I SA/Gl 113/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę; Powołując się na pełnomocnictwo udzielone przez J. J., pismem z dnia [...] 2004 r. radca prawny wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Do skargi nie dołączono pełnomocnictwa. Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał radcę prawnego T. P. działającego jako pełnomocnik skarżącego, do uzupełnienia braku skargi przez "złożenie pełnomocnictwa procesowego do występowania przed sądem administracyjnym w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]". Cytowane wezwanie Sądu uznano za doręczone w dniu [...] 2005 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie radca prawny, przy piśmie z dnia [...] 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), nadesłał pełnomocnictwo, mocą którego "J.J. upoważnia radcę prawnego T. P. do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy w postępowaniu administracyjnym." Zarządzeniem z dnia 14 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wezwał ponownie stronę skarżącą do rąk pełnomocnika do złożenia prawidłowego pełnomocnictwa, udzielonego przez skarżącego do występowania przed sądem administracyjnym – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu uznano za doręczone w dniu 22 marca 2005 r. Do dnia dzisiejszego nie uczyniono mu jednak zadość, a termin wyznaczony do usunięcia braku skargi upłynął w dniu [...] 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego w postępowaniu sądowym. W myśl zatem art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. 3 Sygn. akt I SA/Gl 111/05 Wobec braku pełnomocnictwa przy skardze z dnia [...] 2004 r. pełnomocnik został wezwany do usunięcia braku skargi w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Nadesłane – w odpowiedzi na to wezwanie – umocowanie udzielone przez J. J. należało uznać za nieskuteczne. Zgodnie z art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Pełnomocnictwo może być: 1) ogólne – do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi; 2) do prowadzenia poszczególnych spraw; 3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu (art. 36 p.ps.a.) Z tych względów stwierdzono brak skargi w postaci niezgodnego z wymogami pełnomocnictwa procesowego, określonymi przytoczonymi wyżej przepisami. Wykładnia językowa pełnomocnictwa z dnia [...] 2005 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), na mocy którego J. J. udzielił umocowania dla radcy prawnego T. P., skutkowała uznaniem, że zakres tego pełnomocnictwa nie obejmuje reprezentacji przed sądami administracyjnymi, a upoważnia rzeczonego radcę prawnego do występowania w imieniu jego mandanta jedynie w ramach postępowania administracyjnego. Zakres umocowania zredagowany przez radcę prawnego, co sugeruje redakcję fachową a zatem precyzyjną, nie może być odczytywany inaczej jak tylko dosłownie. Stwierdzono zatem, że odpowiedź pełnomocnika na wezwanie Sądu nie sanowała – zdaniem Sądu – braku skargi. Z kolei ponowne wezwanie Sądu pozostało bez jakiejkolwiek odpowiedzi. Reasumując należało stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez podmiot, który nie posiadał takiego uprawnienia, co po myśli art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 i art. 49 § 1 p.p.s.a. skutkowało orzeczeniem jak w części dyspozytywnej postanowienia. Postanowienie niniejsze wydano w trybie art. 58 § 3 p.p.s.a.