II GSK 255/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk, Sędziowie NSA Tadeusz Cysek (spr.), Halina Wojtachnio, Protokolant Anna Tomaka, po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej PPUP "Poczta Polska" Rejonowy Urząd Poczty w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2005 r. sygn. akt II SAB/Bk 9/05 w sprawie ze skargi W. C. na bezczynność PPUP " Poczta Polska" Rejonowy Urząd Poczty w Ł. w przedmiocie powszechne usługi pocztowe oddala skargę kasacyjną Objętym złożoną w niniejszej sprawie skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 9 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, w wyniku rozpoznania skargi W. C. na bezczynność Dyrektora Rejonowego Urzędu Poczty w Ł. w przedmiocie wydania zaświadczenia – zobowiązał Dyrektora Rejonowego Urzędu Poczty w Ł. do załatwienia w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku wniosku skarżącego z dnia 27 września 2004 r. dotyczącego wydania zaświadczenia – w sposób przewidziany przepisami działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podał, iż w wymienionym piśmie z dnia 27 września 2004 r. W. C. zwrócił się o wydanie zaświadczenia o doręczeniu do jego rąk listowej przesyłki poleconej "[...]", gdyż poświadczenie daty doręczenia tej przesyłki jest mu potrzebne dla rozstrzygnięcia o dacie początkowej terminu wykonania czynności w postępowaniu sądowym. Takiego zaświadczenia, ani postanowienia odmownego zaś mu nie wydano. Przesłano mu tylko wyjaśnienie, iż 10 września 2004 r. nie nadeszła na nazwisko skarżącego i nie została mu doręczona przesyłka polecona nr [...] nadana w Urzędzie Pocztowym Ł. W odpowiedzi na zażalenie dotyczące bezczynności, Dyrektor Okręgu Poczty w O. stwierdził brak możliwości pozytywnego rozpatrzenia sprawy, skoro z dokumentów wynika, iż skarżący nie był odbiorcą przesyłki określonym przez nadawcę, a jedynie osobą uprawnioną do odbioru przesyłki na podstawie przepisów regulujących ich doręczanie. W skardze na bezczynność W. C. podniósł, że forma załatwienia nie odpowiada wymogom, mających zastosowanie w sprawie przepisów działu VII k.p.a. W ocenie Sądu I instancji wbrew stanowisku zawartemu w odpowiedzi na skargę kognicja sądu administracyjnego obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) – dalej powoływanej jako p.p.s.a. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia ma charakter postępowania administracyjnego i musi zakończyć się wydaniem zaświadczenia bądź zaskarżalnym postanowieniem o odmowie jego wydania. Dyrektor Rejonowego Urzędu Poczty w Ł. mieści się w szerokim katalogu organów administracji publicznej określonym w art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Skoro nie załatwił on wniosku skarżącego o wydanie konkretnej treści zaświadczenia, mimo upływu obowiązującego terminu i złożenia przez skarżącego zażalenia na bezczynność, to zaszły warunki do uwzględnienia skargi zgodnie z art. 149 p.p.s.a. Skarga kasacyjna PPUP "Poczta Polska" Rejonowego Urzędu Pocztowego w Ł. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie "przepisów działu VII – art. 217-220 Kodeksu postępowania administracyjnego", naruszenie prawa procesowego, "w szczególności art. 53 § 1, art. 133 i 134 § 1 oraz art. 149" p.p.s.a. - wnosząc o "zmianę zaskarżonego wyroku", z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, W. C. w dniu 4 października 2004 r. otrzymał pismo zatytułowane "Informacja", które w istocie było zaświadczeniem, o jakie chodziło skarżącemu. Zupełnie inną kwestią jest to, że treść otrzymanego przez skarżącego zaświadczenia nie satysfakcjonowała go. Wydający zaświadczenie zobowiązany był do potwierdzenia w nim faktów, a nie tego co chciałaby uzyskać strona wnioskująca o wydanie zaświadczenia. Skoro wydane zostało zaświadczenie, to nie mogło być mowy o wydawaniu postanowienia przewidzianego w art. 219 k.p.a. Pominięcie zaś przez Sąd I instancji pisma W. C. z dnia 29 listopada 2004 r. – przepraszającego Rejonowy Urząd Poczty w Ł. za zaistniałą sytuację świadczy o naruszeniu art. 133 i 134 § 1 k.p.a. Nie ma znaczenia, że strona później zmieniła zdanie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną - W. C. wniósł o jej "odrzucenie", z zasądzeniem kosztów postępowania w kwocie 1.000 zł i "rekompensaty dóbr osobistych" w kwocie 1.000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna należy do sformalizowanych środków odwoławczych, z którym łączy się między innymi wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 176 p.p.s.a.). Wymóg ten należy rozumieć w ten sposób, iż konieczne jest powołanie naruszonego konkretnego - przepisu prawa (materialnego lub procesowego), podanie w relacji do tego przepisu - na czym polegało w sprawie naruszenie prawa oraz (w odniesieniu do przepisu prawa procesowego), czy naruszenie to (i dlaczego) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ścisłe formułowanie zarzutów kasacyjnych jest bezwzględnie konieczne, skoro Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w zasadzie tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Przedstawionym zasadom nie odpowiada w szczególności określanie naruszenia prawa poprzez kompleksowe powoływanie przepisów całej wydzielonej części aktu prawnego, pomijanie wskazania, o który konkretnie paragraf danego artykułu ustawy chodzi, czy też brak przyporządkowania wywodów uzasadnienia skargi kasacyjnej do naruszenia konkretnego przepisu prawa. Takie zaś usterki zachodzą w niniejszej skardze kasacyjnej i w obszarze ich występowania uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkowanie się do słuszności zastrzeżeń składającego skargę kasacyjną. Uwaga ta odnosi się w pierwszym rzędzie do "całościowego" powołania się na naruszenie przepisów działu VII k.p.a. Niezależnie od wadliwości kompleksowego powoływania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów, stwierdzić trzeba, iż powołane przepisy nie należą do norm prawa materialnego ale procesowego, a dodatkowo trudno w przypadku tych przepisów zarzucać sądowi administracyjnemu wadliwe ich zastosowanie, skoro stosować je może tylko organ administracji publicznej. Na marginesie wywodów skargi kasacyjnej zaznaczyć trzeba, że wynika z nich brak zrozumienia, iż organ, do którego określona osoba zwróciła się o wydanie zaświadczenia może albo wydać zaświadczenie o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie (a nie tylko odpowiadającego faktom), albo – w razie oceny, iż nie ma do tego podstaw, wydać postanowienie o odmowie jego wydania, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Wydając zaświadczenie, organ nie może zatem w jakikolwiek sposób odbiegać od zgłoszonych oczekiwań zainteresowanego. Nieporozumieniem jest pogląd, że treść zaświadczenia może nie być zgodna z wolą zainteresowanego. Skarga kasacyjna w ogóle nie podaje tu na czym miałoby polegać naruszenie art. 53 § 1 i 149 p.p.s.a. Uzasadnienie naruszenia powołanych w skardze przepisów odniesiono tylko do art. 133 p.p.s.a. (w tym przypadku nie zaznaczono jednak o jaki paragraf tego artykułu chodzi) i art. 134 § 1 k.p.a. Pomijając już, iż zastrzeżenia odnoszące się do pominięcia przez Sąd I instancji właściwej analizy zgromadzonego w aktach sprawy materiału i wadliwości w związku z tym ustaleń Sądu winny być formułowane w odniesieniu do art. 141 § 1 p.p.s.a., który nie został w sprawie powołany, należy zaznaczyć, że wskazane pismo W. C. z dnia 29 listopada 2004 r. wcale nie eliminowało potrzeby zakończenia postępowania wszczętego pismem skarżącego z dnia 27 września 2004 r. w sposób przewidziany prawem. Zgłoszone w odpowiedzi na skargę kasacyjną żądanie zasądzenia określonej kwoty z tytułu "rekompensaty dóbr osobistych" nie mogło być uwzględnione, skoro w tym zakresie nie ma podstaw do orzekania przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej. Odnośnie zaś żądania zasądzenia wskazanej kwoty z tytułu zwrotu kosztów postępowania – to skarżący nie wykazał ich poniesienia (wg specyfikacji z art. 205 § 1 p.p.s.a.). Oddalenie skargi nastąpiło na podstawie art. 184 p.p.s.a.