r. Podnieść natomiast należy, że organ II instancji ocenił i odniósł się do dowodu z kserokopii zaświadczenia firmy [...] Sp. z o.o. z dnia [...] stycznia 2004 r. (por. str. 8 uzasadnienia decyzji). Dokonana ocena nie nosi cech dowolności i zasługuje na aprobatę składu orzekającego. W tych okolicznościach, nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. art. 121, 122, 180, 187 § 1, 191, 194 § 1 i § 3 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).