II SA/Bk 380/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 09 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności faktycznych i prawnych: Prokurator Rejonowy w S., działając na podstawie art. 184 § l i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, pismem z dnia 30.06.2003 r. nr [...] złożył sprzeciw od decyzji Wójta Gminy W. z dnia [...].10.1997 r. nr [...]w sprawie ustalenia F. M. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego oraz budowie budynku gospodarczego wraz z istniejącymi instalacjami i urządzeniami obejmującymi działki oznaczone nr 68, 69,70, 71, 95, 96 i 97 położone we wsi Dz. gm. W. Prokurator zarzucił decyzji rażące naruszenie art. 40 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. nr 15, póz. 139) poprzez ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zakazuje w strefie ochronnej jeziora J. budowy jakichkolwiek obiektów budowlanych poza istniejącymi zagrodami w dobrym i średnim stanie technicznym oraz tworzenia nowej rolniczej zabudowy kolonijnej w odległości mniejszej niż 200 m od brzegów jezior i rzek, zaś zabudowy nierolniczej poza granicami skupionej zabudowy wiejskiej. Prokurator uważa, że powyższa decyzja rażąco narusza również art. 73 ust. l pkt l i 3 oraz art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. nr 49, póz. 169) poprzez naruszenie walorów krajobrazowych środowiska na obszarze, który wymaga szczególnej ochrony ze względu na szczególne położenie terenu w S. Parku Krajobrazowym oraz w strefie ochronnej jeziora J. Ponadto Prokurator wskazywał obrazę art. 7 i art. 77 § l i art. 80 kpa zarzucając nienależyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a tym samym brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przedstawiając powyższe zarzuty Prokurator wniósł, na podstawie art. 156 § l pkt 7 kpa w związku z art. 46 "a" pkt l cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 7 wym. ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu w/w sprzeciwu decyzją z [...] września 2003 r. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy w W. z następującym uzasadnieniem: Wójt Gminy W. przedmiotową decyzję wydał na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu gminy W., uchwalonego uchwałą Rady Gminy W. nr YH/29/94 z dnia 28 listopada 1994 r. (Dz. Urz. Woj. Suw. nr 42 poz 323). Cały teren objęty liniami rozgraniczającymi wyznaczonymi decyzją, położony jest w określonej planem strefie ochronnej jeziora i strefie ochronnej krajobrazowej w odległości mniejszej niż 200m od brzegu jeziora. Zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdz. 6 pkt 5. l ppkt l planu, w strefie ochronnej jezior i rzek zabrania się wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych w tym i na potrzeby rolnictwa poza istniejącymi zagrodami w dobrym i średnim stanie technicznym, nie związanych z utrzymaniem zbiorników wodnych, przystani wodnych i kąpielisk. Według zaś ustaleń zawartych w rozdziale 6 pkt 4 ppkt 2 na terenie chronionego krajobrazu zakazuje się tworzenia nowej rolniczej zabudowy kolonijnej w odległości mniejszej niż 200 m od brzegów jezior. Powołując się na ustalenia z dokonanych przez Urząd Rejonowy w S. w dniu 29.04.1994 r. i w dniu 18.07.1997 r. oględzin, jak również na postanowienia aktu notarialnego na podstawie którego J. M. sprzedał na rzecz K. i F. małż. M. gospodarstwo rolne o pow. 6,960 ha z domem mieszkalnym i stodołą oraz zeznania świadków, Kolegium uznało, że o ile w dacie poprzedzającej nabycie nieruchomości stan budynku mieszkalnego nie był dobry, to na skutek wykonanych przez F. M. robót remontowych został on doprowadzony do stanu dobrego. Przyjęto w związku z tym, że w dniu wydawania przedmiotowej decyzji stan techniczny budynku mieszkalnego był dobry, a stodoły średni. Skoro więc na tym terenie istniało siedlisko gospodarstwa rolnego o powierzchni ponad 6 ha a budynek był w dobrym stanie technicznym, nie było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Wójt Gminy przed wydaniem decyzji nie przeprowadził wprawdzie postępowania wyjaśniającego stosownie do rozdz. 6 ust. 5 pkt l str. 46 ustaleń planu. Zaniechanie to według Kolegium nie miało jednak wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. Kolegium nie dopatrzyło się także zarzucanego w sprzeciwie Prokuratora rażącego naruszenia art. 73 ust. l pkt l i 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska. Prokurator nie wykazał przesłanek, które świadczyłyby o rażącym naruszeniu tych przepisów. Również biorący udział w tym postępowaniu S. Park Krajobrazowy nie wykazał takich okoliczności. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił Prokurator Rejonowy w S. oraz T. M. – właściciel gruntów sąsiadujących z gruntami inwestora. Prokurator Rejonowy w S. zarzucił wydanej decyzji obrazę art. 7, art. 77, art. 80 a także art. 107 § 3 Kpa. W uzasadnieniu wniosku powołał się na wniesiony w stosunku do decyzji sprzeciw i podnoszone w nim zarzuty. Ustosunkowując się do uzasadnienia decyzji SKO wskazał, że zamieszczono w nim twierdzenie, że organ I instancji przed wydaniem decyzji dokonał czynności oględzin i oceny stanu technicznego budynku, który miał być rozbudowany. W innym zaś miejscu uzasadnienia stwierdza się, że Wójt Gminy W. przed wydaniem decyzji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu budynków. Według Prokuratora jest to istotna rozbieżność mająca wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Wprawdzie ostatecznie uznano, że przed wydaniem decyzji rzeczywiście nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stanu budynków, jednocześnie jednak stwierdzono, że nie miało to wpływu na treść decyzji, skoro ze zdjęć z wizji lokalnej dokonanej przez Urząd Rejonowy w S. wynika, że stan budynków kwalifikował się do rozbudowy. Z powyższą oceną nie sposób się zgodzić. Również argumentacja, że skoro plan dopuszczał możliwość wznoszenia obiektów w granicach istniejących zagród w dobrym i średnim stanie technicznym, a do takich zaliczono przedmiotowe obiekty, to nie można było odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, budzi liczne kontrowersje. Zdaniem Prokuratora punktem wyjściowym do kwestionowania słuszności decyzji jest ustalenie tytułu prawnego do istnienia budowy na terenie objętym przedmiotową decyzją. Akt notarialny, na podstawie którego wnioskodawcy nabyli gospodarstwo rolne zabudowane domem mieszkalnym i stodołą nie może stanowić podstawy do zalegalizowania samowoli budowlanej. Z zeznań świadków wynika, że znajdujący się na przedmiotowym gruncie dom mieszkalny był w istocie konstrukcją ścian i pokrycia liczącą pół wieku, wielokrotnie przenoszoną przez matkę poprzedniego właściciela gruntu i ostatecznie posadowioną bez pozwolenia na tym gruncie około 25 lat temu z nakazem rozbiórki, który to nakaz powstrzymywał poprzednich właścicieli od wykończenia tego obiektu. W rezultacie doprowadził ich do sprzedaży wnioskodawcom tej części gospodarstwa rolnego. Z zeznań świadków wynika także, że wnioskodawca wiedział o zakazie wznoszenia na tym terenie budynków, co skwitował stwierdzeniem "mam pieniądze to prawo zmienię". Kolegium zaniechało zebrania materiału dowodowego w zakresie dotyczącym nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu, a okoliczność ta według Prokuratora ma istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Nie odniosło się też w żaden sposób do autorskiej interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzonej przez P. Biuro Planowania Przestrzennego O/ w S. T. M. w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy twierdził, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium nie podało żadnej podstawy prawnej. Uzasadnienie polega na "luźnej polemice z aktami sprawy" powołanymi w wystąpieniu Prokuratora. Argumentację, że w dniu wydania decyzji zabudowania były w dobrym stanie określił jako "luźną interpretację". Powołując się na pismo P. Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...].10.2001 r. nr [...] wskazał, że dobry stan zabudowań jest efektem kuriozalnej decyzji Wójta Gminy W. z maja 1996 r. oraz jednoosobowej decyzji PINB dotyczącej rozbudowy obiektu. Wybudowanie pięciu budynków zespołu hotelowego zapleczem było możliwe jednie przy pomocy takich decyzji jak rozpatrywana decyzja Wójta Gminy W. Według skarżącego normy prawne są lekceważone przez instytucje stojące na straży prawa, a interes społeczny jest pomijany. Liczy się tylko interes inwestora. Kolegium nie wzięło pod uwagę wpływu przedmiotowej decyzji Wójta na ochronę środowiska. Prowadzona działalność hotelowo-turystyczna ma oczywisty wpływ na czystość jeziora J. Sposób zagospodarowania terenu i budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie jeziora ma wpływ na gospodarkę rybacką prowadzoną przez skarżącego jako jednego z dzierżawców tego jeziora, a więc dotyczy jego interesów. Kolegium nie przeprowadziło postępowania w kwestii "adresu administracyjnego inwestycji". Decyzja Wójta Gminy W. jest nie tylko niezgodna z prawem, ale dotyczy osoby trzeciej - wręcz innego terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. orzekło o utrzymaniu w mocy własnej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji wójta. Kolegium, powołując się na ustalenia obowiązującego w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy W. Nr [...] z [...] listopada 1994 r. stwierdziło, że zakaz wznoszenia obiektów budowlanych w strefach ochronnych jezior i rzek nie dotyczył istniejących zagród z dobrym i średnim stanie technicznym. Jednocześnie plan nie zawiera szczegółowych ustaleń w stosunku do nie objętych zakazem istniejących zagród w dobrym i średnim stanie technicznym. Nie określa czy wyłączenie dotyczy istniejących zagród w chwili uchwalania planu czy też w momencie podejmowania rozstrzygnięć o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W szczególności brak jest w planie jakichkolwiek ograniczeń w przedmiocie rozbudowy, budowy nowych obiektów w zagrodach, jak też w zakresie powierzchni tych obiektów. Według opinii urbanisty mgr inż. arch. A. Sz. wynikający z ustaleń planu zakaz nie dotyczy zagród w dobrym i średnim stanie technicznym istniejących w momencie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a obiekty tych zagród mogą być modernizowane, remontowane jak też wznoszone nowe obiekty nie zmieniające rolniczego charakteru użytkowania tych zagród. Ustalenia planu pozwalają zatem stwierdzić, że obiekty istniejących zagród w dobrym i średnim stanie technicznym w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być rozbudowane, jak też wznoszone nowe obiekty związane z tego rodzaju zabudową. W dacie złożenia wniosku przez F. M. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (12.08.1997 r.) był on właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,9 ha, które nabył w dniu 17.07.1992 r. na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Z zapisu zawartego w tym akcie wynika, że według wyjaśnień stron tej umowy jedna z nabytych przez F. i K. małż. M. działek zabudowana była wówczas domem mieszkalnym drewnianym i drewnianą stodołą. Z protokołu oględzin sporządzonego w dniu 29 kwietnia 1994 r. wynika, że nieruchomość stanowiąca własność wnioskodawcy zabudowana była dwoma obiektami: budynkiem o wymiarach 6,30 x 5,75m nowym, o dachu dwuspadowym, wyposażonym w piec kaflowy i płytę paleniskową, którego funkcję określono jako letniskową i szopą drewnianą o wymiarach 4 x 4m, wyeksploatowaną. Pierwszy z tych budynków po jego nabyciu był remontowany. Urząd Rejonowy w S. decyzją nr [...] z dnia [...].05.1994 r. umorzył prowadzone postępowanie w sprawie remontu tego budynku, który określony został w decyzji jako budynek mieszkalny. Również oględziny przeprowadzone w dniu 18 lipca 1997 r. potwierdziły istnienie na nieruchomości wnioskodawcy obiektu budowlanego drewnianego parterowego z poddaszem użytkowym o wymiarach 6,30 x 5,75 m określonego jako nowy i szopy drewnianej o wymiarach 4 x 4 w średnim stanie technicznym. Powyższe dowody świadczą o tym, że na części wskazanego we wniosku terenu w dacie jego złożenia jak też w momencie wejścia w życie planu istniały obiekty zabudowy zagrodowej w postaci budynku mieszkalnego w dobrym stanie technicznym oraz stodoły (szopy) w średnim stanie technicznym. Skoro więc wnioskodawca był właścicielem gospodarstwa rolnego, a na gruntach wchodzących w skład tego gospodarstwa istniała zagroda w co najmniej średnim stanie technicznym, to według Kolegium brak jest dostatecznych podstaw do uznania że decyzja Wójta Gminy W. mocą której ustalone zostały warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego na tych gruntach budynku mieszkalnego i budowie budynku gospodarczego pozostaje w sprzeczności z tak sformułowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku Prokuratora w przedmiocie zaniechania zebrania materiału dowodowego na okoliczność wydanego nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego postawionego bez pozwolenia przez poprzednich właścicieli należy stwierdzić, że zarówno przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ani też inne przepisy prawa, nie zawierały wymogu ażeby organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu badał, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu legitymuje się tytułem prawnym do terenu, na którym zamierza realizować zamierzenie inwestycyjne, jak też, czy na obiekt, który zamierza ona rozbudować, udzielone było pozwolenie na budowę. Wynika to między innymi z faktu, że stosownie do art. 46 ust. l cytowanej ustawy, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w stosunku do tego samego terenu może być wydana więcej niż jednemu wnioskodawcy. Dopiero na etapie o pozwolenie na budowę zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego zainteresowany obowiązany był wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu organ administracji obowiązany był przede wszystkim zbadać i ocenić zgodność zamierzenia z ustaleniami planu. Jeżeli zamierzenie to nie pozostawało w sprzeczności z ustaleniami planu, to w myśl art. 43 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, organ ten nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zauważyć przy tym należy, że Wójt Gminy W. będący do dnia 27 marca 1990 r. organem właściwym w sprawach budownictwa osób fizycznych nie dysponuje materiałami świadczącymi o prowadzeniu w tym okresie jakiegokolwiek postępowania, dotyczącego przedmiotowego budynku (pismo Wójta Gminy W. nr [...] z dnia [...].10.2003 r. - w aktach sprawy). Brak tych materiałów nie pozwala w obecnym postępowaniu stwierdzić czy istotnie właściwy organ nakazał rozbiórkę budynku mieszkalnego jako wybudowanego bez pozwolenia na budowę. Gdyby nawet uznać, że decyzja nakazująca rozbiórkę była wydana, to nie mogła ona dotyczyć wnioskodawcy, lecz poprzednich właścicieli. Wskazywana we wniosku opinia autorska P. Biura Planowania Przestrzennego O/S. oparta została (jak wynika z jej treści) na materiałach wejściowych do planu i założeniu, że na przedmiotowych działkach w czasie opracowywania planu nie istniała żadna zabudowa. Tymczasem istotnym w sprawie, jak wykazano wyżej i co wynika również z opinii urbanisty, było istnienie czy też brak zabudowy, nie w okresie opracowywania planu, lecz w momencie podejmowania rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnoszona przez T. M. okoliczność, że F. M. w wybudowanych obiektach prowadzi działalność hotelowo-turystyczną nie mogła mieć istotnego znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotowa decyzja nie dotyczyła bowiem ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tego rodzaju zamierzenia inwestycyjnego, lecz dotyczyła inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego i budowie budynku gospodarczego - obiektów związanych z gospodarstwem rolnym wnioskodawcy. Jeżeli F. M. zmienił sposób użytkowania obiektów w ten sposób, że prowadzi w nich hotel, to na taką zmianę, stosownie do art. 71 Prawa budowlanego, obowiązany był uzyskać pozwolenie właściwego organu w odrębnym postępowaniu. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna zawierać elementy merytorycznego rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 42 ust. l ustawy. Powinna m. innymi określać linie rozgraniczające teren projektowanej inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali. W załączniku do decyzji stanowiącym mapę w skali 1:500 obręb Dz. wyznaczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji. Stąd też projektowane zamierzenie mogło być realizowane na oznaczonych na tej mapie działkach i w granicach linii rozgraniczających teren inwestycji. Sprawa adresu administracyjnego inwestycji nie była i nie mogła być przedmiotem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podkreślić należy, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie uprawnia do rozpoczynania i prowadzenia robót inwestycyjnych. Inwestor może przystąpić do realizacji inwestycji dopiero po uzyskaniu od właściwego organu pozwolenia na budowę. Nieważność jest rodzajem sankcji stosowanej w przypadkach szczególnie dotkliwego naruszenia prawa, a stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może nastąpić wyłącznie z przyczyn określonych w art. 156 § l Kpa. Organ administracji stwierdza nieważność decyzji wydanej m. innymi z rażącym naruszeniem prawa albo wówczas, gdy zawiera ona wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przepis art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji) stanowił, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna gdy pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydanej przez Wójta Gminy W. decyzji w ocenie Kolegium nie możne zarzucić, że jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Sprzeczność decyzji powinna wynikać wprost, w sposób ewidentny z ustaleń planu. Tymczasem ustalenia planu zostały tak sformułowane, że stwarzają możliwość różnej ich interpretacji. Świadczą o tym odmienne opinie w tym zakresie wydane przez P. Biuro Planowania Przestrzennego O/S. i biegłego urbanistę (opinie w aktach sprawy). Z materiału dowodowego nie wynika wprawdzie, że Wójt Gminy W. przed wydaniem decyzji dokonał oceny stanu technicznego obiektów istniejących na wskazanym we wniosku terenie. Jednakże powołane wyżej w uzasadnieniu niniejszej decyzji dowody świadczą, że w tym czasie na przedmiotowym terenie istniały obiekty zabudowy zagrodowej w dobrym i średnim stanie technicznym. Złożony przez zainteresowanego wniosek nie odpowiadał w pełni wymaganiom określonym w art. 41 ust. 2 ustawy, a uzasadnienie decyzji wymaganiom art. 107 § 3 kpa. Uchybienia te nie mają jednak charakteru rażącego naruszenia prawa. Mają powyższe na uwadze Kolegium utrzymało w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Wójta Gminy W. o ustalenie warunków zabudowy. W skardze wywiedzionej na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. Prokurator Rejonowy w S. podniósł zarzuty: - obrazy art. 7 kpa, 77 § 1 kpa i 80 kpa oraz 107 § 3 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nie wskazanie faktów, na których organ oparł się przy wydawaniu decyzji oraz przyczyn, z powodu których odmówiono wiarygodności innym dowodom, co doprowadziło do niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie pozwoliło na prawidłową jego ocenę, skutkiem czego było przyjęcie, iż w chwili wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nieruchomości M. znajdowały się tam legalnie posadowione zabudowania w dobrym lub co najmniej średnim stanie technicznym; - rażącego naruszenia art. 73 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz 7 ustawy z 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska poprzez stwierdzenie, że ustalenie warunków zabudowy przewidujących rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowę nowego budynku gospodarczego nie narusza walorów krajobrazowych środowiska na obszarze, który wymaga szczególnej ochrony, a mianowicie w S. Parku Krajobrazowym i co więcej, w strefie ochronnej jeziora J. tj. obszarze krajobrazu szczególnie chronionego; - rażącego naruszenia art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez stwierdzenie, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W., który zakazuje wznoszenia w strefie ochronnej jeziora J. jakichkolwiek obiektów budowlanych, poza istniejącymi zagrodami w dobrym i średnim stanie technicznym oraz tworzenia nowej rolniczej zabudowy kolonijnej w odległości mniejszej niż 200m od brzegów jezior i rzek, zaś zabudowy nierolniczej poza granicami skupionej zabudowy wiejskiej. Podnosząc powyższe zarzuty prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Do zarzutów skargi przychylił się uczestnik postępowania sądowego na prawach strony – T. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. oraz inwestorzy – K. i F. M. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., wyrokiem z [...].05.2004 r. wydanym w sprawie oznaczonej sygn. akt [...], oddalił skargę Prokuratora. W motywach tego wyroku Sąd stwierdził, iż obowiązujący w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania nieruchomości rodziny M. przepis art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym stanowił, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z przepisami szczególnymi. Przepis ten oznaczał, że w przypadku istniejącego dla terenu inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy był związany wyłącznie ustaleniami planu i nie mógł poddać ocenie tego wniosku z punktu widzenia przepisów szczególnych. Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i stwierdził, że z prawidłowo zebranego materiału sprawy wynika, iż zamierzenie inwestycyjne określone we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie było sprzeczne z ustaleniami obowiązującego w tym czasie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem zakaz wznoszenia nowych budynków nie dotyczył istniejących zagród w dobrym lub średnim stanie technicznym. Takie siedlisko istniało na nieruchomości małż. M. w dacie złożenia przez nich wniosku o wydanie przedmiotowej decyzji. Od wymienionego wyroku Prokurator Rejonowy w S. wniósł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucił mu obrazę art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa przez przyjęcie, iż małż. M. byli właścicielami w dacie rozpoznawania ich wniosku legalnie zabudowanego siedliska rolniczego o dobrym lub średnim stanie technicznym budynków. Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i wyrokiem z dnia [...].04.2005 r. uchylił zaskarżony wyrok oraz sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. W uzasadnieniu swojego wyroku NSA stwierdził, iż prawidłowa wykładnia wymienionego przepisu, również w brzmieniu i w stanie prawnym obowiązującym w 1997 r. prowadzi do wniosku, że organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu był związany nie tylko ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz także przepisami prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisami dotyczącymi ochrony przyrody (środowiska). Przyjęcie przez Sąd I instancji wadliwej wykładni wskazanego przepisu uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku. Ponownie rozpoznając skargę Prokuratora Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyrokiem z [...].04.2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisu art. 40 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 190 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający sprawę ponownie jest związany tą wykładnią. Przyjmując pogląd, iż organ rozpoznający wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany zarówno ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak również przepisami prawa powszechnie obowiązującego Sąd uznał, iż zarzuty skargi są uzasadnione. W sprawie bowiem nie wyjaśniono, czy kwestionowana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie naruszyła przepisów ustaw o ochronie przyrody i ochronie środowiska. Organy nie wyjaśniły też, czy w dacie złożenia wniosku małż. M. spełniali warunki, zgodnie z którymi mogli uzyskać kwestionowaną decyzję, to jest czy byli właścicielami zagrody rolnej o dobrym lub średnim stanie technicznym. W szczególności nie rozważono tych dowodów, które wskazywały, że po zakupie w 1992 r. siedliska na terenie wsi Dz. przebudowali oni prowizoryczne budynki na dom letniskowy, tworząc działkę rekreacyjną. Uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 152 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).