I GSK 303/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Myślińska, Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz (spr.), Janusz Zajda, Protokolant Anna Fyda, po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 listopada 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2562/02 w sprawie ze skargi Zakładów Przemysłu Cukierniczego [...] w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 2 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie; 2. zasądza od Zakładu Przemysłu Cukierniczego "[...]. w Krakowie na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 17 listopada 2004r. sygn. akt SA/Sz 2562/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zakładu Przemysłu Cukierniczego "[...]. z siedzibą w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie z dnia 2 października 2002r. Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej i długu celnego uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, z następującym uzasadnieniem. W dniu 19 października 1999r. Zakłady Przemysłu Cukierniczego "[...]. z siedzibą w Krakowie wystąpiły o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu tłuszczu roślinnego uwodornionego o nazwie handlowej [...], klasyfikując go do pozycji 1516 Taryfy celnej. W wyniku przeprowadzonej w firmie kontroli przez funkcjonariuszy Regionalnego Inspektoratu Celnego w Krakowie, stwierdzono nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji towaru. Dyrektor Urzędu Celnego w Szczecinie decyzją z dnia 4 stycznia 2002r. nr [...] uznał to zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym klasyfikacji towaru, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego wskazując jako prawidłowy kod 1517 90 93 0 Taryfy celnej. W niniejszej sprawie organ dokonał rozstrzygnięcia w oparciu o informacje zawarte w certyfikacie producenta, zgodnie z regułą 1 ORINS, Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej oraz opinią Światowej Organizacji Celnej. W wyniku wniesionego przez spółkę odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie decyzją z dnia 2 października 2002r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że klasyfikacja tłuszczu [...] dokonana przez organ I instancji jest w pełni uzasadniona. Z certyfikatu dotyczącego produktu wystawionego przez firmę [...] ze Szwecji wynika, że sporny produkt stanowi mieszaninę oleju palmowego, sojowego i rzepakowego, która poddana została procesom uwodornienia, frakcjonowania i rafinowania. Organ celny powołał się ponadto na opinię nr [...] z dnia 6 czerwca 2001r. wydaną przez Światową Organizację Celną, z której wynika, że poz. 1517 dotyczy jadalnych mieszanek ze zwierzęcych tłuszczy lub olejów. Również wyjaśnienia do Taryfy celnej (tom V w części "Opinie Klasyfikacyjne na str. 2292" potwierdzają, że mieszanina olejów bez względu na rodzaj przetworzenia objęta jest pozycją 1517, a nie 1516. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie Wiążące Informacje Taryfowe wydane przez administrację celną Wielkiej Brytanii, na które powołała się strona, podobnie jak WIT w Polsce nie są wiążące dla organów celnych orzekających w niniejszej sprawie. Za zbędne uznał organ II instancji przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, albowiem walor opinii biegłego posiadają opinie opracowywane przez Światową Organizację Celną, tj. specjalistów z zakresu towaroznawstwa i klasyfikacji taryfowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie po rozpoznaniu skargi uznał, że w niniejszej sprawie organy celne poprzestały na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii klasyfikacyjnej Sekretariatu WCO z dnia 6 czerwca 2001r. Sąd podkreślił, że opinia taka może być jednym dowodów w rozumieniu art. 178 Ordynacji podatkowej, oraz że organ pominął okoliczność, że przedmiotowa opinia nie dotyczy wprost preparatu o nazwie [...]. Zdaniem Sądu powyższa opinia potwierdza jedynie to, że obok tłuszczów mamy do czynienia również z mieszaniną tłuszczów, nie daje jednak odpowiedzi na pytanie, co należy rozumieć pod pojęciem mieszaniny tłuszczów. Ponadto niniejszej opinii poddane były mieszanki tłuszczy pod nazwą "[...]", czyli mieszanka rafinowanego oleju palmowego i estryfikowanego oleju palmowego oraz "[...]" sterynowanego oleju palmowego i uwodornionego oleju z nasion palmowych. Nie daje ona odpowiedzi na pytanie, jak klasyfikować tłuszcz o nazwie [...], tj. mieszaniny różnych tłuszczy poddanej odpowiednim procesom chemicznym. Sąd stwierdził, że kwestia czy dany tłuszcz jest produktem jednorodnym, czy też mieszaniną nie jest jedynym kryterium decydującym o dokonaniu rozróżnienia, gdyż powołane pozycje klasyfikacji kładą wyraźny nacisk na stopień przetworzenia tłuszczu oraz odwołują się do jadalności. Zdaniem Sądu z pisma producenta wynika, że [...] jest półproduktem, a nie produktem finalnym, co oznacza, że w postaci, w której występuje nie jest produktem nadającym się do bezpośredniej konsumpcji. WSA w Szczecinie podkreślił, że z wykładni językowej pozycji 1517 taryfy celnej wynika, iż powinny być do niej klasyfikowane wszystkie produkty powstałe przez zmieszanie różnych tłuszczów ("jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów"), natomiast do pozycji 1516 oleje, tj. "tłuszcze i oleje zwierzęce" według nazewnictwa organów – pojedyncze tłuszcze. Rozważenia więc wymagało w niniejszej sprawie, co należy rozumieć przez "mieszaniny" – czy z mieszaniną, o której mowa w pozycji 1517 klasyfikacji mamy do czynienia, gdy mieszanina trzech olejów została przetworzona i powstał nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotne właściwościach fizyko-chemicznych, czy też przez mieszaniny rozumieć należy zmieszanie różnych tłuszczy bez poddawania przetworzeniu. Sąd zwrócił uwagę, że strony odmiennie określają cechy sprowadzonego towaru, a ich określenie wymaga wiedzy specjalistycznej, której ani organy celne, ani Sąd nie posiadają. Dowód z opinii biegłego jest, w opinii Sądu, niezbędny szczególnie w sytuacji, kiedy do tego samego towaru różne organy celne stosują różne klasyfikacje. Z dołączonych przez skarżącą decyzji Urzędu Celnego w Krakowie z dnia 1 czerwca 2001r., opinii prof. dr hab. Krzysztofa Krygier, a także wiążących informacjach taryfowych wydanych w Wielkiej Brytanii i w Belgii na wniosek firmy [...] ze Szwecji wynika, że prawidłowa jest klasyfikacja wskazana przez skarżącego w zgłoszeniu celnym. W konkluzji Sąd stwierdził, że organy celne nie przeprowadzając dowodu z opinii biegłego nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Ordynacji podatkowej), czym naruszyły art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponownego rozpatrzenia wymaga, zdaniem Sądu, przede wszystkim kwestia cech i właściwości spornego produktu, w kontekście pojęć i sformułowań pozycji 1516 i 1517 Taryfy celnej, w tym ewentualnie podjęcie działań zgodnie z art. 7 Międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1993r. (Dz. U. Nr 11 z 1997r., poz. 63). Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Szczecinie złożył skargę kasacyjną, wnosząc o: - jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, jak również o zasądzenie kosztów, ewentualnie - uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie kosztów procesu. W skardze kasacyjnej skarżący zarzucił: - naruszenie prawa materialnego - tj.: - art. 13 Kodeksu celnego przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ celny stosując taryfę celną nie jest uprawniony do własnej interpretacji przepisów i wyciągania wniosków w oparciu o treść taryfy celnej i komentarzy zawartych w Wyjaśnieniach do taryfy celnej, w sytuacji gdy organ celny posiada takie uprawnienia - art. 13 § 4 Kodeksu celnego w związku z treścią § l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.) przez błędne przyjęcie przez Sąd, że o zakwalifikowaniu przez organ celny towaru do pozycji 1517 taryfy celnej decyduje rozróżnienie, czy z mieszaniną, o której mowa w pozycji 1517 mamy do czynienia, gdy mieszanina trzech olejów została przetworzona i powstał nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotnie właściwościach fizyko-chemicznych, czy też poprzez mieszaninę należy rozumieć zmieszanie różnych tłuszczy bez poddawania przetworzeniu w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie stopień przetworzenia nie ma znaczenia, a istotnym jest fakt zmieszania trzech rodzajów olejów roślinnych, - art. 85 § 1 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż organ nie posiadał dostatecznych dowodów pozwalających na określenie stanu towaru w sytuacji, gdy na podstawie posiadanych dokumentów, Taryfy celnej oraz Wyjaśnień do taryfy celnej możliwe było dokonanie prawidłowej jego klasyfikacji przez organ celny, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) przez wadliwe przyjęcie, że na podstawie art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego organ celny był zobowiązany powołać biegłego lub biegłych w celu wydania opinii, albowiem określenie cech sprowadzonego przez stronę towaru wymaga wiedzy specjalistycznej, a takiej zdaniem Sądu, ani organ celny, ani Sąd nie posiada. Powyższe stwierdzenie Sądu miało, zdaniem skarżącego, istotny wpływ na wynik sprawy, co stanowiło podstawę uchylenia decyzji organu celnego w sytuacji, gdy stan towaru był znany, zaś klasyfikacja towarowa należy wyłącznie do organów celnych, - art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na niewskazaniu w uzasadnieniu orzeczenia jaki stan faktyczny sprawy Sąd uznał za bezsporny oraz niezawarciu oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru, a odniesienie się jedynie do stwierdzenia, że skoro dwa różne organy celne stosują odmienną klasyfikację celną towaru, to niezbędne jest w sprawie powołanie biegłego. Jednocześnie Sąd uchylając decyzję nie wskazał, w jakim zakresie ów biegły miałby się wypowiedzieć. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie z certyfikatu wystawionego przez eksportera, tj. firmę [...] ze Szwecji, stanowiącego załącznik do zgłoszenia celnego wynika, iż przedmiotem importu była mieszanina oleju sojowego 40%, palmowego 50% i rzepakowego 10%, o handlowej nazwie [...], która została poddana procesom uwodornienia i frakcjonowania. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Szczecinie jadalne mieszaniny tłuszczów lub olejów należy klasyfikować do pozycji 1517, jadalne tłuszcze lub oleje do pozycji 1516, natomiast niejadalne mieszaniny tłuszczów lub olejów do pozycji 1518. W opinii skarżącego "[...]" jest mieszaniną jadalną i podlega klasyfikacji do pozycji 1517, czego potwierdzeniem jest komentarz do w/w pozycji, zawarty w Wyjaśnieniach do taryfy celnej, stanowiących załącznik rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (Dz. U. Nr 74, poz. 830). Skarżący podniósł ponadto, że w V tomie Wyjaśnień w części "Opinie klasyfikacyjne" str. 2292 zamieszczono m.in. klasyfikację: olej będący mieszaniną różnych olejów – 151790, a to potwierdza, że mieszanina olejów bez względu na rodzaj przetworzenia objęta jest pozycją 1517, a nie pozycją 1516. Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie stan towaru (jego cechy, właściwości, zastosowanie) nie budził wątpliwości organów celnych i nie był kwestionowany przez importera, zaś spór dotyczył klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, zatem stosowania prawa celnego, a w tym zakresie organem posiadającym legitymację do wskazania klasyfikacji taryfowej, zgodnie z art. 279 i art. 280 Kodeksu celnego, jest Dyrektor Izby Celnej i Naczelnik Urzędu Celnego, nie zaś biegły. Skarżący stwierdził również, że wskazana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ekspertyza Prof. dr hab. Krzysztofa Krygiera z dnia 1 marca 2002r. nie może być wiążąca dla organu celnego, gdyż nie znajduje potwierdzenia w Taryfie celnej i Wyjaśnieniach do niej oraz jest sprzeczna z zasadami klasyfikacji. Sąd naruszył, zdaniem skarżącego, przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., gdyż bezpodstawnie doszedł do przekonania, że w celu wyjaśnienia prawidłowej klasyfikacji towaru niezbędne jest posiadanie wiedzy specjalistycznej, a więc powołanie biegłego. Zaskarżony wyrok narusza także w opinii skarżącego art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem brak w nim wskazania jaki stan faktyczny sprawy Sąd uznał za bezsporny i przyjmując, że w sytuacji kiedy do tego samego towaru różne organy celne stosują różne klasyfikacje niezbędne jest powołanie biegłego, nie wskazał w uzasadnieniu wyroku w jakim zakresie biegły miałby się wypowiedzieć w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zakłady Przemysłu Cukierniczego "[...]. wniosły o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podtrzymując w całości swoje stanowisko przedstawione w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Również koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (§ 1 i 2 art. 183 p.p.s.a.). Oznacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji zasadniczo przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. W niniejszej sprawie nie występują okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, zatem kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego – przez wojewódzki sąd administracyjny tylko w zakresie objętym skargą kasacyjną. W pierwszej kolejności wymagają rozważenia zarzuty natury procesowej, albowiem dopiero na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego mogą być rozważone i ocenione zarzuty dotyczące prawa materialnego. Zarzuty procesowe dotyczą naruszenia art. 141 § 4 i 145 §1 pkt.1 lit. c p.p.s.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu wyroku stanu faktycznego, który Sąd uznał za bezsporny, brak oceny prawnej zastosowanej klasyfikacji towaru i ograniczenie się do stwierdzenia, że skoro organy stosują odmienną klasyfikację celną, to należy dopuścić dowód z opinii biegłego bez wskazania okoliczności co do których biegły miałby się wypowiedzieć. Zarzuty te uznać należy za zasadne. Poza przedstawieniem reguł postępowania administracyjnego określonych w art. 122, 180 § 1, 187 § 1 Ordynacji podatkowej i stwierdzeniem, że zostały naruszone, Sąd I instancji ograniczył się przytoczenia niektórych zapisów Taryfy celnej dotyczących pozycji 1516 i 1517, wskazania na rozbieżności co do ich stosowania i zalecenia przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego celem określenia cech sprowadzonego z zagranicy tłuszczu "[...]". Naruszenie zasad administracyjnego postępowania Sąd upatrywał w tym, że organy celne poprzestały na własnej interpretacji przepisów i na własnych wnioskach z opinii Sekretariatu WCO z 6 czerwca 2001 r. jakkolwiek przyznał, że ta opinia może być jednym z dowodów, ale organ pominął okoliczność, że nie dotyczy ona wprost tłuszczu "[...]". Argumentacja ta jest wadliwa. Po pierwsze dlatego, że rzeczą organów administracji rozstrzygających sprawy w drodze wydania decyzji administracyjnych jest stosowanie prawa, które bez uprzedniej interpretacji jego norm nie jest możliwe i nie można czynić organom zarzutu, że dokonały własnej interpretacji prawa, lecz zarzut taki jest uprawniony wtedy gdy dokonana interpretacja jest błędna a tego Sąd nie stwierdził. Po drugie dlatego że, w sytuacji przedstawienia w zaskarżonej decyzji sposobu rozumienia prawa ( interpretacji) a następnie zastosowania tego prawa do stanu faktycznego sprawy(subsumcji), Sąd orzekający winien się do sposobu zastosowania prawa przez organ odnieść, oceniając czy było ono prawidłowe czy nie, a jeśli prawo zostało naruszone ocenić czy miało to wpływ na wynik sprawy. Skoro zaś Sąd tego nie uczynił, to trudno dostrzec podstawę do uchylenia decyzji z powodu naruszeń przepisów postępowania. Należy zauważyć, że organy celne wskazały kryteria rozróżniające pozycję 1516 i 1517, zaś zadaniem Sądu było zbadanie czy sposób usystematyzowania towarów w Taryfie celnej oraz jej treść pozwala na klasyfikację przedmiotu sporu do kodu 1516 czy też 1517, a tej oceny Sąd I instancji nie dokonał, aczkolwiek skład tłuszczu i zastosowane procesy produkcyjne przy jego wytwarzaniu były znany na podstawie certyfikatu producenta wystawionego przez firmę [...] ze Szwecji. Skoro Sąd nie odniósł się do danych zawartych w tym certyfikacie to nie można zgodzić się z poglądem, że określenie cech tłuszczu "[...]" wymaga dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Sąd stwierdził, że dowód z opinii biegłego jest niezbędny szczególnie w sytuacji, gdy do tego samego towaru różne organy celne stosują różne klasyfikacje, ale ta argumentacja nie uzasadnia celowości przeprowadzenia takiego dowodu, jeśli zważyć, że wskazuje na różny sposób wykładni i stosowania prawa przez organy celne a opinia biegłego mogą być objęte wyłącznie okoliczności z zakresu stanu faktycznego a nie stanu prawnego sprawy. Należy także zauważyć, ze Sąd I instancji nie sprecyzował swego stanowiska co do tego jakich okoliczności miałaby opinia biegłego dotyczyć ani dziedziny wiedzy, którą biegły miałby reprezentować. Sąd I instancji zalecił również ewentualne podjęcie działań zgodnie z art. 7 międzynarodowej Konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów sporządzonej w Brukseli dnia 14 czerwca 1993 r.(Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 63) nie wskazał jednak o realizację której funkcji Komitetu Systemu Zharmonizowanego chodzi(art. 7 ust. 1 Konwencji wymienia te funkcje pod lit. a-g) W myśl art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. wskazania co do dalszego postępowania. Zalecenia te muszą być rzeczowe, stanowcze i precyzyjne, albowiem zgodnie z art. 153 p.p.s.a. podobnie jak ocena prawna wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Jeżeli alternatywne zalecenia Sądu I instancji i sugestie nie noszące znamion zaleceń co do dalszego postępowania, które nie wskazują okoliczności faktycznych wymagających specjalistycznego wyjaśnienia mają świadczyć o tym, że organy celne nie wyjaśniły stanu faktycznego sprawy, to z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Jeśli chodzi o zarzuty naruszenia prawa materialnego w sposób sformułowany w pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej to poszczególne paragrafy art. 13 Kodeksu celnego mówią, że cła określone są na podstawie taryfy celnej (§ 1), że stawki celne o których mowa w § 3 pkt 4 i 5 są stosowane na wniosek zgłaszającego i w sposób określony w tym przepisie (§ 4), że klasyfikację towarów określa kod taryfy celnej (§ 5) oraz, że właściwy minister ogłosi w drodze rozporządzenia wyjaśnienia do taryfy celnej (§ 7). Przepisów tych Sąd nie naruszył i nie mógł naruszyć w sposób wskazany przez autora skargi kasacyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, że zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 203 pkt 2 p.p.s.a.