III SA/Wa 1876/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu w dniu 4 października 2005 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia nie uwzględnił odwołania Gabinetu Okulistycznego lek. H. K. z dnia 14 grudnia 2004 r. dotyczącego rozstrzygnięcia konkursu ofert – ogłoszonego w dniu 8 grudnia 2004 r. na zawieranie umów o udzielanie świadczeń zdrowotnych w rodzaju: ambulatoryjna opieka specjalistyczna, prowadzonego przez dyrektora L. Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz.2135) – dalej powoływanej jako ustawa oraz art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W uzasadnieniu decyzji przedstawiono na wstępie przebieg postępowania oraz podstawy prawne rozstrzygania w sprawie. W dalszej części stwierdzono, że w części niejawnej konkursu komisja działając na podstawie art. 148 ustawy oraz Zarządzenia nr 26/2004 Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 października 2004 r. w sprawie określenia kryteriów oceny w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, dokonała oceny oferty H. K. biorąc pod uwagę w szczególności następujące kryteria: jakość oferowanych usług, wyposażenie, kompleksowość, dostępność, oferowaną cenę, ciągłość. Oferta strony uzyskała 50 pkt podczas gdy maksymalna ilość punktów, jaką można było uzyskać wynosiła 100. Oferenci wybrani do udzielania świadczeń w powyższym zakresie działający na terenie K. uzyskali odpowiednio 77, 73 i 60 pkt. Zdaniem organu Zamawiający poprzez dokonanie wyboru innych Świadczeniodawców, opartego na analizie porównawczej ofert, zabezpieczył dostępność do świadczeń z zakresu ambulatoryjnego leczenia okulistycznego w należytym stopniu. Działał zgodnie z przepisami ustawy oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 55, poz. 493) oraz Regulaminu pracy komisji konkursowej. Dokonując wyboru komisja kierowała się w szczególności kryteriami wskazanymi w art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz 148 ustawy. W związku z istnieniem uzasadnionych powodów niewybrania oferty strony oraz brakiem naruszeń zasad postępowania odwołania nie uwzględniono. W skardze na powyższą decyzję H. K. wniosła o jej uchylenie i umożliwienie ponownego przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: ambulatoryjna opieka zdrowotna. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że od czterech lat ubiega się o umożliwienie świadczenia usług z zakresu porad okulistycznych na terenie K.. Jej oferty były i są odrzucane. Strona zna warunki i możliwości świadczenia usług z zakresu porad okulistycznych przez Świadczeniodawców z terenu K.. Wedle jej wiedzy i stanu faktycznego – z uwzględnieniem kryteriów wykazanych w zaskarżonej decyzji Ministra Zdrowia – brak było obiektywnej oceny co do jakości oferowanych świadczeń, wyposażenia, dostępności i ciągłości jak również kompleksowości. W konkursie nie zapewniono równego traktowania świadczeniodawców. Nie została również zaproszona do rokowań. W końcowej części skargi skarżąca wniosła o dokonania przez Sąd ujawnienia i oceny porównawczej komisji konkursowej WONFZ w L. oraz ujawnienie i porównanie złożonych ofert przez innych świadczeniodawców z terenu K. celem ustalenia rzetelności ocen kryteriów dokonanych przez komisję konkursową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W dniu 14 października 2005 r. na rozprawie skarżąca złożyła pismo procesowe, w którym przedstawiła swoje próby uzyskania kontraktu na świadczenie usług okulistycznych. W odniesieniu do oceny ofert dokonanej przez komisję skarżąca wskazała, że ocena ta była nierzetelna, na dowód czego przytoczyła szereg okoliczności związanych z jej praktyką, wyposażeniem oferentów, wymogami konkursowymi. Strona odniosła się także w sposób szczegółowy do kwestii zatrudnienia w podmiotach, które uzyskały kontrakty wskazując, że oferty składane są w październiku każdego roku, czyli w okresie w którym łączy ją jeszcze umowa z aktualnym pracodawcą. Oczywistym natomiast – w jej ocenie – jest fakt, że w przypadku podpisania umowy z NFZ nie udzielałaby świadczeń zdrowotnych w innym zakładzie opieki zdrowotnej. H. K. zwróciła także uwagę na niezgodne z rzeczywistością informacje w poszczególnych ofertach przedstawiając na poparcie swoich tez obszerną argumentację składającą się z konkretnych faktów. W końcowej części pisma skarżąca zarzuciła L. Oddziałowi NFZ nieprawidłowy podział środków na leczenie okulistyczne uzasadniając to wielkością miast i dysproporcją środków przeznaczanych na leczenie okulistyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy przybliżyć reguły udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie z treścią art. 132 ustawy podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu. Umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w powołanej ustawie. Zgodnie z art. 134 tej ustawy Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane są świadczeniodawcom na takich samych zasadach. W świetle art. 139 omawianego aktu prawnego zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań. W przypadku konkursu ofert tryb ten składa się z części jawnej i niejawnej. W myśl art. 142 ust. 5 w części niejawnej konkursu ofert komisja może: wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia lub nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Dodać do powyższego trzeba, że porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obejmuje w szczególności: ciągłość, kompleksowość, dostępność, jakość udzielanych świadczeń, kwalifikacje personelu, wyposażenie w sprzęt i aparaturę medyczną, na podstawie wewnętrznej oraz zewnętrznej oceny, która może być potwierdzona certyfikatem jakości lub akredytacją, a także ceny i liczby oferowanych świadczeń opieki zdrowotnej oraz kalkulacje kosztów (art. 148 ustawy). Świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154. Zaznaczyć w tym miejscu należy, iż środki odwoławcze nie przysługują na: wybór trybu postępowania, niedokonanie wyboru świadczeniodawcy oraz na unieważnienie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 152 ust. 1 i 2 ustawy). Tryb odwoławczy został unormowany w art. 154 omawianego aktu prawnego. Z powołanej normy prawnej wynika, że świadczeniodawca biorący udział w postępowaniu może złożyć, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o rozstrzygnięciu postępowania, odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania do Prezesa Funduszu za pośrednictwem dyrektora oddziału wojewódzkiego Funduszu. Odwołanie wniesione po terminie nie podlega rozpatrzeniu. Prezes Funduszu rozpatruje odwołanie, w terminie 14 dni od dnia jego otrzymania, i wydaje decyzję administracyjną w tej sprawie. Decyzja Prezesa podlega natychmiastowemu wykonaniu. Od tej decyzji świadczeniodawcy przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe powiedzieć należy, iż ustawodawca w sposób jednoznaczny ustalił formę załatwienia sprawy, wynikającej ze złożonego odwołania od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego. Rozpatrzenie tego środka zaskarżenia następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Mamy w takim wypadku – na gruncie tej ustawy – do czynienia ze sprawą administracyjną. Początek postępowania administracyjnego inicjowany jest wniesieniem odwołania. Należy więc uznać, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji, w którym organ rozpatruje złożone przez świadczeniodawcę odwołanie jest postępowaniem, do którego zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego. Tezę tę potwierdza treść art. 1 pkt 1 i 2 k.p.a., z którego wynika, że kodeks postępowania administracyjnego normuje postępowanie: przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, a także przed innymi organami państwowymi oraz przed innymi podmiotami, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw określonych w pkt 1. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż sprawa indywidualna jest to sprawa dotycząca konkretnej osoby i konkretnej sytuacji. Podstawowym elementem charakteryzującym to postępowanie jest to, że sprawy są rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnych, a więc zewnętrznych aktów władczych określających sytuację prawną konkretnie oznaczonego podmiotu w konkretnie oznaczonej sprawie. W związku z tym, że omawiane przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przewidują jako formę rozstrzygnięcia decyzję administracyjną, wydawaną - bez cienia wątpliwości - w sprawie indywidualnej (w stosunku do odwołującego się), to stwierdzić trzeba, iż Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia jest podmiotem powołanym z mocy prawa do załatwienia tego typu sprawy administracyjnej. W tej sytuacji zarówno decyzję wydaną przez Prezesa NFZ, jak i przeprowadzone przez ten organ postępowanie odwoławcze ocenić trzeba, w kategoriach uprawnień i obowiązków procesowych, wynikających z procedury administracyjnej, unormowanej w przepisach k.p.a. Stwierdzić zatem należy, iż wniesienie odwołania od rozstrzygnięcia w przedmiocie wyboru najlepszych ofert, wg kryteriów ustalonych przez prawodawcę, implikuje typowe postępowanie administracyjne, które winno być prowadzone z zachowaniem wszelkich reguł ustalonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Powyższe – na gruncie zaistniałego stanu faktycznego - oznacza, że złożone przez skarżącą odwołanie powinno być potraktowane jako środek zaskarżenia wszczynający postępowanie administracyjne. W takim zaś przypadku podmiot uprawniony do jego załatwienia zobowiązany był do rozpatrzenia odwołania zgodnie z regułami funkcjonującymi w postępowaniu administracyjnym. Wobec tego, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy postępowania administracyjnego zwrócić uwagę należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 tego kodeksu organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto, na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej dokonuje oceny czy dana okoliczność została udowodniona w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Wyjaśnienie stanu faktycznego jest warunkiem niezbędnym do wydania decyzji o przekonującej treści. Na tym tle podnieść należy następujące argumenty, świadczące o naruszeniu przez Prezesa NFZ przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 152 ust. 1 omówionej wyżej ustawy świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy. Przyjąć należy, iż osoba, która brała udział w postępowaniu w części niejawnej konkursu z pewnością ma interes prawny, przejawiający się w możliwości zawarcia umowy w przedmiocie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Treścią pojęcia "interes prawny" jest prawo podmiotowe rozumiane jako przyznanie przez przepis prawa konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym. Cechami tego "interesu" jest to, że jest on konkretny, indywidualny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2000r., sygn. akt I SA 1019/99, LEX nr 78926). Stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000r, sygn. akt III SA 1876/99, LEX nr 47938). Bazując na pojęciu interesu prawnego stwierdzić trzeba, że skarżąca w przypadku naruszenia zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej mogłaby stać się podmiotem stosunku prawnego, którego przedmiotem byłoby prawo do udzielania właśnie tych świadczeń. Skuteczne bowiem podważenie dokonanego wyboru prowadzi do ponownego postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej. Do ponownie przeprowadzonego postępowania stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące rokowań (art. 154 ust. 7 ustawy). Jak wskazano, odwołanie przysługuje świadczeniodawcy, którego interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Najważniejsze zasady, o których mowa w art. 152 ustawy o ś.o.z., to wynikające z art. 134 równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, zachowanie podczas postępowania uczciwej konkurencji, porównywanie ofert wg kryteriów wskazanych w art. 148, a także reguły wyboru oferty lub większej liczby ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń, ich kompleksowość, dostępność oraz przedstawiających najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia (art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy). W trakcie wszczętego odwołaniem postępowania Prezes NFZ zobowiązany jest do ustalenia, czy złożony środek zaskarżenia pochodzi od podmiotu legitymującego się przymiotem strony posiadającej interes prawny oraz do przeprowadzenia wnikliwego postępowania wyjaśniającego, w ramach którego musi ustalić stan faktyczny sprawy, pozwalający na ocenę, czy w toku postępowania konkursowego nie naruszono zasad jego przeprowadzania. Stwierdzić bowiem należy, iż dopiero dokładne ustalenie treści ofert oraz sposobu ich oceny stwarza możliwość zbadania, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania konkursowego, którym uchybienie może spowodować uwzględnienie odwołania. Nieprawidłowe zaś ustalenie stanu faktycznego implikuje naruszenie wskazanych wcześniej przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., co w konsekwencji obliguje Sąd do uwzględnienia skargi. W niniejszej sprawie skarżąca w skardze podniosła, że w trakcie porównywania ofert brak było obiektywnej oceny: co do jakości oferowanych świadczeń, wyposażenia, dostępności, ciągłości oraz kompleksowości tych świadczeń. Zauważyła także, że w konkursie nie zapewniono równego traktowania świadczeniodawców. Postawione zarzuty sprecyzowała w piśmie procesowym z dnia 3 października 2005r. Stwierdziła w nim, że analiza porównawcza ofert była nierzetelna. Jako obrazowy przykład podała harmonogram świadczenia opieki zdrowotnej, za który otrzymała 10 pkt zamiast 15, ponieważ w swojej ofercie wskazywała, że jej gabinet byłby czynny więcej niż trzy razy w tygodniu, w tym raz w godzinach popołudniowych, a taki rozkład świadczonych usług gwarantował 15 pkt. Analiza oferty skarżącej oraz jej ocena jednoznacznie potwierdza, że została w tym zakresie naruszona zasada wyboru - w postaci zapewnienia dostępności świadczeń, jak również reguła równego traktowania wszystkich świadczeniodawców. Niewątpliwie stronie należało wg tego kryterium przyznać 15 pkt, tak jak innym oferentom, którzy spełnili wymogi dla najwyższej punktacji. Nie wychwycenie tego błędu przez Prezesa NFZ podczas rozpatrywania odwołania wskazuje, że złożony przez stronę środek zaskarżenia nie został rozpoznany w sposób zapewniający zachowanie wymogów procedury administracyjnej. Postępowanie prowadzone przez Prezesa NFZ winno zmierzać do weryfikacji rozstrzygnięcia konkursu pod kątem naruszenia zasad postępowania konkursowego. W jego ramach należało ustalić stan faktyczny sprawy i sprawdzić, czy ocena ofert nie łamie zasad postępowania konkursowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje na naruszenie zasad administracyjnego procedowania. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 3 października 2005r. podniosła również, że analiza porównawcza dotycząca jakości i kompleksowości usług w jej gabinecie i gabinetach okulistycznych NZOZ-u "Z." i "E." wskazuje, iż jakiekolwiek rozbieżności nie są możliwe, ponieważ obydwa NZOZ-y zawierają z nią co roku umowę na świadczenie usług medycznych w zakresie opieki okulistycznej, a usługi te są wykonywane przez nią, w tym samym gabinecie prywatnym, z którego co roku składa swoją ofertę na świadczenie usług opieki okulistycznej. Wątpliwości wzbudza zatem, w zakresie kryterium kompleksowości różnica w punktacji, występująca u skarżącej i NZOZ-ie "E.". Sam fakt świadczenia usług w tym samym gabinecie, brak ustaleń i oceny tego faktu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skutkuje naruszeniem zasad postępowania dowodowego, wynikających z k.p.a. Także podnoszone prze skarżącą w powołanym powyżej piśmie procesowym kryterium ciągłości świadczonych usług opieki zdrowotnej, które polega na zapewnieniu ciągłości leczenia świadczeniobiorcom i brak punktów za to kryterium – zdaniem strony – zaniża ocenę złożonej przez nią oferty. Skarżąca podnosi, że "jej" pacjenci z terenu K. mieli i mają zapewnioną ciągłość leczenia bowiem najpierw byli przez nią leczeni w przychodni Specjalistycznej, a później w NZOZ-ach "Z." i "E.". Jak wynika z uzasadnienia decyzji Prezesa NFZ ta okoliczność nie była również przedmiotem ustaleń faktycznych i oceny złożonej oferty. Stwierdzić zatem należy, iż również w tym zakresie doszło do naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego, o których mowa w art. 7, 77 i 80 k.p.a. Natomiast, jeśli chodzi o główny argument Prezesa NFZ, który posłużył jako motyw do nieuwzględnienia odwołania, oparty na art. 132 ust. 3 ustawy, stwierdzić należy, iż Sąd nie podziela argumentacji wyrażonej przez wydającego decyzję, zawartej w jej uzasadnieniu. Zgodnie z powołanym przepisem nie można zawrzeć umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z lekarzem, pielęgniarką, położną, inną osobą wykonującą zawód medyczny lub psychologiem, jeżeli udzielają oni świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem. Przepis ten – zdaniem Sądu – określa regułę postępowania, która znajduje zastosowanie na etapie zawierania umowy o świadczenie opieki zdrowotnej, nie stosuje się go w trakcie postępowania konkursowego. Innymi słowy powiedzieć można, że w trakcie trwania postępowania konkursowego dopuszczalne jest świadczenie usług przez oferenta na rzecz świadczeniodawcy, który zawarł umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z Funduszem. Niedopuszczalne jest natomiast współistnienie dwóch stosunków prawnych w zakresie świadczenia usług w tym samym czasie, tj. świadczenia tych usług w oparciu o własną umowę z Funduszem oraz świadczenie takich samych usług w ramach podwykonawstwa na rzecz innego świadczeniodawcy, który również zawarł umowę z Funduszem. Postawiona teza wynika literalnej treści art. 132 ust. 3 ustawy Przepis ten stanowi, że nie można zawrzeć umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej z lekarzem udzielającym świadczeń opieki zdrowotnej u świadczeniodawcy, nie postanawia zaś, że nie można uczestniczyć w postępowaniu konkursowym, czy też, że oferent związany umową z innym świadczeniodawcą nie może zostać wybrany, jako najlepszy lub jeden z najlepszych, do świadczenia w następnym okresie usług opieki zdrowotnej. Istotne jest to, że oferenci składają wraz z ofertą oświadczenie, iż w przypadku ich wyboru rozwiążą łączący ich ze świadczeniodawcą stosunek prawny. Gwarantuje to zapewnienie przestrzegania normy zawartej w omawianym art. 132 ust. 3 ustawy. Podnieść także należy, iż przyjęcie innej interpretacji przedmiotowego przepisu prowadziłoby do absurdalnych rezultatów. Oferent związany umową ze świadczeniodawcą musiałby rozwiązać ten stosunek cywilnoprawny przed złożeniem oferty, nie wykonując tym samym do końca obowiązku świadczenia usług opieki zdrowotnej, narażając również na szkodę świadczeniobiorców. Natomiast nie rozwiązanie takiej umowy skutkowałoby brakiem możliwości w uzyskaniu kontraktu w zakresie świadczenia usług opieki zdrowotnej. Zaprezentowane uchybienia wiążą się w sposób nierozerwalny z naruszeniem zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a. – zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia jest uzasadnienie decyzji. Uzasadnienie to jeden ze wskazanych w art. 107 k.p.a. integralnych elementów prawidłowej decyzji administracyjnej. Na uzasadnienie decyzji składać się powinno uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozwinięcie tych pojęć ustawodawca zawarł w § 3 powołanego wyżej przepisu, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Biorąc pod uwagę przedstawioną argumentacje zauważyć należy, że trakcie postępowania odwoławczego nie doszło do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Nie rozpatrzono całego materiału dowodowego, a w konsekwencji tych uchybień nie dokonano też oceny całokształtu materiału dowodowego. Wynikiem tych nieprawidłowości było niezrealizowanie zasady przekonywania, jak i reguł prawidłowego sporządzania uzasadnienia indywidualnego aktu administracyjnego. Naruszenie tych kanonów procedowania mogło mieć – zdaniem Sadu – istotny wpływ na wynik sprawy. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezes NFZ musi mieć na uwadze treść przywołanych przepisów ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz naruszonych podczas postępowania przepisów procedury administracyjnej. Działając w oparciu o powołane normy prawnego postępowania winien w sposób dokładny przeanalizować wszystkie zarzuty strony, zaprezentowane przez świadczeniodawcę w piśmie procesowym z dnia 3 października 2005r. oraz ocenić je na tle wszechstronnie i prawidłowego ustalonego stanu faktycznego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaistniały podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy p.p.s.a. W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania nie postanowiono bowiem skarżąca mimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie wniosku w tym przedmiocie nie złożyła.