VI SA/Wa 145/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Asesor WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005 r. sprawy ze skargi M. Spółka z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez licencji oddala skargę Dnia [...] kwietnia 2004r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. na drodze krajowej nr [...] poddał kontroli drogowej jadący z ładunkiem pojazd nr rej. [...] marki [...] należący do M. sp. z o.o. zwanej dalej Spółką. Wg załączonych do akt specyfikacji były to meble przewożone od sprzedawcy "F." w O. do odbiorców w K. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca A. I. wyjaśnił, że jest zatrudniony w Spółce na umowie zlecenia na ten jeden kurs, a Spółka wykonuje usługę transportową. Kierowca nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego, a protokół potwierdzający ten fakt podpisał bez zastrzeżeń. W toku postępowania Spółka wyjaśniła, że nie posiadała i nie będzie posiadała licencji na wykonywanie transportu drogowego, gdyż usługi transportowe, które są wpisane do umowy spółki jako przedmiot jej działalności, wykonywała sporadycznie, a po 1 maja 2004r. w ogóle nie będzie ich prowadzić. Powołała się na art.103 ust.3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r. poz. 1371 z późn. zmianami/. Ze złożonego do akt odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że przedmiotem działalności Spółki nie jest w ogóle transport drogowy, a jedynie usługi o symbolu wg Polskiej Klasyfikacji Działalności /PKD/ 5020B. Decyzją z dnia [...] maja 2004r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., powołując się na art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 125 z 2001r. poz. 1371 z późn. zmianami/ oraz lp.1.1.1. załącznika do tej ustawy nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w dacie kontroli skarżąca nie mając licencji wykonywała usługi transportu drogowego, mimo że przedmiotem jej działalności były tylko usługi objęte symbolem PKD 5020B, tj. pomoc drogowa i pozostała działalność związana z pojazdami mechanicznymi. Od tej decyzji odwołała się Spółka. Wyjaśniła, że od 3 lat nie prowadziła usług transportu drogowego i nie zatrudniała kierowcy, a w dniu kontroli jednorazowo wykonywała usługę transportową opierając się na zapisie p.1, rubryki I, działu 3 KRS. Z zapisu tego wynika, że Spółka ma prawo wykonywać wszelkie usługi, a więc i usługi transportowe. Spółka reguluje terminowo swoje zobowiązania wobec budżetu państwa, czyn jest niezawiniony, a kara bardzo wysoka. Użyte w ustawie określenie "wykonywanie transportu" oznacza wielokrotność działania, zaś Spółka działała jednorazowo. Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego powołując się na art. 138 § 1 p. 1 k.p.a., art. 5 i art. 92 ust.1 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.1.1 załącznika do tej ustawy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że wykonywany był bez licencji transport drogowy pojazdem należącym do skarżącej, Spółka nie posiadała uprawnień do wykonywania transportu drogowego, nie posiadała żadnych dokumentów uprawniających ją do kontynuowania tej działalności i nie korzystała z okresu przejściowego z art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Tę decyzję Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie, podnosząc argumenty jak w odwołaniu i wyjaśniając ponownie, że od 3 lat nie wykonywała usług transportu drogowego, a w dacie kontroli wykonywała usługę jednorazowo. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i wskazał, że wykonywany był transport drogowy bez licencji, a Spółka sama wyjaśniła, że zaprzestała wykonywania usług transportowych przed trzema laty, tj. w maju 2001r., zatem nie obejmuje jej okres przejściowy z art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona. Art. 103 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 23 lipca 2003r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym /Dz.U. nr 149 z 2003r. poz. 1452/ stanowi, że "Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego przewozu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez RP członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję pod rygorem wygaśnięcia uprawnień. Nie później niż w terminie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy przedsiębiorcy powinni wystąpić do organu udzielającego licencji z wnioskiem o udzielenie licencji na krajowy transport drogowy rzeczy". Ustawa weszła w życie 1 stycznia 2002r., art. 103 ust. 3 dotyczy zatem przedsiębiorców, którzy przed tą datą prowadzili działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego rzeczy. Art. 103 ust 3a stanowi, że przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 3 obowiązani są posiadać dokument potwierdzający prowadzenie przez nich działalności gospodarczej w dziedzinie transportu drogowego rzeczy przed 1 stycznia 2002r. Te tylko podmioty mogły korzystać z przywileju okresu przejściowego, to jest mogły kontynuować działalność gospodarczą mimo nie posiadania licencji. Z przedstawionych przez Spółkę dokumentów i złożonych oświadczeń wynika, że przedmiotem działalności Spółki nie były usługi transportowe i Spółka nie wykonywała takich usług od trzech lat czyli od maja 2001r. Z tego wniosek, że Spółka nie wykonywała usług transportowych do dnia 1 stycznia 2002r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji nie obejmuje jej w ogóle okres przejściowy przewidziany tylko dla przedsiębiorców transportowych po to, aby mogli kontynuować działalność gospodarczą do czasu dopełnienia formalności i uzyskania licencji. Spółka nie była więc zwolniona z obowiązku posiadania licencji w dacie [...] kwietnia 2004r. Chybiony jest też zarzut, że usługa wykonywana była jednorazowo, zaś kara może być wymierzona dopiero po drugim naruszeniu prawa. Taka interpretacja przepisów jest zupełnie dowolna i niezgodna z wykładnią językową ustawy. "Wykonywać" to istotnie tryb niedokonany czasownika i oznacza tylko tyle, iż działanie nie zostało zakończone, nie zakłada natomiast wielokrotności działania. W sprawie niniejszej kontrola przeprowadzona była w trakcie wykonywania usługi transportu a przed jej zakończeniem - "wykonaniem". Kara wymierzona została za "wykonywanie" zgodnie z lp.1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Jak wynika z powyższego przy wydawaniu kontrolowanej decyzji organ nie naruszył prawa zatem skarga jest nieuzasadniona. Zważywszy powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.