VII SA/Wa 1341/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Asesor WSA Mariola Kowalska, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] i J. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII S.A./Wa 1341/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku usługowo-parkingowego na działkach nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Prezydenta Miasta [...] zmieniającej w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji zostało wszczęte na wniosek J. S. właściciela nieruchomości położonej po przeciwnej stronie ul. [...] niż nieruchomość objęta inwestycją. Wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz § 13 ust. 1, § 19 ust. 1 i § 274 ust. 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm. /. Ponadto wnioskodawca zarzucił, iż decyzja o zabudowie placu parkingowego jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie zgłoszonych zarzutów organ I instancji uznał, iż zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia jest niezasadny, zgodnie z treścią tegoż przepisu odległość budynku mającego pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, dla obiektów przesłaniających o wysokości do 55 m włącznie – warunek ten jest spełniony, jeżeli odległość od obiektu przesłaniającego jest nie mniejsza niż jego wysokość, a w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej – plombowej odległość ta może być zmniejszona o połowę. Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy obiekt budowlany stanowi uzupełniającą zabudowę Śródmieścia [...] a jego odległość od posesji wnioskodawcy wynosi ok. 14,5m, natomiast wysokość obiektu w najwyższym punkcie wynosi 19,98m, wymogi, więc powołanego wyżej przepisu zostały spełnione. Także niezasadny jest zarzut naruszenia § 19 ust. 1 i 3 rozporządzenia, gdyż przewidziana w tym przepisie odległość 20 m otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien budynku mieszkalnego nie musi być zachowana w stosunku do miejsc postojowych, znajdujących się między liniami rozgraniczającymi ulicy, na obszarze zwartej zabudowy miejskiej a na takim obszarze wnoszony jest przedmiotowy obiekt. Projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją, zgodny jest z wymogami ochrony przeciwpożarowej, co potwierdził rzeczoznawca ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych a więc nie został naruszony § 275 rozporządzenia. Odnośnie zarzutu sprzeczności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego to organ I instancji przekazał wniosek w tym zakresie organowi właściwemu Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...], które nie podjęło z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast decyzja z dnia [...] maja 2002 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ weryfikacja decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może nastąpić wyłącznie za zgodą wszystkich stron postępowania a tego warunku przedmiotowa decyzja nie spełnia. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania J. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł: "uchylam zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...] w zakresie dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku usługowego – parkingowego w części przekraczającej 60 miejsc parkingowych i w tym zakresie stwierdzam nieważność inkryminowanej decyzji, a w pozostałej części oraz w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję". W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ odwoławczy nie podzielił przyjętego przez organ I instancji stanowiska w przedmiocie zgodności inwestycji z § 19 ust. 1pkt 2 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania § 19 ust. 3 rozporządzenia, ponieważ projekt budowlany zatwierdzony decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. nie przewiduje miejsc postojowych, znajdujących się między liniami rozgraniczającymi ulicy. Odległość, więc między przedmiotowym obiektem a budynkiem wnioskodawcy wynosząca 14,5m pozostaje w sprzeczności z odległością przewidzianą w § 19 ust. 1 pkt 2 wynoszącą 20m dla obiektów posiadających ponad 60 stanowisk, co stanowi rażące naruszenie powołanego wyżej przepisu. Natomiast, co do naruszenia § 13 ust. 1 rozporządzenia to organ odwoławczy po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania wyjaśniającego również przyjął, iż nie nastąpiło naruszenie tegoż przepisu, ponieważ przedmiotowy obiekt znajduje się w strefie śródmiejskiej i istnieje możliwość zmniejszenia wymaganej odległości o połowę. Organ odwoławczy zaaprobował stanowisko organu I instancji, co do zaistnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 w stosunku do decyzji z dnia [...] maja 2002 r. wydanej w trybie art. 155 k.p.a. bez zgody wszystkich stron. Skargi na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożyli J. S. i "[...]"sp. z o.o. w[...]. Skarżący J. S. w swojej skardze zarzucił zaskarżonej decyzji, iż nieprawidłowo organ odwoławczy skorzystał z § 13 ust. 4 rozporządzenia, ponieważ wybudowany obiekt nie uzupełnia zabudowy plombowej, został wybudowany na wolnym pustym placu. Ponadto skarżący zarzucił, iż decyzja o pozwoleniu na budowę rażąco narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym teren inwestycji był przewidywany na "adaptację ze zmianą dojazdu do miejsc postojowych" oraz na zagospodarowanie terenu zielenią i elementami małej architektury. Nie spełnia tych wymogów wielopiętrowy garaż o bardzo dużej kubaturze. Skarżący również wspomina o nielegalnej przebudowie instalacji wodno – kanalizacyjnej i gazowej, ponieważ decyzja na mocy, której dokonano przebudowy okazała się nieważna, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz wstrzymanie budowy przedmiotowego obiektu. Skarżąca spółka natomiast zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez zastosowanie § 19 ust. 1 zamiast § 19 ust. 2 rozporządzenia oraz naruszenie przepisów prawa formalnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a. oraz naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono kwestię interpretacji § 19 ust. 1 rozporządzenia, która nie może być jednoznaczna a to by przemawiało za brakiem możliwości rażącego naruszenia powyższego przepisu. Zdaniem skarżącej spółki obiekt będący przedmiotem inwestycji nie jest otwartym garażem wielopoziomowym a garażem zamkniętym wielostanowiskowym w rozumieniu § 19 ust. 2 i w związku z powyższym nie powinny mieć do niego zastosowania wymogi przewidziane w ust. 1. Skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoja dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skarg. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a. / połączył obydwie sprawy do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargi są zasadne o, tyle, iż powodują uchylenie zaskarżonej decyzji. Z rażącym naruszeniem prawa mamy, do czynienia wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Teza ta, wynikająca z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego i licznych rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowi podstawowe kryterium oceny, czy w konkretnym przypadku miało miejsce zwykłe naruszenie prawa czy też przybrało postać kwalifikowanego naruszenia prawa, z którym ustawa wiąże skutek w postaci nieważności decyzji. Cechą rażącego naruszenia prawa jest również to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zastosowanego w niej przepisu. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. W przedmiotowej sprawie trudno ustalić, czy zostały spełnione przesłanki określone w art. 156 § 1 z uwagi na brak kompletnych akt postępowania administracyjnego dotyczących kontrolowanych w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. i [...] maja 2002 r. noszących ten sam numer [...], są tylko kserokopie tych decyzji. Brak jest także akt dotyczących decyzji z dnia [...] marca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Powyższe braki uniemożliwiają merytoryczną kontrolę decyzji pod kątem zaistnienia bądź nie przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi ma obowiązek wraz z odpowiedzią na skargę przedstawić akta sprawy. Nie chodzi tu tylko o akta przeprowadzonego przez organ postępowania, ale również akta pozostałych postępowań administracyjnych kontrolowanych w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji w zakresie jej sformułowania to musi ono budzić zastrzeżenia. W zaskarżonej decyzji stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. w części przekraczającej 60 miejsc postojowych. Co do zasady jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji w części, ale w takich przypadkach, gdy jest to formalnie możliwe i nie spowoduje problemów z wykonaniem takiej decyzji. W przypadku wydania orzeczenia kasacyjnego w części, organ winien dokładnie określić, jaka część decyzji podlega uchyleniu, zaś orzeczenie reformatoryjne w tym zakresie powinno zastąpić wadliwą część decyzji organu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie badano naruszenie § 19 ust. 1 rozporządzenia, w którym jest rozróżnienie odległości od innych budynków z uwagi na ilość miejsc postojowych w budowanym obiekcie. Z ustaleń organów wynika, iż przedmiotowy obiekt ma ponad 60 miejsc postojowych, to w takim przypadku jak należałoby zinterpretować zaskarżoną decyzję, iż dopuszczalne jest tylko garażowanie 60 samochodów, a z pozostałymi 100, 200 czy więcej, co należy zrobić oraz które miejsca będą wykorzystane, na jednej kondygnacji, dwóch, czy może po kilkanaście na każdej. Decyzja stwarzająca możliwości takiej interpretacji jest niedopuszczalna, w przedmiotowej sprawie nie można stwierdzić nieważności decyzji w części dotyczącej ilości miejsc parkingowych. Jeżeli zaistnieją przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. to należy stwierdzić nieważność całej decyzji. Znajdujące się w aktach kserokopie kontrolowanych decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. i [...] maja 2002 r. noszą ten sam numer, taka sytuacja jest niedopuszczalna. Postępowanie w trybie art. 155 k.p.a. jest postępowaniem, co, do którego stosuje się ogólne zasady wszczynania postępowania określone w art. 61 k.p.a. Odniesienie się do pozostałych merytorycznych zarzutów przedstawionych w skargach jest przedwczesne z uwagi na powyższe uchybienia. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy, na zasądzoną kwotę złożyły się: wpis – 200,00 zł, koszty zastępstwa adwokackiego – 240,00 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 15,00 zł.