IV SA/Wa 395/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant Andrzej Malinowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi B. P., H. M., J. R., G. K., W. R., P. R., E. S i C. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania aktu własności ziemi - oddala skargę - IV SA/Wa 395/05 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta M. z dnia [...] stycznia 2004 r., odmawiające sprostowania aktu własności ziemi nr [...] z dnia [...] maja 1975 r. wydanego S. R. na nieruchomość rolną położoną w mieście M., stanowiącą działki nr ewid. [...] i [...] o łącznej powierzchni 7ha 7205 m2 poprzez wpisanie w nim, iż własność przedmiotowego gospodarstwa nabyli oprócz S. R. także jej dzieci: S. R., J. R., M. R., H. R. i G. R. W uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy: B. P., G. K., H. M., J. R., W. R., C. R., E. S., D. R. i P. R. zwrócili się o sprostowanie aktu własności ziemi z dnia [...] maja 1975 r., wydanego S. R. na nieruchomość rolną położoną w M. stanowiącą działki ewid. Nr [...] i [...] poprzez wpisanie w nim, iż własność przedmiotowego gospodarstwa nabyli oprócz S. R. także jej dzieci. Jako podstawę prawną żądania wskazali art. 113 §1 kpa i uzasadniając żądanie podali, że przedmiotowe gospodarstwo było użytkowane przez S. R. wspólnie ze spadkobiercami po zmarłym J. R. -mężu S. -w związku z czym wpisanie w akcie własności ziemi tylko S. R. jako osoby nabywającej własność wymienionego w nim gospodarstwa jest oczywistą omyłką pisarską polegającą na opuszczeniu przy wpisywaniu do aktu imion i nazwisk dzieci S. R.: S. R., J. R., M. R. H. R. i G. R.. Organ odwoławczy -powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego- wskazał, że żądanie sprostowania aktu własności ziemi w sposób wskazany we wniosku ( a następnie zażaleniu ) nie jest żądaniem sprostowania błędu pisarskiego, rachunkowego czy też oczywistej omyłki w tym akcie, o którym mowa w art. 113§1 kpa. Sprostowanie w takim zakresie prowadziłoby do merytorycznej zmiany tego aktu bowiem dopisanie wskazanych wyżej osób prowadziłoby do rozstrzygnięcia, iż osoby te wraz z wymienioną w akcie S. R. nabyły na podstawie ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych własność przedmiotowej nieruchomości rolnej. Byłoby to zatem rozstrzygniecie o istocie sprawy i jako takie nie może być dokonywanie w drodze postanowienia o sprostowaniu błędu czy innej oczywistej omyłki na podstawie art. 113 §1 kpa. Sprostowanie nie może dotyczyć zmiany lub uzupełnienia treści aktu a żądanie stron jest w istocie żądaniem o zmianę rozstrzygnięcia ostatecznej decyzji, które nie mieści się w trybie ustanowionym w art. 113 § 1 kpa, przewidzianym dla prostowania nieistotnych wadliwości decyzji. B.P., H. M., J.R., G. K., W. R., C. R., E. S., i P. R. wnieśli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2004 r. zarzucając naruszenie przepisów prawa- art. 113§1 kpa. W ocenie skarżących ich żądanie sprostowania aktu własności ziemi nie wykracza poza granice określone w art. 113 § 1 kpa, albowiem oczywisty błąd pisarski ma miejsce między innymi w przypadku niezamierzonego opuszczenia jednego lub kilku wyrazów. W niniejszej sprawie oczywisty błąd w decyzji z dnia [...] maja 1975 r. polega na nie wpisaniu imion i nazwisk dzieci S. R. obok jej nazwiska. W konkluzji skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. ( art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. nr 153, poz. 1270 ). Kierując się powyższym unormowaniem Sąd ocenił, że skarga nie jest zasadna, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z treścią art. 113§1 kpa organ administracji publicznej może -z urzędu lub na żądanie strony- prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jak też doktrynie utrwalił się pogląd, że przez sformułowanie "błąd pisarski" lub "oczywista omyłka" należy rozumieć widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. ( tak wyrok NSA z dnia 10 lutego 21994 r. S.A. /Kr 723/93 ONSA 1995/2/65, oraz wyrok NSA z dnia 17 października 2000 r. II S.A. 1099/01 , w którym stwierdził, że istota omyłek, o których mowa w art. 113 § 1 kpa leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską.). Przyjęta przez kodeks postępowania administracyjnego klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca i są to błędy pisarskie, rachunkowe i inne oczywiste omyłki. Granice dopuszczalności sprostowania wyrażają się w tym, że sprostowanie aktu administracyjnego – w trybie omawianego przepisu nie może prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji ( tak też NSA w wyroku z dnia 11.08.1999 r. II SA 1072/99, i z dnia 24.09.1999 r. IVSA 1184/97). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że żądanie skarżących wykracza poza granice "sprostowania", o którym mowa w art. 113§1 kpa. Dopisanie wskazanych osób – obok S. R. jako współwłaścicieli gospodarstwa rolnego -de facto- prowadzi do merytorycznej zmiany decyzji- aktu własności ziemi, nie zaś do sprostowania oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113§1 kpa. Nie można także podzielić stanowiska skarżących, że niewpisanie imion i nazwisk spadkobierców J. R. stanowi jedynie "niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów". Z treści decyzji nie wynika wszak, ażeby intencją organu administracji było wpisanie dzieci S. i J. R. jako współwłaścicieli przedmiotowego gospodarstwa a brak wpisu w tym zakresie stanowiło przeoczenie. W tych okolicznościach Sąd uznał, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło sprostowania aktu własności ziemi z dnia [...] maja 1975 r. wydanego S. R. w zakresie objętym wnioskiem skarżących. W tej sytuacji – wobec niezasadności zarzutów skargi i braku podstaw zaskarżenia, które winny być wzięte pod uwagę z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na względzie – na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270) -Sąd orzekł jak w sentencji.