II SA/Lu 377/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Sędzia WSA (del) Dorota Chobian /sprawozdawca/, Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej T. K. kwotę 500,00 ( pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 33, 34 i 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Starosty z dnia [...] stycznia 2005 r. znak: B.[...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia I. S.pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie zagrodowej wraz z urządzeniami budowlanymi, przyłączem wodociągowym, kanalizacyjnym i zbiornikiem na ścieki sanitarne na działce Nr 73 w miejscowości D. gm. K. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji T.K. zarzuciła, iż na rzucie parteru i poddasza nie wykreślono okna a obiekt ten został zaprojektowany w odległości 3 m od granicy z jej działką, że w projekcie nie oznaczono wejścia do budynku i zera budynku, projekt jest trudno czytelny w części usytuowania co wprowadza w błąd przy ocenie odległości od budynków sąsiednich, zaprojektowany budynek drewniany powinien mieć zwiększoną odległość o 50% w stosunku do granicy działki sąsiedniej oraz, że przed wydaniem decyzji skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Odnosząc się do powyższych zarzutów Wojewoda wskazał, iż jak wynika z projektu będącego integralna częścią zaskarżonej decyzji budynek został zaprojektowany w odległości 3 m od granicy nieruchomości skarżącej, bez jakichkolwiek otworów okiennych i drzwiowych co jest zgodne § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Fakt, że projektowany budynek mieszkalny jest konstrukcji drewnianej nie stanowi przeszkody w zlokalizowaniu go w odległości 3 m, albowiem nieruchomość sąsiednia jest zabudowana a istniejący budynek strony skarżącej usytuowany bezpośrednio przy granicy działki ma obowiązek posiadania ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Nie jest prawdą, że projektowany budynek nie posiada oznaczonego wejścia do budynku poziomu zero i ilości kondygnacji. Projekt zagospodarowania działki został opracowany czytelnie na mapie wpisanej do zasobów geodezyjnych. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę zostało skarżącej przesłane pocztą. Dołączone do akt sprawy w trakcie postępowania odwoławczego stanowisko rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych jest natury ogólnej i nie odnosi się do lokalizacji przedmiotowego obiektu. Wszystkie te informacje są znane organom administracji architektoniczno-budowlanej i były brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji w tej sprawie. Dlatego też organ II instancji uznał, iż brak jest jakichkolwiek podstaw formalnych i prawnych do uchylenia lub zmiany decyzji organu pierwszej instancji . Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła T. K. zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) w szczególności § 13, 60, 271 i 273 , obrazę prawa procesowego polegającą na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mających istotne dla rozstrzygniecie sprawy znaczenie i ustalenie, że wystarczające jest zachowanie 3 metrowej odległości od granicy w sytuacji, gdy z przedłożonej przez nią opinii wynika, że odległość ta powinna być nie mniejsza niż 12 m , zaś projektowany budynek drewniany ma być usytuowany w odległości 8,5 m od jej drewnianego budynku. Nadto skarżąca zarzuciła, iż ani organ I ani II instancji nie odniosły się do faktu zaprojektowania na rzutach parteru i poddasza ściany zachodniej okien, w piśmie Starosty z 14 lutego 2005 r. przekazującego odwołanie do Wojewody potwierdzono dokonanie poprawy błędów, uwzględniając zarzuty przez nią podnoszone podczas gdy organ II instancji, "zarzucił jej kłamstwo w tej kwestii". Dodatkowo skarżąca podniosła, iż zarówno inwestorem jak i projektantem adaptującym sporny obiekt jest ta sama osoba, co jej zdaniem " nie pozostawało bez wpływu na treść decyzji , a przede wszystkim na jej zgodność z obowiązującymi przepisami prawa". Dodatkowo skarżąca zarzuciła, iż po wznowieniu postępowania, co miało miejsce w grudniu 2004 r. organ nie wykonał obowiązku zapoznania jej z materiałami, na podstawie których została wydana decyzja. W odpowiedzi Wojewoda wnosił o oddalenie skargi podtrzymując swoje stanowisk zawarte w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Trafny jest zarzut, iż organ II instancji z naruszeniem art. 7 oraz 77 kpa nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego ani też nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Jednym z istotnych zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji było naruszenie § 271 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do odwołania skarżąca dołączyła pismo rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych , z którego wynika, iż projektowany budynek mieszkalny ze ścianami rozprzestrzeniającymi ogień powinien być usytuowany w odległości 12 m od budynku posiadającego ściany nierozprzestrzeniające ogień. Skarżąca podniosła , iż jej dom mieszkalny usytuowany w odległości 5,5 m od granicy jest drewniany a nadto, że bezpośrednio przy granicy zlokalizowany jej budynek gospodarczy , co częściowo znajduje potwierdzenie na dołączonym projekcie zagospodarowania działki (aczkolwiek nie są na nim zaznaczone odległości budynków skarżącej od granicy). Organ II instancji do tych zarzutów należycie się nie ustosunkował ograniczając się do stwierdzenia, że już istniejące budynki skarżącej powinny posiadać ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz, że pismo rzeczoznawcy jest ogólne. Dopiero w odpowiedzi na skargę Wojewoda wskazał, iż ściana zachodnia projektowanego budynku dla spełnienia wymogów przeciwpożarowych będzie oblicowana cegłą ceramiczną szerokości 12 cm , o czym jest informacja w punkcie 3 projektu. W związku z tym jednak podnieść należy, iż jak wynika to z pisma skarżącej z dnia 10 maja 2005 r. , gdy w dniu 4 lutego 2005 r. przeglądała ona akta (a więc już po wydaniu decyzji przez organ I instancji) w prezentowanym jej projekcie nie było wzmianki o oblicowaniu elewacji budynku od strony zachodniej cegłą ceramiczną i z porównania dołączonej do pisma odbitki kserograficznej projektu z projektem znajdującym się w aktach przedłożonych sądowi stwierdzić należy występowanie istotnych różnic. Jeśli się dodatkowo zważy, iż z pisma Starosty z dnia 14 lutego 2005 r. zdaje się wynikać potwierdzenie dokonania zmian projektu zagospodarowania działki na jednym egzemplarzu już po wydaniu przez ten organ decyzji, zarzut skarżącej, iż projekt po jego zatwierdzeniu przez organ I instancji podlegał dalszym zmianom wydaje się być uzasadniony. Odnośnie zarzutu, iż "po wznowieniu postępowania w grudniu 2004 r." organ nie wykonał obowiązku zapoznania skarżącej z aktami , to wskazać należy, iż w niniejszej sprawie postępowanie nie było wznawiane a jedynie na skutek uchylenia decyzją z dnia 16 kwietnia 2002 r. przez Wojewodę wcześniejszej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu doręczenia skarżącej decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. i słusznie podnosi ona, że przed wydaniem decyzji organ powinien zawiadomić ją o możliwości zapoznania się z aktami zwłaszcza, iż postępowanie dowodowe w sprawie było uzupełniane. Odnośnie zarzutu, iż organy administracji nie odniosły się do faktu zaprojektowania na rzutach parteru i poddasza w ścianie zachodniej okien to zarzut ten jest niezasadny. Jak bowiem wynika z projektu , otwory okienne bądź to w ogóle nie będą wykonane bądź też zostaną wypełnione szklanymi pustakami. Ta okoliczność zresztą była już badana przez Wojewodę przy okazji rozpatrywania odwołania skarżącej od decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. Mając jednak na uwadze, iż organ II instancji wydał decyzję z naruszeniem art. 7, 10 i 77 kpa, sama zaś decyzja nie odpowiada wymogom art. 107§ 1 i 3 kpa, na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlegała ona uchyleniu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ II instancji winien szczegółowo wyjaśnić i rozważyć, czy lokalizacja projektowanego budynku w sytuacji, gdy nieruchomość sąsiednia skarżącej jest zabudowana drewnianymi budynkami usytuowanymi w pobliżu granicy, spełnia wymogi, o jakich mowa w § 271 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami). Po uzupełnieniu postępowania w powyższym kierunku, a nadto wyjaśnieniu, jaki projekt został zatwierdzony przez organ I instancji i czy był on następnie zmieniany organ II instancji przed wydaniem decyzji , stosownie do art. 10 kpa umożliwi skarżącej wypowiedzenie się w tej sprawie. Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny zasądził na rzecz T. K. zwrot poniesionych przez nią kosztów.