I SA/Wa 239/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska Sędziowie WSA Daniela Kozłowska (spr.) asesor WSA Maria Tarnowska Protokolant Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [....] z dnia [....] stycznia 2004 r. nr [....] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. I SA/Wa 239/04 U z a s a d n i e n i e Wojewoda [....] decyzją z dnia [....] stycznia 2004 r., nr [....] po rozpatrzeniu odwołania B. D., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [....] W. z dnia [....] października 2003 r. nr [....] w przedmiocie umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. w rejonie ul. [....], oznaczoną jako [....] nr [....]. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że Naczelnik Dzielnicy [....] decyzją z dnia [...] kwietnia 1980 r. i Prezydent [....] W. decyzją z dnia [....]lipca 1980 r. odmówili ustalenia odszkodowania na podstawie art. 53 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64). Nowy wniosek złożony przez B. D. i N. K. o ustalenie odszkodowania za tę samą nieruchomość dotyczy żądania rozstrzygnięcia tej samej sprawy. W świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy byłoby dotknięte wadą nieważności, jako dotyczące sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W omawianej sprawie zachodzi tożsamość materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, gdyż powołany w wymienionych decyzjach organów I i II instancji z dnia [....] kwietnia 1980 r. oraz [.....] lipca 1980 r. art. 53 ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości co do samej zasady przyznawania odszkodowań za nieruchomości objęte dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) odpowiada brzmieniu art. 215 obowiązującej obecnie ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Wszczęte w omawianej sprawie postępowanie należało więc umorzyć jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. D. wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [....] podając, że decyzja z [....] kwietnia 1980 r. zawieszała postępowanie i nie zawierała ostatecznego rozstrzygnięcia, które kończyłoby postępowanie w danej instancji. W obu powołanych decyzjach występuje analiza prawna toku postępowania, lecz całkowicie brakuje ustosunkowania się i zbadania podnoszonych istotnych okoliczności dotyczących rejestru podatników opłacających zobowiązania rolników i dokumentów związanych z przeznaczeniem przedmiotowej nieruchomości pod budownictwo mieszkaniowe – pod budowę domu mieszkalnego, co stanowiło podstawę do naliczenia i wypłaty odszkodowania. Odpowiadając na skargę Wojewoda [....] wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, czyli ocenia, czy wydana została zgodnie z prawem materialnym i procesowym. Może więc tylko ocenić wydane w sprawie decyzje pod względem ich zgodności z prawem, na podstawie którego zostały wydane. Sprawa odszkodowania za nieruchomość położoną w W., oznaczoną jako [....] nr [....] o powierzchni [....] m², stanowiącą byłą własność spadkobierców N. K. i B. S., została rozstrzygnięta decyzjami Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia [....] kwietnia 1980 r. i Prezydenta [....] W. z [....] lipca 1980 r. o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja z [....] kwietnia 1980 r. – wbrew twierdzeniu skarżącej – nie orzekała o zawieszeniu postępowania, lecz o pozostawieniu wniosku o przyznanie odszkodowania bez rozpoznania. Natomiast z uzasadnienia tej decyzji wynika, że wniosek o odszkodowanie został rozpatrzony merytorycznie i wskazano w nim przyczyny odmowy. Dopóki w obrocie prawnym pozostają decyzje z [....] kwietnia 1980 r. i [....] lipca 1980 r. nie ma podstaw do orzekania ponownie w tym przedmiocie, także wtedy, gdy zdaniem skarżącej decyzje te były krzywdzące. Ponowna decyzja w zakresie odszkodowania byłaby dotknięta wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż dotyczyłaby sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tej sytuacji uzasadnione było umorzenie postępowania. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie miał podstaw do oceny zgodności z prawem wcześniejszych decyzji orzekających o odmowie przyznania odszkodowania. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).