VII SA/Wa 938/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bożena Więch- Baranowska ( spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Tomasz Szpojankowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2005 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na rozbudowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2004 r., II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/Wa 938/04 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją nr [...]wydaną w dniu [...] lutego 2004r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Ł. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku warsztatowego na działce nr ewid. [...] w [...] o część mieszkalną z pomieszczeniem biurowym. W uzasadnieniu organ podał, że inwestor złożył wniosek o wydanie zezwolenia na rozbudowę warsztatu samochodowego o część mieszkalną i biura – bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] będącą własnością E. M.. Organ uznał, ze obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane obejmować będzie nieruchomości [...] i sąsiednią nr [...], podniósł również, ze zgodnie z decyzją o decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu rozbudowa budynku warsztatowego nastąpi w miejscu ustalonym na mapie stanowiącej załącznik do tej decyzji i nie przekroczy dopuszczonej wysokości zabudowy – 2,5 kondygnacji. Organ uznał ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu za wiążące go przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołanie od tej decyzji wniosła E. M. zarzucając, iż narusza ona przepisy - § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną dnia [...] maja 2004r. na podstawie, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że § 12 ust 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. pozwala na usytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2003r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu akceptuje realizację inwestycji przy granicy z sąsiednią działką, tak więc wydane pozwolenie na budowę pozostaje w zgodzie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E. M.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżąca podniosła, że decyzja została wydana z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., ponieważ zakres oddziaływania inwestycji obejmuje również jej działkę, budowa 2,5 kondygnacji o wysokości 7,60m i długości równej prawie całej granicy południowo-zachodniej jej działki zasłoni jej dom przed światłem słonecznym, – co stanowi naruszenie § 13 w/w rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji oceniając ich zgodność z prawem materialnym oraz przepisami postępowania administracyjnego. Na wstępie należy zauważyć, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) oraz aktów wykonawczych do tej ustawy, – do których należy zaliczyć Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. Zakres przywołanego aktu prawnego reguluje między innymi granicę wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, jak również ochronę praw właścicieli sąsiednich nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym – tj. m.in. zapewnienie im dostępu do drogi publicznej, zabezpieczenie przed pozbawieniem lub ograniczeniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, gwarancji dopływu światła dziennego, zabezpieczenia przed hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, wody oraz gleby. W niniejszej sprawie wydając inwestorowi pozwolenie na rozbudowę warsztatu na granicy z działką skarżącego organ skorzystał z możliwości takiej lokalizacji budynku w oparciu o § 12 ust. 3 pkt 2 wyżej cytowanego Rozporządzenia tj. uznając, że sytuowanie to wynika z ustaleń miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu. Należy podkreślić, ze usytuowanie obiektu budowlanego bezpośrednio przy granicy działki nie zwalnia organu administracji z obowiązku przestrzegania prawa budowlanego, nakazującego m.in. projektowanie obiektu w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich – a więc do uwzględnienia wszystkich przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust 2 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie organy nie dokonały ustaleń w tym zakresie, w szczególności (wobec zarzutów skarżącego) nie ustaliły czy przy realizacji objętej pozwoleniem inwestycji zostaną zachowane wymogi wskazane w § 13 w/w Rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie dojrzała do jej merytorycznego zakończenia na jej obecnym etapie postępowania, albowiem organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania tj. art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu administracyjnym, bowiem, wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego w sprawie stosownie do art. 7, 77 § 1 kpa. Niewyjaśnienie zaś wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 lit. c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w wyroku.