II SA/Po 100/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Barbara Drzazga /spr./ Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant sekr.sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi M.S. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 listopada 2004 r. Nr XXIV/258/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, 2. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, 3. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga Zaskarżoną uchwała Nr XXIV/258/2004 z dnia 25 listopada 2004 r., Rada Miejska, nie uwzględniła w całości zarzutu M. S. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego L. "[...]" w rejonie ulic [...],[...] i torów PKP. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że w dniu 19 lipca 2001 r. Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie ulic [...],[...] i torów PKP. Po sporządzeniu projektu planu wyłożono go po raz pierwszy do publicznego wglądu w dniach od 9 czerwca do 2 lipca 2003 r. Ze względu na konieczność dokonania istotnych zmian w projekcie planu miejscowego, został on ponownie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 22 czerwca do 13 lipca 2004 r. Do powtórnie wyłożonego projektu planu skarżący M. S. zgłosił zarzuty. Zarzuty te odnosiły się jednak, zdaniem organu, do rozwiązań przedstawionych w projekcie planu miejscowego wyłożonego po raz pierwszy w dniach od 9 czerwca do 2 lipca 2003 r., którego ustalenia zostały przez skarżącego przyjęte. Skoro projekt planu wyłożony do wglądu w dniach od 22 czerwca do 13 lipca 2004 r. nie wprowadzał nowych zmian w rejonie nieruchomości skarżącego, to zdaniem organu, na podstawie art. 25 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę, skarżący podnosił, że planowane ścięcie narożników przy ulicach dojazdowych mają różną wielkość, a te różnice nie są niczym uzasadnione. Jego zdaniem, nieuzasadnione jest również przesunięcie granicy jego działki na planowane poszerzenie ulicy do 8 m, podczas gdy pozostała część ulicy ma mieć szerokość 4 m. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe ustalenia i podnosząc, iż przy uchwaleniu planu nie naruszono trybu postępowania określonego w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym z 7 lipca 1994 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego - zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ogranicza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracyjne nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne dokonują kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając sprawę w powyższym zakresie, Sąd nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), co oznacza, że może uwzględnić z urzędu inne zarzuty. W niniejszej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. Nr 15, po. 139 ze zm.), zgodnie z uregulowaniem art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). W art. 18 wyżej cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym został określony tryb postępowania w sprawie sporządzania i ustanawiania planu miejscowego. Z przepisów tych wynika, iż po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, zarząd gminy przyjmuje projekty i zarzuty zgłoszone do planu i przedstawia do rozpatrzenia radzie gminy te zarzuty, które nie zostały uwzględnione w projekcie planu (art. 18 ust. 2 pkt. 6, 7, 8). Stosownie do art. 24 u.z.p. zarzut do projektu planu miejscowego może wnieść każdy którego interes lub uprawnienie zostały naruszone, a uchwała rady gminy uwzględniająca bądź odrzucająca zarzuty wymaga przekonującego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W art. 25 u.z.p. przewidziano, że w razie stwierdzenia przez radę gminy konieczności dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie planu miejscowego należy dokonać tego w drodze ponowienia, w zakresie niezbędnym do wprowadzenia zmian, czynności wymienionych w art. 18 ust. 2 u.z.p. Z przepisu tego wynika więc, wbrew stanowisku Rady Miejskiej wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, iż po ponownym wyłożeniu projektu planu miejscowego osoby, których interes lub uprawnienie zostały naruszone ustaleniami tego projektu, mogą ponownie złożyć zarzuty do projektu w trybie określonym w art. 24 u.z.p. Te zarzuty winny więc być ponownie rozpatrzone przez zarząd gminy, a następnie przez radę gminy w formie uchwały (art. 18 ust. 2 pkt 6, 7, 8 u.z.p.), zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne, w którym rada gminy powinna odnieść się szczegółowo do ponownie wniesionych zarzutów. W niniejszej sprawie Rada Miasta błędnie więc zinterpretowała w zaskarżonej uchwale przepisy art. 25 u.z.p., uznając, że skoro zarzuty skarżącego złożone do projektu planu miejscowego wyłożonego do publicznego wglądu w dniach od 9 czerwca do 2 lipca 2003 r. zostały już rozpatrzone w uchwale Rady Miasta z dnia 25 września 2003 r., to ponownie złożone przez skarżącego zarzuty do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, nie wymagają szczegółowego rozpatrzenia. W rezultacie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera uzasadnienia faktycznego, spełniającego wymogi art. 24 ust. 3 u.z.p. Organ bowiem w ogóle nie wskazał (poza błędnym powołaniem się na art. 25 u.z.p.) dlaczego zarzuty skarżącego nie mogą być uwzględnione w projekcie planu miejscowego zagospodarowania przedmiotowego terenu. Takie naruszenie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym musiało prowadzić do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę rady gminy wymienioną w art. 3 § 2 pkt 5 tejże ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części i stąd orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie w pkt. 2 i 3 znajduje podstawę w art. 200 i 152 wyżej cytowanej ustawy. /-/ E.Brychcy /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga MK