VII SA/Wa 1260/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2004r. nr [...] działając na podstawie art. 49, 59f i 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), ustalił I. i W.i M. wysokość opłaty legalizacyjnej w wysokości 30.000zł. W uzasadnieniu wskazał, iż opłata powyższa została naliczona w związku z samowolą budowlaną inwestorów polegającą na nadbudowie w 2003r. budynku gospodarczo - mieszkalnego. Pierwotnie budynek był parterowy niepodpiwniczony. W związku z powyższym na inwestorów' zostały nałożone obowiązki , stosownie do art. 48 pust. 2 Prawa budowlanego. Po dostarczeniu dokumentacji żądanej przez organ w ww. postanowieniu, zasadne było nałożenie opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na postanowienie złożył W. M.. Wniósł o wydanie pozwolenia na ukończenie remontu przy naliczeniu zerowej opłaty legalizacyjnej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Wskazał, iż zaskarżone postanowienie znajduje odzwierciedlenie w przepisach prawa oraz stanie faktycznym, który zaistniał w niniejszym przypadku. Organy nadzoru budowlanego nie mają możliwości odstąpienia od nałożenia opłaty legalizacyjnej, o co wnioskował inwestor, a jej wysokość nie zależy od swobodnego uznania organu, lecz jest ściśle określona przepisami Prawa budowlanego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia lub o umorzenie nałożonej opłaty legalizacyjnej. Wskazał, iż jego sytuacja materialna nie pozwala mu na zapłacenie tak wysokiej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję lub postanowienie wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie skarga podlega uwzględnieniu jednakże z innych przyczyn niż żądał tego skarżący. W ocenie Sądu kontrolowane w tym postępowaniu postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza art. 8, 9 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia był ustalenie wysokości opłaty legalizacyjnej zgodnie z art. 49 i 59f Prawa budowlanego. Stosownie zatem do art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji był zobowiązany do wyjaśnienia stronie podstaw prawnych rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności sposobu wyliczenia opłaty legalizacyjnej. Niewystarczającym jest przytoczenie jedynie przepisów prawa które organ zastosował ustalając opłatę legalizacyjną. Ma to tym istotniejsze znaczenie w sprawie, że między wydaniem postanowienia przez organ I instancji a zakończeniem postępowania przed organem II instancji zmienił się stan prawny. Organ winien był zatem wyjaśnić stronie podstawę prawną zastosowania w sprawie przepisów dotychczasowych, nie zaś przepisów ustawy obowiązującej w dacie orzekania. Powyższe w ocenie Sądu narusza art. 9 k.p.a. W przepisie art. 59f ustawy Prawo budowlane podany jest sposób wyliczenia opłaty legalizacyjnej w oparciu o wzór matematyczny. Przepis ten w ust. 1 operuje pojęciami .stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Organ nadzoru budowlanego winien w uzasadnieniu postanowienia ustalającego opłatę legalizacyjną wyjaśnić jak ustalił stawkę opłaty i z czego ona wynika, do jakiej kategorii zaliczył obiekt budowlany i na jakiej podstawie prawnej, oraz w jaki sposób został ustalony współczynnik wielkości obiektu budowlanego. Brak w uzasadnieniu postanowienia powyższych informacji utrudnia stronie możliwość kontroli wydanego w jej sprawie postanowienia, przez co narusza nie tylko art. 9 i 107 k.p.a. ale również art. 8 k.p.a. nakazujący organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Końcowo wskazać należy, iż wskazane wyżej uchybienia organu nie podważają zasadności ustalenia w sprawie opłaty legalizacyjnej. Trafnie ponadto organ II instancji wskazał, iż przepisy prawa nie pozwalają organom na miarkowanie opłaty. Nie mogły zatem odnieść skutku wnioski skarżącego o zmniejszenie mu opłaty legalizacyjnej bądź o ustalenie jej na poziomie zerowym. Mając na względzie wskazane wyżej rozważania i uchybienia Sąd uznał, że ze względu na swój charakter miały istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego zaskarżone postanowienie podlega uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy.