I SA/Wa 1188/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Marek Stojanowski Asesor WSA Iwona Kosińska /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2005 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz T. S. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] maja 2004 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymała w mocy swą decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Pedagogiki i Psychologii Akademii [...] im. [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o nadaniu dr T. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Z jej uzasadnienia oraz akt sprawy wynika, że Sekcja [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji oraz po przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzentów Rady Wydziału, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia wyżej wymienionej uchwały z dnia [...] czerwca 2003 r. (za uchyleniem decyzji [...], przeciw [...], wstrzymujących się [...]). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji [...], przeciw [...], wstrzymujących się [...]). Zdaniem Prezydium ocena dokonana przez Sekcję wskazuje, iż argumenty podniesione w wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy nadal nie pozwalają na uznanie, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej [...], wymagany zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386, ze zm.). W postępowaniu związanym z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy przedstawiono opinie dwu kolejnych recenzentów, którzy podobnie jak recenzenci powołani poprzednio w Centralnej Komisji, przedstawili jednoznacznie negatywne opinie odnośnie możliwości zatwierdzenia uchwały o nadaniu dr T. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Zgromadzone opinie wskazują na zasadność wcześniej postawionych zarzutów pod adresem osiągnięć naukowych habilitanta. W swym wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy dr T. S. nie odniósł się, zdaniem organu, do bardzo ważnego zarzutu dotyczącego wielokrotnego posługiwania się w swoich publikacjach tymi samymi wynikami badań oraz przenoszenia fragmentów tekstów już opublikowanych do nowych prac wydawanych pod innymi tytułami, co stwarzało wrażenie znacznego pomnożenia dorobku naukowego wobec wcześniej publikowanego dorobku. W tej sytuacji nie można więc uznać argumentów autora odwołania, iż ma on znaczny dorobek naukowy obejmujący [...] książki naukowe i [...] artykuły naukowe. Znacząca część tego dorobku powstała w efekcie opisanego wyżej zabiegu autocytowania, część zaś mająca pewną wartość aplikacyjną nie ma charakteru monografii naukowych (są to bądź opracowania o charakterze poradnikowym lub dydaktycznym, bądź też prace opisowe). Zaprezentowany przez habilitanta dorobek ma pewne znaczenie dla praktyki rehabilitacyjnej, ale nie wnosi nic nowego i oryginalnego do zasobów wiedzy naukowej w dyscyplinie habilitacji. Również prezentowane w rozprawie habilitacyjnej wyniki badań były już wcześniej prezentowane w innych pracach habilitanta. Faktyczny zaś dorobek naukowy habilitanta nie jest tak znaczny, jak należy tego wymagać od kandydata do habilitacji w myśl art. 14 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Nadto Centralna Komisja podtrzymała zarzuty dotyczące poważnych uchybień natury metodologicznej i warsztatowej istniejących w ocenianej rozprawie habilitacyjnej, powodujących, że również rozprawa habilitacyjna nie spełnia wymagań ustawowych. Na istotne wady dorobku i rozprawy zwrócili uwagę już recenzenci powołani przez Radę Wydziału. Jeden z nich przedstawił opinię negatywną, zaś postawione przez niego zarzuty nie zostały podważone w toku dalszego postępowania Rady Wydziału. Dr T. S. w swym wystąpieniu o ponowne rozpatrzenie sprawy, obok argumentów natury naukowej, przedstawił w obronie wartości swego dorobku również argumenty pozanaukowe, które nie mogły mieć jednak znaczenia przy ocenie dorobku naukowego skarżącego. W tej sytuacji Prezydium Centralnej Komisji uznało za uzasadnione stanowisko Sekcji sprzeciwiające się uchyleniu decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały nadającej dr T. S. stopień naukowy doktora habilitowanego. Centralna Komisja decyzją z dnia [...] maja 2004 r. utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wniósł T. S. W jej uzasadnieniu (uzupełnionym pismem z dnia 12 września 2005 r.) skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 32 Konstytucji przez to, że żaden z recenzentów rozprawy habilitacyjnej powołanych w trakcie toczącego się przed Centralną Komisją postępowania nie reprezentował dyscypliny naukowej pedagogika specjalna, chociaż w innych tego typu postępowaniach reprezentanci tej dziedziny wiedzy byli recenzentami prac habilitacyjnych. Zdaniem skarżącego miało to bezpośredni wpływ na sformułowane przez recenzentów oceny jego pracy. W tej sytuacji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 §1), a kryterium tej kontroli stanowi zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (art. 1 §2). Szczególnej wagi nabiera kontrola pod tym kątem wówczas, gdy poddany jej jest akt podjęty przez organ kolegialny, zwłaszcza, gdy wyraża on rozstrzygnięcie w głosowaniu tajnym. W takim przypadku kontrola sądu ogranicza się w istocie do oceny, czy zachowane zostały zasady postępowania obowiązujące przed tym organem. Zgodnie z treścią art. 134 §1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić, chociaż częściowo z innych przyczyn, niż w niej podniesione, ponieważ zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo. Z akt wynika, że w rozpatrywanej sprawie przewód habilitacyjny rozpoczął się pod rządami ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386, ze zm.). Z dniem 1 maja 2003 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 tej ustawy przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia jej wejścia w życie, są przeprowadzane na podstawie przepisów dotychczasowych. Dlatego postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] z dnia [...] listopada 2002 r. o nadaniu dr T. S. stopnia naukowego doktora habilitowanego toczyło się z zastosowaniem zasad przewidzianych w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Oznacza to, że w przedstawionej sprawie miał zastosowanie przepis art. 29 ust.1 tej ustawy, który stanowi, że w zakresie w niej nieuregulowanym do postępowania w sprawach nadania tytułu naukowego lub stopni naukowych stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepis art. 32 ust.1 ustawy stanowiący, że Centralna Komisja w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji państwowej a także art. 34 powołanej ustawy, który określa organy Centralnej Komisji i stanowi, między innymi, że kompetencje tych organów, sposób wyboru prezydium, jej organizację i tryb działania określa statut. Statut taki został uchwalony w dniu 19 kwietnia 1991 r. W tej sytuacji zważyć należy, że zgodnie z §13 ust.1 Statutu Centralnej Komisji wnioski w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych rozpatruje Prezydium Komisji, będące jej organem ustawowym. Zgodnie natomiast z art. 34 ust. 1 ustawy skład Prezydium ustalany jest zgodnie z §1 Statutu. Odrębność postępowania w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych polega zwłaszcza na sposobie podejmowania przez Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem kolegialnym, decyzji kończącej ostatecznie sprawę nadania stopnia naukowego. Decyzje te są wynikiem tajnego głosowania. Podejmowanie przez Prezydium Centralnej Komisji decyzji w głosowaniu tajnym nie może oznaczać jednak dowolności w rozstrzyganiu sprawy. Postępowanie przed Centralną Komisją mimo swej specyfiki jest bowiem postępowaniem administracyjnym. Nie ulega wątpliwości, że mają tu zastosowanie przepisy art. 77 §1 i 80 kpa, zgodnie z którymi organ administracji publicznej - a takim jest Centralna Komisja - jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, winna być wynikiem analizy całokształtu materiału dowodowego. Przenosząc obowiązek wynikający z przytoczonych przepisów kpa na grunt postępowania w sprawach o zatwierdzenie nadania stopnia naukowego stwierdzić należy, że obowiązek ten ciąży na Prezydium Centralnej Komisji, która jest organem wydającym decyzję kończącą ostatecznie postępowanie w sprawie. Ten zatem organ obowiązany jest dokonać samodzielnej oceny całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, a następnie wydać stosowną decyzję. Stanowisko Sekcji Centralnej Komisji jest tu tylko propozycją rozstrzygnięcia przedstawioną organowi decyzyjnemu i nic nie zwalnia tego organu z obowiązku przeprowadzenia oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Jakkolwiek rozstrzygnięcie podejmowane przez Prezydium Centralnej Komisji zapada w głosowaniu tajnym, jednak winno znaleźć ono odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy, obrazującej przebieg postępowania przed Sekcją i Prezydium Komisji. Z analizy akt sprawy wynika, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, Prezydium Centralnej Komisji liczyło [...] członków. Potwierdza to lista obecności Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] maja 2004 r. (nr [...]). Z wyciągu z protokołu nr [...] wynika, że jeden z członków Prezydium prof. T. K. był nieobecny w czasie głosowania uchwały Prezydium Komisji mimo, iż jego podpis znajduje się na liście obecności nr [...]. Zgodnie jednak z §7 Statutu Prezydium mogło w takim składzie osobowym wiążąco przegłosować przedmiotową uchwałę. Wydaną w oparciu o podjętą uchwałę decyzję z dnia [...] maja 2004 r. podpisało [...] osób wymienionych w tym orzeczeniu jako Prezydium Komisji. Prof. T. K. nie podpisał decyzji, a obok jego nazwiska zamieszczono adnotacje "nb." Należy przyjąć, że §4 Statutu zawiera upoważnienie dla Prezydium Komisji do wydawania w imieniu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów decyzji w sprawach nadawania stopni naukowych. Jednakże decyzje wydawane przez organ kolegialny stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji - zgodnie z art. 107 §1 kpa. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 1109/00 (nie publ.) i z dnia 27 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 455/02 (Wokanda 2003/7-8/76), a także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt III RN 135/03 (OSNP 2004/16/274) ustalono, iż z uwagi na to, że organ kolegialny działa in corpore, podpis powinien być złożony przez wszystkich członków organu kolegialnego. Ani ustawa, ani Statut nie upoważniają Prezydium do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Centralnej Komisji w innym składzie osobowym. Wydanie decyzji administracyjnej nie jest bowiem tożsame z przegłosowaniem w formie uchwały stanowiska Prezydium jako organu Centralnej Komisji. W tej sytuacji brak w zaskarżonej decyzji podpisu prof. T. K., będącego członkiem Prezydium Centralnej Komisji, jest niezgodny z przepisami postępowania administracyjnego. W szczególności, że z listy obecności Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] maja 2004 r. (czyli dacie wydawania decyzji) wynika, że prof. T. K. uczestniczył w posiedzeniu. Należy podkreślić, że składane pod zapadłym orzeczeniem administracyjnym podpisy członków organu kolegialnego nie mogą mieć charakteru spisu członków bądź listy obecności tego organu. Podpisy te mają odzwierciedlać skład organu orzekającego w sprawie. Analogiczne uchybienia dotyczą decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Na posiedzeniu Prezydium w tym dniu nieobecny był Zastępca Przewodniczącego Komisji prof. T. K. oraz dwóch przewodniczących sekcji, których zgodnie z §12 ust. 1 Statutu zastępowali wiceprzewodniczący sekcji. W głosowaniu (jednomyślnym) wzięli udział wszyscy obecni na posiedzeniu (10 osób), jednak pod decyzją figurują nazwiska 13 osób, a przy trzech z nich umieszczona jest zamiast podpisu adnotacja "nieob." Zgodnie z zapisami Statutu, prowadzenie postępowania opiniodawczego i podejmowanie uchwał w zakresie ustawowych zadań Centralnej Komisji związanych z nadaniem stopni naukowych i tytułów naukowych należy do zadań sekcji (§6 ust. 1 pkt 2, §8). Na sekcji, jako organie najbardziej kompetentnym do podejmowania merytorycznych rozstrzygnięć, ciąży obowiązek pełnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i wyrażenia swojej opinii co do merytorycznych przesłanek nadania m.in. stopnia naukowego. Taka opinia, wyrażona w formie uchwały, stanowiła również podstawę wydania przez Prezydium (§12 ust. 2 Statutu) zaskarżonej decyzji. Przebieg posiedzenia, zarówno sekcji, jak i Prezydium Komisji, jest protokołowany. Protokół, zgodnie z treścią art. 68 §1 kpa powinien odzwierciedlać przebieg posiedzenia, tak w zakresie przedstawionych opinii recenzentów, dyskusji, jak i trybu i sposobu podejmowania uchwał. Z protokołu powinno wynikać kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Przede wszystkim jednak z protokołu musi jednoznacznie wynikać jakiej treści uchwała była głosowana, w jakiej formie dokonano głosowania oraz jaki był wynik głosowania. Te podstawowe elementy muszą znaleźć się w protokole, bowiem dopiero wtedy można dokonać oceny, czy w przeprowadzonym postępowaniu zachowano rygory prawne co do jego przebiegu, ustalić przebieg samego głosowania i co było przedmiotem głosowania. Z treści wyciągu z protokołu posiedzenia Sekcji [...] z dnia [...] maja 2004 r. wynika, że przedmiotem głosowania w dniu 5 maja 2004 r. było uchylenie poprzedniej decyzji Centralnej Komisji ("za uchyleniem poprzedniej decyzji Centralnej Komisji [...] głosów, przeciw [...], wstrzymujących się [...]"). Z wyciągu z protokołu posiedzenia Prezydium oraz z treści zaskarżonej decyzji z dnia [...] maja 2004 r. wynika, że Sekcja w głosowaniu wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji. Taka interpretacja wyniku głosowania stoi w sprzeczności z §7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji, który formułuje zasadę, że uchwały Prezydium i sekcji Komisji zapadają bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy liczby członków. Pojęcie bezwzględnej większości głosów nie zostało ustawowo zdefiniowane. Najbardziej rozpowszechniony sposób jej rozumienia oznacza, że do podjęcia uchwały konieczne jest oddanie za uchwałą więcej niż połowy wszystkich oddanych głosów. W uchwale z dnia 20 września 1995 r. sygn. akt W 18/94 Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się, że "bezwzględna większość głosów" oznacza co najmniej o jeden głos więcej od sumy pozostałych ważnie oddanych głosów, to znaczy przeciwnych i wstrzymujących się. Sposób ustalenia większości bezwzględnej musi prowadzić zawsze do rozstrzygnięć zgodnych z językowym znaczeniem tej większości. Oznacza ona, że za wnioskiem opowiada się więcej osób niż wynosi liczba tych, którzy go nie popierają, to znaczy są jemu przeciwni i wstrzymują się od głosu. Uzyskany wynik [...] głosów za uchyleniem poprzedniej decyzji Komisji nie stanowi wymaganej większości (która w tym głosowaniu wynosiła [...] głosów), Sekcja więc nie wypowiedziała się za uchyleniem decyzji. Z protokołów wynika, że wniosek przeciwny nie był odrębnie głosowany, jeśli zaś wziąć pod uwagę podane wyniki głosowania, stanowisko przeciwne wobec wniosku również nie uzyskało bezwzględnej większości ([...] głosów na [...] głosujących). Wobec zapisu Statutu wynik głosowania należy rozumieć w ten sposób, że Sekcja nie wypowiedziała się za uchyleniem decyzji, ale też nie wypowiedziała się wiążąco za jej utrzymaniem. Wynik taki oznacza, że Sekcja nie podjęła uchwały za uchyleniem poprzedniej decyzji, a więc nie poparła wniosku skarżącego, ale nie jest to tożsame z podjęciem uchwały przeciwko wnioskowi. Zgodnie z §7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji do podjęcia takiej uchwały również wymagana byłaby bezwzględna większość głosów. W tej sytuacji stanowisko zajęte przez Prezydium nie może być uznane za zatwierdzenie uchwały sekcji, o którym mowa w §4 pkt 1 oraz §12 ust. 1 i 2 Statutu Centralnej Komisji. Ponieważ tym samym ze Statutu wynika konieczność podjęcia przez sekcję uchwały, a wyniki głosowania w Sekcji [...] nie mogły stanowić podstawy do przyjęcia uchwały, decyzja Prezydium Centralnej Komisji została wydana z naruszeniem wynikających ze Statutu zasad postępowania. Skoro na posiedzeniu Sekcji nie podjęto żadnego stanowiska w wymaganej formie uchwały, Centralna Komisja w decyzji z dnia [...] maja 2004 r. dokonała niewłaściwej interpretacji wyników głosowania. Wynik głosowania sekcji był przywołany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia negatywnego dla skarżącego i rzutował w sposób istotny na treść zapadłego orzeczenia. Podobne i równie istotne naruszenie miało miejsce przy wydaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Co prawda Sekcja na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2003 r. faktycznie odmówiła poparcia wniosku o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia naukowego, ale wyniki głosowania ([...] głosów za zatwierdzeniem, [...] przeciw, [...] wstrzymujących się – większość bezwzględna [...] głosów) nie mogły stanowić podstawy po przyjęcia żadnej uchwały. A zatem dwukrotnie orzekając w sprawie Prezydium Centralnej Komisji nie tyle zatwierdzało uchwały sekcji, zgodnie z kompetencją wyrażoną §4 pkt 1 i trybem opisanym w §12 ust. 1 i 2 Statutu Centralnej Komisji, co samodzielnie merytorycznie rozpatrywało sprawę, do czego nie miało upoważnienia w Statucie. Z akt sprawy nie wynika także, aby w przypadku obu przedmiotowych decyzji Prezydium zastosowało tryb przewidziany w §12 ust. 3 Statutu i rozstrzygało sprawę po zasięgnięciu opinii dodatkowego recenzenta. Jednak nawet w tym trybie działania Prezydium muszą być poprzedzone uchwałą sekcji. Należy przy tym zaznaczyć, że z wyciągu z protokołów posiedzenia Sekcji nie wynika, kto sporządził protokół. Nadto przedstawione Sądowi wyciągi protokołów posiedzeń Sekcji i Prezydium Komisji nie zawierają podpisów wszystkich osób uczestniczących w posiedzeniach. Uniemożliwia to zbadanie prawidłowości sporządzenia protokołów. Zgodnie bowiem z art. 68 §2 Kodeksu postępowania administracyjnego protokół odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2000 r. sygn. akt SA/Rz 2134/98 (nie publ.) protokół nieodpowiadający wymaganiom formalnym art. 68 nie może być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. W odniesieniu do zarzutów merytorycznych skarżącego należy przytoczyć treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 (OSNP 1996 z. 21, poz. 315) stwierdzającego, że "Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej o nadaniu stopnia doktora habilitowanego." W przedmiotowej sprawie Sąd ograniczył się do zbadania prawidłowości postępowania i wytknięcia poważnych naruszeń procedury podejmowania kontrolowanych decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, że przeprowadzając przedmiotowe postępowanie Centralna Komisja rażąco naruszyła obowiązujące przepisy prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej przez nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 §1 pkt 2 oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.