I OSK 208/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie Jerzy Bujko NSA Anna Łuczaj Protokolant Katarzyna Malinowska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 października 2005 r. sygn. akt II SA/Łd 533/05 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną Adela P. w dniu 31 grudnia 2004 r., złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją dnia 15 września 1998 r. (...), którą Burmistrz W. zatwierdził projekt podziału działki nr 885/2 o pow. 2,39 ha położonej w G., stanowiącej własność Zofii i Mariana S. na działki: nr 885/3 o pow. 0,1989 ha i nr 885/4 o pow. 2,1817 ha. Jako podstawę wznowienia A. P. podała fakt, że nie brała udziału w postępowaniu i nie była o nim powiadomiona, ani nie otrzymała do wiadomości tej decyzji. O decyzji dowiedziała się dopiero z pisma Starostwa Powiatowego w W. z dnia 26 czerwca 2004 r. (...), kierowanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego w Ł. Decyzją z dnia 24 stycznia 2005 r. (...), wydaną na podstawie art. 104, art. 148 i 149 par. 3 Kpa, po rozpatrzeniu wniosku Adeli P., Burmistrz W. odmówił wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji podał, że organ administracji w pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania, bada oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych, tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 148 Kpa, wniosek o wznowienie postępowania wnosi się w terminie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z wniosku o wznowienie postępowania z dnia 28 grudnia 2004 r. wynika niewątpliwie, że o fakcie tym Adela P. dowiedziała się z pisma z dnia 26 czerwca 2004 r., (...), którego odbiór pokwitowała 30 lipca 2004 r. W odwołaniu Adela P. zarzuciła organowi, że przyjął nieprawidłowy moment dowiedzenia się o decyzji mającej być przedmiotem wznowienia postępowania. Wskazała, że w rzeczywistości o możliwości istnienia decyzji z dnia 15 września 1998 r. dowiedziała się podczas rozmowy ze znajomym prawnikiem w grudniu 2004 r. Zaraz po tym fakcie wniosła o wznowienie postępowania. Adela P. stwierdziła, że pismo Geodety Powiatowego w W. z dnia 26 czerwca 2004 r. nie zwierało wystarczającej ilości informacji, żeby można uznać, że dowiedziała się o istnieniu decyzji z dnia 15 września 1998 r. Zarzuciła, że organy nie wywiązały się z obowiązku wynikającego z art. 9 Kpa i nie udzieliły jej niezbędnych informacji. Decyzją z dnia 9 marca 2005 r. (...), wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1, art. 148 i art. 149 par. 3 Kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż wnioskodawczyni nie brała udziału w postępowaniu merytorycznym nie ze swojej winy. Organ rozpoznający wniosek obowiązany jest z urzędu badać zachowanie jednomiesięcznego terminu od dowiedzenia się o podstawie wznowienia, do złożenia podania. Organ odwoławczy podkreślił, iż prawidłowe jest ustalenie Starosty Powiatowego, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie 30 lipca 2004 r., czyli w dniu doręczenia jej pisma Starostwa Powiatowego w W. z dnia 26 czerwca 2004 r. (...). Takie ustalenie jest prawidłowe, bo znajduje potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym /dowód: pismo z dnia 26 czerwca 2004 r., dowód jego doręczenia -notatka służbowa z dnia 24 stycznia 2005 r., wyjaśnienie wnioskodawczyni zawarte w uzasadnieniu wniosku o wznowienie i jego uzupełnieniu z dnia 3 stycznia 2005 r./. Wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni, pismo z dnia 26 czerwca 2004 r. zawierało informacje o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie. Podana jest w nim data jej wydania, numer sprawy i przedmiot rozstrzygnięcia, a mianowicie podział działki nr 885/2. Natomiast brak oznaczenia organu, który wydał decyzję nie ma znaczenia wobec regulacji z art. 65 par. 2 Kpa, zgodnie z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed" upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., nie dało wiary wyjaśnieniom wnioskodawczyni zawartym w uzasadnieniu odwołania, że o decyzji dowiedziała się dopiero w grudniu 2004 r. w rozmowie ze znajomym prawnikiem. W ocenie organu odwoławczego wnioskodawczyni zmieniła wyjaśnienie w tym zakresie w porównaniu do wcześniejszych, dopiero po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, kierując się chęcią uzyskania korzystnego dla siebie orzeczenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, Adela P. podniosła szereg zarzutów dotyczących merytorycznej zasadności decyzji Burmistrza W. z dnia 15 września 1998 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z 14 października 2005 r. II SA/Łd 533/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Adeli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 9 marca 2005 r. (...) w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest dochowanie przez skarżącą jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Stosownie do art. 148 par. 2 Kpa, podanie o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania, w tym przypadku od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W sprawie niniejszej podstawą wznowienia jest brak udziału strony w postępowaniu bez jej winy /art. 145 par. 1 pkt 4 Kpa/. Trafnie organy rozstrzygające o wznowieniu oceniły, iż miesięczny termin nie został dochowany. Skarżąca sama przyznała w pierwszym piśmie procesowym, zawierającym wniosek o wznowienie postępowania, iż dowiedziała się o decyzji w sprawie projektu podziału z pisma z dnia 26.06.2004 r. Poza sporem jest, iż pismo to otrzymała 30 lipca 2004 r. Trafnie organy oceniły również, iż z treści tego pisma wynika zarówno data wydania decyzji i wskazanie, iż rozstrzyga ona o projekcie podziału nieruchomości. Pismo to zatem zawierało informacje niezbędne do podjęcia kroków w celu wyjaśnienia przyczyn, dla których skarżąca nie wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie o podziału nieruchomości oraz do podjęcia czynności zmierzających do naprawy tej sytuacji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, informacja ta nie musi przy tym pochodzić od organu, który wydał decyzję. Nie można też zarzucić organowi odwoławczemu nietrafnej oceny późniejszej zmiany stanowiska skarżącej b terminie powzięcia wiadomości o decyzji. Jak celnie podkreślił organ odwoławczy, zmiana ta spowodowana była zapewne negatywną decyzją organu pierwszej instancji, nie została przez skarżącą przekonująco uzasadniona. Z uwagi na powyższe, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę, rozstrzygając o kosztach postępowania na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1349/. Adela P. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, w pierwszym rzędzie ar. 148 par. 2 Kpa, a także art. 8 i 9 Kpa. Na tej podstawie wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przyznanie kosztów zastępstwa procesowego przez pełnomocnika - radcę prawnego z urzędu według norm przepisanych, które nie zostały pokryte w całości lub części. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywodziła, że Sąd, tak jak organ administracji przyjął, że o decyzji Burmistrza W. z 15 września 1998 r. (...) dowiedziała się 26 czerwca 2004 r. Skarżąca wywodziła, że nie brała udziału w postępowaniu, a pismo, które było podstawą ustalenia daty, w której dowiedziała się o decyzji, nie było do niej adresowane. Twierdzi, że o decyzji dowiedziała się dopiero w grudniu 2004 r. Zarzuca też, że organy nie poinformowały o możliwości żądania wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 par. 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Według art. 174 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi “Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W związku z tym, skarga kasacyjna musi spełniać wymagania materialne, określone w art. 176 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez przytoczenie podstaw kasacji i ich uzasadnienie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nakazuje spełnienie przez skargę kasacyjną wymogów materialnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem sam wyprowadzać podstaw kasacji, jak i ich domniemywać. Dlatego też sporządzenie skargi kasacyjnej objęte jest przymusem zastępstwa /art. 175 par. 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, a zatem zarzut naruszenia prawa może być wyprowadzony z naruszenia przepisów stosowanych przez wojewódzki sąd administracyjny przy rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym jest w pełni uregulowane przepisami powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie stosuje przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzut zatem naruszenia art. 148 par. 2, art. 8, art. 9 Kodeksu postępowania jest nieusprawiedliwiony. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 250 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z par. 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, przyznał radcy prawnemu wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.