II SA/Kr 2184/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Wojewody [....] z dnia 21 czerwca 2001r., Nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego M.C. kwotę 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda [....] decyzją nr [....] , z dnia 21.06. 2001 r. po rozpatrzeniu odwołania E.C. i J.C. utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną z dn. 10.04. 2001 r. Starosty [....] Nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla G.G. - na inwestycje : wykonanie robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat naprawy samochodów osobowych w Z. [....] na dz. nr ew. [....] i [....] . W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [....] stwierdził, że decyzja Starosty [....] została wydana w sposób zgodny z prawem po przeanalizowaniu całokształtu okoliczności, Prace adaptacyjne budynku garażowego na jednostanowiskowy warsztat: naprawczy wyposażony w niezbędną dla prawidłowego funkcjonowania tego obiektu instalacje nie wpłyną negatywnie na środowisko i na zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Dla zachowania zgodności technicznej z warunkami technicznymi zamurowane zostaną okna w zachodniej ścianie garażu, odległej od granicy 3,0 m. Wykonywane usługi obejmą naprawy silników, instalacji elektrycznych i wyposażenia wnętrza. Z opisu technicznego projektu wynika, że w przedmiotowym warsztacie nie będzie się prowadzić robót lakierniczych i napraw blacharskich karoserii pojazdów, a prace będzie wykonywał jednoosobowo właściciel zakładu bez zatrudnienia innych osób. Zakres robót wskazuje na znikomą uciążliwość przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od decyzji Prezydenta E. i J. małż. C. zarzucili naruszenie srt. 5 prawa budowlanego, a w szczególności naruszenie bezpieczeństwa użytkowania i ochrony środowiska, naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich a także brak uprzedniej decyzji o WZiZT. Zarzuty odwołujących się podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Jednoosobowy warsztat nie jest w stanie pogorszyć środowiska, Jak wskazują akta sprawy inwestor przedłożył wymaganą przepisami pozytywną opinię Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który zobowiązał go aby uciążliwość przedmiotowego warsztatu ograniczała się do własnego terenu, a hałas nie przekraczał dopuszczalnych norm. O naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich można mówić tylko wówczas gdy zostały naruszone konkretne przepisy techniczno budowlane, co w niniejszej sprawie nie ma miejsca. Brak decyzji o WZiZT na zmianę sposobu użytkowania garażu nie ma znaczenia. Przepis art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowi bowiem, że nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania . terenu roboty budowlane polegające m. in. na zmianie przeznaczenia budynku, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu, a w omawianym przypadku taka zmiana nie nastąpi gdyż wszelkie zmiany dotyczą jedynie wnętrza garażu. Ponadto w sprawie znajduje się opinia lokalizacyjna Wydz. Geodezji i Urbanistyki UM i G. w O z dn. 20. 12. 2000 znak [....] , stwierdzająca, że zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego garażu na jednostanowiskowy warsztat naprawy samochodów nie jest sprzeczna z ustaleniami planu. Z akt sprawy wynika, że inwestor stosownie do dyspozycji art. 32 prawa budowlanego przedłożył projekt budowlany oraz wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (umowa użyczenia i zgoda na adaptację). Od decyzji tej skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący M.C. wnosząc o jej uchylenie, jak również poprzedzającą ją decyzję organu instancji, zarzucając, że zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w szczególności; 1/ art. 5 ust. l l pkt l lit i e, pkt 6 oraz ust. 2 pkt 2 litb, pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r Nr 106 poz. 1126 ze zm./ 2/ art. 39 ust. l ust. z dn 7.07.1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz..U. z 1999 r. Nr 15, poz 139 ze zm./ Skarżący ponadto zarzuca, niezgodność zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan nie przewiduje prowadzenia jakiejkolwiek działalności rzemieślniczej, czy usługowej, a co dopiero uciążliwej dla środowiska i otoczenia . W planie zagospodarowania przestrzennego tereny te są przeznaczone pod budownictwo jednorodzinne w ogrodach. Zaś decyzja został wyda z naruszeniem przepisów o ochronie środowiska.(ogrody) gdyż prowadzenie warsztatu samochodowego będzie działalnością uciążliwą, zakłócająca ponad przeciętną miarę Skorzystanie z nieruchomości sąsiednich w tym skarżącego się. Będzie to działalność sprzeczna z zapisem zawartym w planie zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji niedopuszczalna. Inwestor najpierw przebudował szopę na garaż, a obecnie zamierza przebudować garaż na warsztat naprawy samochodów z obejściem ustaleń planu miejscowego. W odpowiedzi na skargę. Wojewoda [....] wniósł ojej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w osnowie decyzji i argumenty podane w jej uzasadnieniu, które sprowadzą się do stwierdzenia, ze inwestor spełnił wskazane w prawie budowlanym i przepisach wykonawczych warunki, a. zamierzenie inwestycyjne, jest Zgodne z zapisem planu zagospodarowania przestrzennego. Istnieje opinia lokalizacyjna, z której jednoznacznie wynika, że jednostanowiskowy warsztat naprawy samochodów nie jest sprzeczny z ustaleniami planu . Sąd zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w dniu 25. 07. 2001 r. Zgodnie z treścią przepisu art. 97 par l ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 12717, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Sąd nie jest związany granicami skargi i jest obowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny mieć zastosowanie w sprawie./art. 134 p.op.p.s.a. / Skarga jest zasadna. Zaskarżona decyzja została wydana bowiem bez dostatecznego wyjaśnienia i rozpatrzenia sprawy do końcowego rozstrzygnięcia, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na jej wynik. W świetle zgromadzonych w aktach dokumentów bezsporne są następujące okoliczności: - Burmistrz miasta i Gminy Olkusz w dniu 30. 06. 1997 r. wydał decyzję nr 90/ 97 o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z miejscowym ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Olkusz, zatwierdzonym Uchwałą Nr 143/ XXX/91 Rady Miejskiej w Olkuszu, dla inwestycji pod nazwą przebudowa istniejącej szopy na garaż na samochód osobowy na dz. nr ew.gr [....] i [....] położonych w Z.- Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13.08. 1997 r. Nr: [....] po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji M.C. orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję wprowadzając za słowem garaż słowa " o ścianach murowanych" równocześnie jako warunek dodatkowy wprowadza się wymóg projektowania obiektu w sposób zapewniający uzasadnione interesy osób trzecich, takich jak ochrona przed hałasem i wibracjami oraz ochronę przed zanieczyszczeniami powietrza wody i gleby. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że terem na którym ma powstać planowana inwestycja pod symbolem oznaczającym tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej w ogrodach, - realizację garażu jako elementu ściśle i nieodzownie związanego z wszelkimi formami zabudowy mieszkaniowej należy uznać za zgodną z planem zagospodarowania. - Decyzją Nr [....] , z dnia 26. 08. 1997 r. Urząd Rejonowy w O. zatwierdził projekt techniczny i udzielił pozwolenia na budowę garażu na samochód osobowy, - W dniu 31. 01. 2000 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. na podstawie przepisów kompetencyjnych oraz art. 66 pkt 3 ust. z dnia 7.07. 1994 r. -prawo budowlane i art. 104 k. p. a. nakazał. 1/ zaprzestać użytkowania istniejącego na posesji w Z. nr [....] garażu, jako warsztatu mechaniki pojazdowej 2/ użytkować przedmiotowy budynek zgodnie z udzielonym pozwoleniem Urzędu Rejonowego w O. [....] , tj. jako garaż na samochód osobowy. - Decyzją nr [....] , z dnia 10. 04. 2001 r. Starosta O. na podstawie art. 28, art. 33 ust l, art. 34 ust., art.36 w zw. z art. 71 ustawy z dnia 7.07. 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r, Nr 106 poz. 1126/ zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla inwestora G.G. na inwestycję : wykonanie robót budowlanych zmierzających do zmiany sposobu użytkowania budynku garażowego na warsztat naprawy samochodów osobowych w Z. na działkach nr [....] i [....] . - Powyższa decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [....] z dnia 21.06. 2001 r. Na tle powyższych bezspornych okoliczności trzeba stwierdzić , że organy rozstrzygające w sprawie nie dopełniły obowiązków wynikających z przepisów ustawy prawo budowlane i ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązujący m w dacie wydania decyzji. Zgodnie z art. . 71. l p. budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga pozwolenia właściwego organu. Przepisy art. 32 stosuje się odpowiednio. W myśl przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, tylko roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę, nie wymagają decyzyjnego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis ten nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Brzmienie art. 71 prawa budowlanego stwarza konieczność uzyskania decyzji o warunkach i zagospodarowaniu terenu przed wszczęciem starań o wydanie decyzji pozwalającej na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego poprzez bezpośrednie zastosowanie art. 32 prawa budowlanego, z którego zapisu w ust. 4 pkt. l wynika, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wymóg ten nie został dopełniony w niniejszej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie została wydana. Znajdująca się w aktach sprawy "opinia lokalizacyjna" nie może zastąpić wymaganej prawem decyzji właściwego organu. Zamierzenie wprowadzenia na terenie objętym w planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego symbolem MR wyznaczającym zabudowę zagrodowa i jednorodzinną w ogrodach warsztatu naprawy samochodów jest niezgodne z programem usługowym dopuszczonym na tym terenie, /por. program usługowy t- akta PINB k. 11./ Miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Olkusz , został zatwierdzony uchwałą nr XXX/143/91 Rady Miejskiej w Olkuszu zda 18.12.1991r /Dz. Urz. Nr 2 z 27.02. 1992 r. poz. 24/, a zatem jest on aktem prawa miejscowego w rozumieniu art. 87 ust. 2 Konstytucji R.P. Nie można jego zapisów interpretować dowolnie lub rozszerzająco. Dlatego też odnośne przepisy prawa budowlanego nakładają obowiązek sprawdzenia zamierzenia inwestycyjnego z wydaną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. W szczególności art. 35 prawa budowlanego nakłada na organ obowiązek sprawdzenia zgodności zagospodarowania działki lub terenu z: a) miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jeżeli w trakcie realizacji kompetencji z powołanego wyżej art., 35 ust. l pkt l lit "a" i "b" prawa budowlanego organ dostrzegł by niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania trenu, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia, jako wstępnego zawiesić postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę na podst. art. 97 par l pkt 4 k. p. a. Trzeba więc stwierdzić, że decyzja został wydana przedwcześnie, z naruszeniem art. art. 7 i 77 k.p.c. i z naruszeniem przepisów art. 71, art. 32 prawa budowlanego gdyż postępowanie w sprawie wydanego pozwolenia powinno być poprzedzone uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu. W tym stanie rzeczy, skoro stan sprawy nie został należycie wyjaśniony, Sąd uwzględnił skargę stwierdzając naruszenie wyżej przytoczonych przepisów postępowania i prawa materialnego uchylając wydane decyzje w tej sprawie w ramach postępowania administracyjnego. Takie rozstrzygnięcie sięgające "w głąb" sprawy jest w tym przypadku niezbędne dla jej końcowego załatwienia w myśl przepisu art. 135 prawa o postępowaniu i przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uwzględniając skargę orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 lit "a" i "c" p.p.s.a.