VII SA/Wa 1343/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Czapska-Górnikiewicz, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszwska (spr.), Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2005 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2004r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu wniosku C. J. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. i T. P. pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy budynku mieszkalnego, polegającej na nadbudowie części mieszkalnej nad istniejącym tarasem, położonego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji. W uzasadnieniu podał, iż zastosowane w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące ukształtowania dachu i sposobu odprowadzenia wód opadowych są wbrew zarzutom C. J. prawidłowe i brak jest podstaw do stwierdzenia z tego tytułu rażącego naruszenia prawa. Zdaniem organu pierwszej instancji "stosownie do treści § 28 ust 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( tekst jednolity Dz. U. z 1999r Nr 15, poz. 140 z późn zm.), w przypadku zabudowy jednorodzinnej dopuszcza się odprowadzenie wody deszczowej bezpośrednio na teren nieruchomości". Wojewoda [...] analizując projekt " rzutu połaci dachowej" ustalił, iż " woda z dłuższej połaci dachowej zbierana jest do rynny i dalej odprowadzana do zbiornika połączonego z rurą spustową obsługującą do tej pory dwa budynki: inwestorów i Pana C. J.". Zdaniem organu pierwszej instancji " obowiązujące w budownictwie przepisy techniczno-budowlane nie sprzeciwiają się takiemu rozwiązaniu, a zatem nie ma również podstaw do stwierdzenia, że w tym zakresie projekt rażąco narusza prawo". Wojewoda [...] ustalił, iż " obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisy nie ograniczały projektanta w swobodzie doboru kształtu dachu, pod warunkiem, że projektowane formy nawiązywały do otoczenia". Organ stwierdził, iż " przyjęte rozwiązanie polega na przedłużeniu istniejącej połaci dachu nad częścią dobudowaną, pod względem formy architektonicznej jest więc prawidłowe i uzasadnione". Brak wyjaśnienia w części opisowej sposobu odprowadzania wód opadowych nie stanowi zdaniem organu pierwszej instancji rażącego naruszenia prawa bowiem sposób odprowadzania wód opadowych przedstawiony został w części graficznej projektu. W opinii Wojewody [...], nieuzasadniony jest również zarzut odnoszący się do przekroczenia granicy działki inwestora. Organ uznał, iż " projekt nie przewiduje rozbudowy istniejącego obiektu w planie, a jedynie nadbudowę istniejącej części budynku, prowadzi to do wniosku, że pozwolenie na budowę dotyczy wyłącznie nieruchomości inwestorów". Ponadto, z analizy rysunku pod tytułem "Plan sytuacyjny" wynika, iż "nadbudowywana część przylega do granicy działki, ale w całości znajduje się na terenie inwestorów". Zdaniem Wojewody [...], projekt budowlany nie przewidywał zmian w sposobie zagospodarowania terenu dlatego dla przedmiotowej inwestycji nie była wymagana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania C. J., decyzją z dnia [...] lipca 2004r znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko Wojewody [...] uznając, iż weryfikowana decyzja Starosty [...] nie zawiera żadnej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł C. J. Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] zarzucając jej naruszenia art. 144k.c. i art. 147 k.c. oraz § 29 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podnosi, że przedmiotowa decyzja zatwierdziła projekt budowlany " akceptujący dach wchodzący na 1m na teren skarżącego". Skarżący twierdzi, iż wskutek jego interwencji "dach został ucięty, na projekcie zamazano korektorem wystający dach z tym, że na rysunkach 3 i 8 ma pozostawione wymiary". Ponadto, zdaniem skarżącego " dziennik budowy sąsiada zawiera wpis polecający ucięcie dachu z nadbudowy". Skarżący podnosi też, iż inwentaryzacja budowlana budynku gospodarczego na którym był taras wskazuje, że budynek gospodarczy miał odprowadzoną wodę deszczową na teren działki na której się znajdował. W związku z powyższym skarżący uważa, że " odprowadzenie wód opadowych z dobudowanej części budynku sąsiada winno być na teren sąsiada". Skarżący podnosi, iż " nigdy nie wyraziłem zgody na odprowadzenie deszczówki z dobudówki sąsiada na mój teren nawet przez podłączenie się samowolne do rury odprowadzającej deszczówkę z zabudowy bliźniaczej na mój teren". W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Przedmiotem postępowania nadzorczego prowadzonego w oparciu o art. 156-158 kpa jest decyzja Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1999r i ustalenie czy została ona wydana z wadami o których stanowi art. 156 § 1 kpa. Powyższą decyzją Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę w zakresie rozbudowy budynku mieszkalnego polegającej na nadbudowie części mieszkalnej nad istniejącym tarasem. Zgodnie z przepisem art. 32 ust 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r ( Dz. U. z 2000r, Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Do wniosku o pozwolenie na budowę należy wówczas dołączyć m.in. decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.( art. 33 ust 2 ustawy ). Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki m.in. z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ( art. 35 ust 1 pkt 2 ustawy ). Przepisy te, warunkujące udzielenie pozwolenia na budowę od przedłożenia przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pozostają w ścisłym związku z art. 39 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 139 ). Zgodnie z tym przepisem, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymagają roboty budowlane, dla których przepisy prawa budowlanego przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, a które nie polegają na remoncie lub montażu, przebudowie oraz zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Zatem, skoro przedmiotowa inwestycja polegająca na nadbudowie części mieszkalnej nad istniejącym tarasem wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a nie polegała na robotach budowlanych wymienionych w przepisie art. 39 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym, to decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być poprzedzona decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu spełniającą wymogi określone w art. 42 tej ustawy. Nie dysponowanie przez inwestora decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wyklucza możliwość uzyskania przez niego decyzji o pozwoleniu na budowę. Odmienne stanowisko, zajęte przez organ w zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej stanowi naruszenie art. 32 ust 4 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm. ). Oceniając zarzut dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego który zdaniem skarżącego " akceptuje dach wchodzący na 1m na teren skarżącego", Sąd zauważa, iż w projekcie tym w sposób niedopuszczalny zamazano korektorem wystające części dachu nie dokonując omówień co świadczy o jego zafałszowaniu. i uniemożliwia ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego. Na rysunku nr 3 przedstawiającym " rzut połaci dachowej", wyraźnie widoczne są zamazane korektorem wystające części dachu o długości 50cm, podobnie jak na rysunku nr 8 " konstrukcja więźby dachowej", rysunku nr 6 " elewacje", czy też rysunku nr 4 zawierającym " przekrój A-A". Uzasadniony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisu § 29 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 140 z późn. zm. ). Z akt sprawy nie wynika by skarżący wyraził zgodę na odprowadzanie wód deszczowych z dobudowanej części mieszkalnej na teren swojej działki. Zgoda taka jest wymagana o czym wyraźnie stanowi powołany wyżej przepis. Natomiast w przypadku jej braku, odprowadzanie wód opadowych powinno odbywać się na teren działki inwestora w razie braku kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej zgodnie z § 28 ust 2 powołanych wyżej warunków technicznych. W świetle przytoczonych okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i powoduje konieczność uchylenia tej decyzji oraz poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § w pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.