I SA/Wa 701/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska /spr./ Sędziowie NSA Marek Stojanowski Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2005 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej oddala skargę I SA/Wa 701/04 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniosku J. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] kwietnia 1970 r., nr [...] o odmawiającej przyznania prawa własności czasowej części gruntu nieruchomości [...] położonej przy Al. [...], nr hip. [...] o pow. [...] m2, stanowiącej obecnie własność Skarbu Państwa, utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2003 r. W uzasadnieniu wskazano, że Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] kwietnia 1970 r. o odmowie przyznania prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy Al. [...], nr hip. [...] o pow. [...] m2. Wnioskiem z dnia 14 lipca 2003 r. K.M. wystąpił do Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, że decyzja o lokalizacji szczegółowej nr [...] będąca podstawą odmowy przyznania prawa własności czasowej dotyczy przedłużenia ul. [....] do połączenia z ul. [...]. Wskazał również, że z treści wniosku Prezydium Rady Narodowej W. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 23 czerwca 1970 r. wynika, że część nieruchomości o pow. [...] m2 przeznaczona była na funkcje ośrodków administracji III stopnia o znaczeniu miejskim, a takie przeznaczenie, zdaniem odwołującego się, nie stałoby w sprzeczności z korzystaniem z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela. Rozpatrując ponownie sprawę organ podkreślił, że odmowa przyznania prawa własności czasowej do części gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], oznaczonej nr hip. [...] o pow. [...] m2 nastąpiła z uwagi na przeznaczenie przedmiotowego terenu pod budowę ulicy zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] września 1968 r., nr [...] wydaną przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W., co zdaniem organu orzekającego o odmowie powodowało, iż nie dało się pogodzić korzystania z nieruchomości przez dotychczasowego właściciela z przeznaczeniem terenu wskazanym w planie zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o lokalizacji szczegółowej. W postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. ustalono, iż w dacie wydania badanej w trybie nadzoru decyzji dekretowej przedmiotowa nieruchomość objęta była planem ogólnym W. zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] w dniu [...] lipca 1969 r. Z kopii planu nadesłanego przez Biuro Planowania Rozwoju W. oraz z pisma z dnia 12 maja 2003 r., nr [...] wynikało, że przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona na poszerzenie Al. [...] wraz z budową dużego węzła komunikacyjnego oraz funkcje ośrodków usług administracyjnych III stopnia o oznaczeniu miejskim i podmiejskim. Jednocześnie Archiwum Państwowe W. przy piśmie z dnia 23 stycznia 1968 r. nadesłało uwierzytelnioną kopię decyzji lokalizacyjną nr [...] z dnia [...] września 1968 r., nr [...], a więc decyzję, którą powołano w treści orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej. Strona w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosi, że decyzja lokalizacyjna dotyczy przedłużenia ul. [...] do połączenia z ul. [...]. Organ wskazał, że z treści tej decyzji wynika, że ustalona została lokalizacja szczegółowa przedłużenia Al. [...] na odcinku od ul. [...] do połączenia z ul. [...] długości ok. [...]m. Organ powołał się na pismo z dnia 26 lutego 2004 r. Biura Planowania Rozwoju W. SA, z którego wynika, że określenie ośrodki administracyjne III stopnia o znaczeniu miejskim i ponadmiejskim "w planie ogólnym W. z 1969 r. oznaczało przeznaczenie terenu dla obiektów szeroko rozumianej administracji (urzędy, organy wymiaru sprawiedliwości itp.) o znaczeniu dla regionu (województwa), wynikające z faktu pełnienia przez W. funkcji ośrodka administracyjnego ówczesnego województwa [...]". Organ podniósł, że jako podstawę decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [....] kwietnia 1970 r. wskazano niezależnie od przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, również przepisy ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1958 r., Nr 5, poz. 16). Powołana ustawa stanowiła, że do zadań rad narodowych należały wszystkie sprawy w zakresie władzy i administracji państwowej nie zastrzeżone na rzecz innych podmiotów (art. 3 ust. 1). Skoro zatem w przedmiotowej sprawie przeznaczenie spornego terenu na poszerzenie Al. [...] wraz z budową dużego węzła komunikacyjnego oraz funkcje ośrodków usług administracyjnych III stopnia o znaczeniu miejskim i podmiejskim w świetle przepisów ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych nie mogło być realizowane przez dotychczasowego właściciela, to nie zachodzi sprzeczność rozstrzygnięcia zawartego w badanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] kwietnia 1962 r. z przepisami dekretu, na podstawie którego została ona wydana. W opisanym stanie faktycznym i prawnym były właściciel gruntu nie mógł z niego korzystać w sposób dotychczasowy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie złożył J.M. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że Biuro Planowania Rozwoju W. w piśmie z dnia 26 lutego 2004 r. wyjaśniając znaczenie określenia "funkcje ośrodków usług administracyjnych" dokonało dowolnej interpretacji założeń planu ogólnego, ponieważ brak jest planu szczegółowego terenu, na którym znajduje się nieruchomość. Zdaniem skarżącego plan szczegółowy był opracowany jedynie dla części nieruchomości o pow. [...] m2, w decyzji o lokalizacji nr [...], która przewidywała przeznaczenie części nieruchomości o pow. [...] m2 na poszerzenie Al. [...]. Odmowa przyznania prawa wieczystego użytkowania gruntu może więc dotyczyć jedynie części gruntu o pow. [...]m2. Pozostała część nieruchomości mogła być przeznaczona pod budowę szkoły, domu opieki, przychodni itp., co mogło stanowić również "szeroko rozumianą administrację". Brak szczegółowych planów, a takie były opracowywane w formie lokalizacji szczegółowej, uniemożliwia stwierdzenie, że korzystanie z gruntu przez właściciela było sprzeczne z planem zabudowy. Skarżący podkreślił, że art. 7 dekretu z 1945 r. stanowił o przeznaczeniu nieruchomości, a nie jest niewielkiej części na cele, które uniemożliwiałyby korzystanie z niej przez właściciela. W niniejszej sprawie wyłączono z nieruchomości powierzchnię [...] m2 przeznaczoną pod poszerzenie ulicy i jest to zgodne z intencją wyrażoną w przepisach dekretu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i powołał się na argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Uwzględnienie skargi wniesionej na decyzję administracyjną może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone zostanie, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób wskazany w art. 145 § 1 ppsa. Dodać należy, że sąd obowiązany jest wziąć z urzędu pod rozwagę stwierdzone w toku rozpoznania skargi uchybienia organów administracji publicznej, bowiem zgodnie z art. 134 § 1 ppsa rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie mogła być uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotne dla oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej jest zbadanie, czy prawidłowo organ przyjął, że decyzja Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] kwietnia 1970 r. w przedmiocie odmowy ustanowienia prawa wieczystego użytkowania co do części nieruchomości o pow. [...] m2, nr hip. [...] została wydana zgodnie z prawem, czy też dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 kpa. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia organu administracji. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279) uwzględnienie wniosku byłego właściciela nieruchomości lub jego spadkobiercy o ustanowienie prawa wieczystej dzierżawy (użytkowania wieczystego) mogło nastąpić jedynie wtedy, gdy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowy. Z treści decyzji będącej przedmiotem wniosku wynika, że plan zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości przy Al. [...] przewidywał przeznaczenie tego terenu pod budowę ulicy zgodnie z decyzją lokalizacji szczegółowej z dnia [...] września 1968 r., nr [...] wydaną przez Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej W. Z kolei ta ostatnia decyzja stanowiła, że sporny teren położony był w rejonie lokalizacji przedłużenia Al. [...] na odcinku ul. [...] do połączenia z ul. [...] o długości około [...] m. Z akt sprawy wynika również, że w dacie wydawania decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności przedmiotowa nieruchomość objęta była planem ogólnym W. zatwierdzonym przez Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] w dniu [...] lipca 1969 r. Według planu sporna nieruchomość przeznaczona została na poszerzenie Al. [...] wraz z budową dużego węzła komunikacyjnego oraz funkcje ośrodków usług III stopnia o znaczeniu miejskim i podmiejskim. Wskazać należy, że ustalenia organu w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Organ drugiej instancji uzupełnił materiał dowodem min. poprzez załączenie fragmentu planu ogólnego W. ze wskazaniem obszaru położenia spornej działki według stanu na datę [...] kwietnia 1970 r., tj. datę wydania kwestionowanej decyzji. Organ również załączył z Archiwum Państwowego mapy stanowiące integralną część decyzji lokalizacyjnej. Z informacji nadesłanych przez Biuro Planowania Rozwoju W. (pismo z 26 lutego 2004 r.) wynika, że w planie ogólnym W. z 1969 r. określenie "ośrodki administracyjne III stopnia o znaczeniu miejskim i ponadmiejskim" oznaczało przeznaczenie terenu dla szeroko rozumianej administracji o znaczeniu dla całego miasta i dla regionu i wynikającego z faktu pełnienia przez W. funkcji ośrodka administracyjnego ówczesnego województwa [...] (np. urzędy państwowe, sądy, organy administracji publicznej). Wobec wyżej wskazanych dowodów stwierdzić należy, że prawidłowo organ ustalił, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela nie da się pogodzić z planem zagospodarowania terenu. Niezasadne jest stanowisko skarżącego, zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, że należy badać plan zabudowy z 1931 r. Istotny dla oceny prawidłowości decyzji jest bowiem plan obowiązujący w dacie jej wydania, a więc plan z 1969 r. Nie znajduje oparcia w materiale dowodowym twierdzenie skarżącego, że odmowa przyznania prawa własności czasowej może dotyczyć jedynie gruntu o pow. [...] m2. Część nieruchomości o pow. [...] m2, obecnie stanowiąca działkę nr [...] nie była przedmiotem decyzji z dnia [...] kwietnia 1970 r. Wynika to z załączonych w aktach administracyjnych map nieruchomości, a także z mapy znajdującej się na k. 31 akt sądowych. Należy bowiem pamiętać, że w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. nieruchomość stanowiąca działkę o nr hip. [...] miała powierzchnię [...] m2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 1970 r. była odjęta jedynie jej część, tj. działka o pow. [...] m2, w granicach wskazanych w tej decyzji. Reasumując stwierdzić należy, że ustalenie organów obydwu instancji w zakresie braku przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] października 1970 r. nie naruszają prawa. Organ prawidłowo i wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe, które nie wykazało, aby przedmiotowa decyzja dotknięta była jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Zważyć przy tym należy, że treść skargi (sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika) nie wskazuje jakie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone przez Ministra Infrastruktury przy wydaniu zaskarżonej decyzji i że to naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku z mocy art. 151 ppsa.