II SA/Wr 2600/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Andrzej Cisek Sędziowie: NSA Halina Kremis (sprawozdawca) As. WSA Alicja Palus Protokolant: Kinga Kręc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego 10 zł kosztów postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] (nr [...]), wydaną (między innymi) na podstawie przepisu Art. 51 ust. l a, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126), Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego dla m. W. pozwolił na wznowienie robót budowlanych prowadzonych w związku z rozbudowa domu mieszkalnego, jednorodzinnego, w zabudowie wolnostojącej, położonego we W., przy ul. P. [...]. Na uzasadnienie organ wskazał, że prowadzi postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonej rozbudowy domu mieszkalnego. W prowadzonym postępowaniu ustalono, że inwestor prowadził roboty budowlane na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...], wydanej przez Prezydenta W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Wojewody D. z dnia [...]. Ten sam organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] uchylił swoją własną decyzję nr [...] oraz decyzję nr [...] Prezydenta W. o pozwoleniu na budowę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent W., decyzją nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na rozbudowę obiektu budowlanego. Decyzja ta została uchylona decyzją nr [...] wydaną przez Wojewodę D. Podczas oględzin nieruchomości przeprowadzonych w dniu 3 września 2002 r. przez pracownika Inspektoratu, stwierdzono, że wykonano część robót budowlanych, między innymi rozebrano ściany zewnętrzne rozbudowywanego budynku mieszkalnego, i wykonano stan surowy części dobudowywanej. Biorąc to pod uwagę dokonane ustalenia i obowiązujące przepisy, które nie przewidują zastosowania przepisu Art. 48 ustawy Prawo Budowlane, ponieważ budowa dobudowanej części została podjęta po częściowej rozbiórce obiektu istniejącego i połączona z nim trwale w taki sposób, że ewentualna jej rozbiórka wymagała by jednocześnie doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego, w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodnego z prawem, postanowieniem nr [...] organ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych. Postanowieniem nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy to postanowienie. Zgodnie z obowiązującym prawem, decyzją nr [...] organ nałożył na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję. Następnie została wydana decyzję zezwalająca na wznowienie robót budowlanych uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru wlanego we W., który przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Po uchyleniu przeprowadzono postępowanie wyjaśniające, a żadna ze stron postępowania me skorzystała z przywileju art. 10 kpa i nie złożyła wyjaśnień w sprawie. Wypełniając obowiązek nałożony moją decyzją nr [...] inwestor złożył wymagane dokumenty tj. inwentaryzację budowlaną wykonanych robót z rozwiązaniem docelowym wraz z inwentaryzacją geodezyjną. Biorąc powyższe pod uwagę, w celu doprowadzenia istniejącego stanu do zgodnego z prawem organ ponownie wydał decyzję nakładającą obowiązek. Od decyzji tej odwołał się H. B. Decyzją z dnia [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. B. od opisanej decyzji D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał ją w mocy. W motywach wskazał, że pozwolenie inwestorce na wznowienie robót budowlanych wynikło z faktu wykonania przez nią nakazu zawartego w wydanej dnia [...], decyzji Nr [...], polegającego na doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem realizowanych robót budowlanych. Ponieważ z akt sprawy wynika, iż wspomniana decyzja została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji decyzją z dnia [...], Nr [...], która nie została przez żadną ze stron zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a inwestorka w zakreślonym terminie złożyła wymagane dokumenty, organ pierwszej instancji zezwolił na wznowienie robót budowlanych. D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dostrzegł nieprawidłowości w dyskredytowanej decyzji zarówno pod względem merytorycznego rozstrzygnięcia jak również co do poprawności zastosowanych przepisów. Ustalony w sposób bezsprzeczny stan sprawy w sprawie wskazuje na fakt zrealizowania nakazu wynikającego z ostatecznej decyzji zmierzającej do konwalidacji zaistniałego stanu niezgodności z prawem. Ponieważ przedłożono wymaganą przez organ pierwszej instancji dokumentację, był on zobligowany, na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1a ustawy - Prawo budowlane (w brzmieniu sprzed 11 lipca 2003 r.), do wydania rozstrzygnięcia zezwalającego na wznowienie robót budowlanych. Przepis ten stanowi, iż w przypadku wykonania obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego organ administracyjny obligatoryjnie wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Ponieważ, jak wskazują zgromadzone dowody, inwestor zrealizował w całości nałożone na niego obowiązki, skarżona decyzja jest prawidłowa i w sposób oczywisty nie budzi zastrzeżeń w postępowaniu odwoławczym. Zawarte w odwołaniu zarzuty nie wnoszą nowych okoliczności do sprawy, ponieważ dotyczą w całości uprzedniego etapu postępowania, zakończonego decyzją Nr [...], w którym organ pierwszej instancji formułował obowiązki niezbędne dla konwalidacji stanu niezgodności z prawem. Postępowanie to w sposób oczywisty nie może stanowić przedmiotu oceny organu odwoławczego, który uprawniony jest wyłącznie do oceny zgodności z prawem decyzji zezwalającej na wznowienie robót budowlanych. Organ podkreśla, iż obecnie skarżone rozstrzygnięcie stanowi jedynie konsekwencję poprzedniej decyzji, która została utrzymana w mocy przez organ drugiej instancji i nie została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez żadną ze stron, w związku z czym należy domniemywać, iż zakres nałożonych w niej obowiązków był zgodny z ich wolą. Skoro zatem żaden z podmiotów uprawnionych nie kwestionował rozstrzygnięcia poprzedniego, niezrozumiałe wydaje się podnoszenie zasadności obecnej decyzji stanowiącej jedynie automatyczną konsekwencję wykonania przez inwestora wspomnianych obowiązków zwłaszcza, że jak zostało wspomniane, podnoszona argumentacja na obecnym etapie postępowania nie może mieć zastosowania. Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył H. B. W skardze podniósł, że skarżona decyzja została wydana bez wcześniejszego, merytorycznego rozpoznania wcześniej stawianych zarzutów i zastrzeżeń. Skarżący podnosi, że nie polega na prawdzie twierdzenie, iż decyzja nakazująca wykonanie obowiązków nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowanie przed sądami administracyjnymi, zwana dalej upsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm prawa budowlanego. Z taką kontrolą mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż w sprawie II SA/Wr 1384/03 uchylono decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wobec okoliczności, iż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z przekroczeniem materialno-prawnego terminu zawartego w przepisie art. 50 ust. 4 Prawa budowlanego. Kontrolowane obecnie decyzje są konsekwencją zastosowania się inwestora do nałożonego tamtą decyzją obowiązku, stąd są to tak zwane decyzje związane. Dlatego wyeliminowanie tamtej decyzji z obrotu pranego powoduje konieczność wyeliminowania również orzeczeń zapadłych w kontrolowanym postępowaniu, bowiem odpadła zarówno causa jak i podstawa prawna do ich wydania. Reasumując, Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji był zobligowany do jej uchylenia i uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1a przywołanej ustawy upsa należało orzec jak na wstępie. Orzeczenie o tym, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 upsa.