I SA/Wa 1625/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant referendarz sądowy Aneta Trochim - Tuchorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2005 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Ministra Kultury z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły postanawia odrzucić skargę. Minister Kultury decyzją ostateczną z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] o odwołaniu E.K. ze stanowiska dyrektora Państwowej Szkoły [...] I i II stopnia im. [...] w S. Skargę na ostateczną decyzję Ministra Kultury wniosła E.K. podnosząc, iż uzasadnienie decyzji jest ogólnikowe. Jako podstawę odwołania ze stanowiska dyrektora organ powołał art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm.) opierając rozstrzygnięcie na zarzucie utraty zdolności kierowania Szkoły przez skarżącą. Ustalenie to jest, zdaniem skarżącej, niezgodne ze stanem faktycznym. Przed odwołaniem ze stanowiska nie dokonano oceny pracy skarżącej. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury przedstawił okoliczności faktyczne, jakie wziął pod uwagę podejmując zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli sąd obowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Pierwszą kwestią do rozważenia w niniejszej sprawie było dochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi. W tej kwestii należy wskazać, że zgodnie z obowiązującym w dniu wniesienia przez skarżącą skargi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można było wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia w sprawie. Analogicznie termin ten określa przepis art. 53 § 1 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu przez sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Brak pouczenia strony o terminie i sposobie zaskarżenia decyzji ostatecznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie przedłuża 30-dniowego ustawowego terminu do wniesienia skargi. Może ono natomiast stanowić podstawę wniosku strony o przywrócenie terminu. Jak podała skarżąca w treści skargi, pismo stanowiące ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie odwołania ze stanowiska doręczone zostało jej w dniu 3 grudnia 2001 r. (w aktach sprawy nie ma potwierdzenia odbioru pisma). Termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego upływał zatem w dniu 2 stycznia 2002 r. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego E.K. złożyła natomiast w dniu 9 marca 2002 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym w S.). Wobec tego, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.