III SA/Wa 2158/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Dariusz Turek (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2005 r. sprawy ze skargi C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oddala skargę. W dniu 18 czerwca 2003 roku wpłynął do [...] Urzędu Skarbowego W. od firmy I. z siedzibą w D. wniosek o zwrot podatku VAT za okres styczeń – grudzień 2002 roku na łączną kwotę [...] zł, na podst. §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 roku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 67 poz.690). Do niniejszego wniosku jako jeden z załączników dołączono zaświadczenie o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby z dnia 17 czerwca 2002 roku podpisane przez dyrektora generalnego firmy I. . Pismem z dnia 8 grudnia 2003 roku, doręczonym 19 grudnia 2003 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał podatnika do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności – zgodnie z § 5 ust.4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 roku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, zaznaczając, iż w przypadku sporządzenia zaświadczenia w języku obcym, należy dołączyć tłumaczenie przysięgłe przedmiotowego dokumentu. Na uzupełnienie pisma zakreślono podatnikowi termin 7 dni od doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. 27 stycznia 2004 roku do [...] Urzędu Skarbowego W. przesłane zostało pismo (bez podpisu) zawierające zaświadczenie od duńskiego organu podatkowego o rejestracji podatnika wraz z tłumaczeniem przysięgłym tego zaświadczenia z dnia 14 stycznia 2004 roku. Pismem z dnia 5 lutego 2004 roku (nadanym w polskim urzędzie pocztowym w dniu 8 lutego 2004 roku), pełnomocnik I. A/S wniósł na podst. art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o zwrot podatku VAT. W uzasadnieniu podał, iż termin 7 dni nie został dotrzymany z przyczyn niezależnych od spółki, tj. z powodu trudności z uzyskaniem zaświadczenia w duńskim organie podatkowym, a następnie z powodu trudności z tłumaczeniem dokumentu na język polski. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004 roku Naczelnik [...] Urzędu W. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych uzasadniając swoją decyzję tym, że tłumaczenia dokumentów na język polski dokonano 14 stycznia 2004 roku, zaś do Urzędu Skarbowego zostały one przesłane w dniu 27 stycznia 2004 roku. Organ podatkowy stwierdził, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Na powyższe postanowienie zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu 25 kwietnia 2004 roku wniósł pełnomocnik podatnika, zarzucając, iż tłumacz przysięgły przekazał pełnomocnikowi tłumaczenie dokumentów w dniu 27 stycznia 2004 roku, po otrzymaniu oryginału zaświadczenia (tłumaczył na podstawie kopii). Organ podatkowy wbrew wskazaniom zawartym w art. 122 Ordynacji podatkowej nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia, dlaczego tłumaczenie dokumentu nosi datę inną niż data jego wysłania. W ocenie skarżącego, uprawdopodobniono fakt, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podatnika. Pełnomocnik ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu oczekiwał do chwili uzyskania pełnomocnictwa. Postanowieniem z dnia [...] września 2004 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że jedyną przyczyną niezachowania terminu do uzupełnienia braków były trudności w uzyskaniu tłumaczenia dokumentu. Przetłumaczony dokument uzyskano 27 stycznia 2004 roku, wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony, zgodnie z art.162§2 Ordynacji podatkowej w ciągu 7 dni od tej daty, natomiast przedmiotowy wniosek złożono 9 lutego 2004 roku. Brak pełnomocnictwa nie stanowił przeszkody do złożenia pisma i mógł być uzupełniony poprzez potwierdzenie czynności przez mocodawcę. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik firmy I.. Skargę tę oddalono. W dniu 21 kwietnia 2005 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego W. postanowił na podst. art.169§4 i art.216§1 Ordynacji podatkowej wniosek I. A/S ( po zmianie nazwy C. A/S) o zwrot podatku od towarów i usług za okres styczeń – grudzień 2002 roku z 18 czerwca 2003 roku, pozostawić bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, iż podatnik wezwany do uzupełnienia braków wniosku, został pouczony o skutkach nieuzupełnienia braków w terminie 7 dni. Brakujące zaświadczenie wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski zostało wniesione po upływie zakreślonego terminu, a wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności nie został przywrócony (w tej sprawie zapadła prawomocna decyzja). Na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w dniu 16 maja 2005 roku zażalenie złożył pełnomocnik podatnika, podnosząc, że wniosek o zwrot podatku VAT pozostawiono bez rozpatrzenia pomimo przesłania wszystkich wymaganych dokumentów w terminie. W zażaleniu wskazano, iż wniosek o zwrot podatku VAT zawierał wszystkie niezbędne dokumenty, a wezwanie o uzupełnienie braków było bezprzedmiotowe. Spółka już do wniosku załączyła zaświadczenie duńskiego urzędu skarbowego wraz z tłumaczeniem przysięgłym. W piśmie przewodnim do wniosku wskazano, że dołączone są dokumenty poświadczające fakt zarejestrowania spółki jako podatnika. To organ podatkowy zagubił jeden z najważniejszych dokumentów w przedmiotowej sprawie i nie podjął żadnych działań w celu jego odnalezienia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 roku Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał, ze pełnomocnik podatnika zaświadczenie o rejestracji podatnika podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności złożył po upływie 7 – dniowego terminu. W trakcie postępowania dotyczącego przywrócenia terminu do uzupełnienia braków, nie podnoszono, iż zaświadczenie zostało dołączone przy wnoszeniu wniosku o zwrot podatku VAT. Fakt ten podniesiono dopiero w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Wraz z wnioskiem do Urzędu Skarbowego złożono zaświadczenie o rejestracji podpisane przez podatnika, nie zaś organ podatkowy. Nie są dowodem na załączenie oryginału zaświadczenia wraz z tłumaczeniem pismo przewodnie, w którym stwierdzono, że przesłane zostają dokumenty związane ze zwrotem podatku VAT, jak również kserokopia dowodu przesłania wniosku wraz z "dokumentami". Nie wskazano w przywołanych pismach, jakie konkretnie dokumenty dołączono do wniosku. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł w dniu 7 lipca 2005 roku pełnomocnik C. A/S (dawniej I. A/S), wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazano argumenty zawarte w zażaleniu na decyzję organu podatkowego pierwszej instancji dotyczącą pozostawienia wniosku o zwrot podatku VAT bez rozpoznania. Ponadto podniesiono, że organ nie podjął żadnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Do uzupełnienia braków podatnika wezwano dopiero po upływie sześciu miesięcy od złożenia wniosku. Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy został przez organ podatkowy oceniony w sposób dowolny. W odpowiedzi z dnia 4 sierpnia 2005 roku na przedmiotową skargę organ podatkowy podtrzymał argumentację wskazywaną we wcześniejszych decyzjach, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, stosownie do przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), iż sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia również wymaga, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy do wniosku złożonego przez stronę w dniu 17 czerwca 2003 roku w oparciu o §2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 czerwca 2001 roku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz. U. Nr 69, poz. 690, dalej zwanego rozporządzeniem w sprawie zwrotu podatku VAT) zostało dołączone zaświadczenie wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze. W sporze tym pełnomocnik skarżącego twierdzi, że do wniosku przedmiotowe zaświadczenie było dołączone i zostało zagubione przez organ. Spółka C. A/S (dawniej I.) ma siedzibę w D., więc poza terytorium Polski, jest podmiotem zarejestrowanym w kraju siedziby jako podatnik podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze, przysługuje jej zatem, zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT, prawo ubiegania się o zwrot podatku od towarów i usług naliczonego przy nabyciu towarów i usług na terenie RP. Aby podatnik otrzymał zwrot tego podatku musi, zgodnie z § 5 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT, wystąpić z wnioskiem do [...] Urzędu Skarbowego W. do 30 czerwca roku następującego po roku kalendarzowym, którego wniosek dotyczy. Do wniosku podatnik jest zobowiązany dołączyć oryginały faktur oraz dokumentów celnych, z których wynikają wnioskowane kwoty zwrotu podatku oraz zaświadczenie pochodzące od zagranicznego urzędu podatkowego, wskazujące, że podmiot uprawniony jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby. Ustosunkowując się do zarzutu zagubienia przez Urząd Skarbowy zaświadczenia, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie udowodniła, iż do dokumentów, które wpłynęły do [...] Urzędu Skarbowego W. 18 czerwca 2003 roku, dołączono dokumenty T. (zaświadczenie wystawione przez duński urząd podatkowy). Nie wynika to z żadnego dowodu zgromadzonego w sprawie. Z akt sprawy wynika, że wraz z wnioskiem o zwrot podatku VAT i fakturami, wpłynęło zaświadczenie o rejestracji podatnika, jednakże zostało ono podpisane przez Dyrektora Generalnego Spółki, a nie jak wymaga tego § 5 pkt 5 rozporządzenia o zwrocie podatku VAT, przez organ podatkowy w kraju siedziby lub miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podmiotu uprawnionego. Pełnomocnik skarżącego powołuje się na pismo przewodnie, w którym jest zapis, że Spółka przesyła formularz rejestracyjny wraz z pozostałymi dokumentami. Według pełnomocnika jednoznacznie potwierdza to przesłanie w pierwotnym wniosku również dokumentów T.. W ocenie Sądu, pismo przewodnie mówi (nie wprost) o zaświadczeniu o rejestracji, które zostało podpisane przez Dyrektora Generalnego, a nie jak twierdzi pełnomocnik, przez d. urząd wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Sąd analizując akta sprawy doszedł do przekonania, że tym formularzem wskazywanym przez stronę w piśmie przewodnim jest właśnie wyżej wskazane zaświadczenie o rejestracji załączone w aktach na karcie 52. Zdaniem Sądu, gdyby strona do pierwotnego wniosku o zwrot podatku VAT rzeczywiście dołączyła wszystkie wymagane przez stosowane przepisy dokumenty, podniosłaby to dużo wcześniej, a nie dopiero na etapie końcowym postępowania, po tym, jak odmówiono jej przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych. Potwierdzeniem tego jest również korespondencja między przedstawicielem Spółki a pełnomocnikiem, gdzie z listów internetowych strony, przedstawionych jako dowód w sprawie, więc podlegających ocenie Sądu, jednoznacznie wynika, że nie wie ona, o jakie dokumenty zwraca się do niej urząd. Gdyby faktycznie w pierwotnym wniosek zawierał sporne zaświadczenie, strona od samego początku wiedziałaby, czego organ żąda. Pełnomocnik skarżącego, w swoich pismach składanych do organów podatkowych na etapie rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, wielokrotnie opisywał trudności z uzyskaniem dokumentu od duńskiego urzędu podatkowego (między innymi to, że duński urząd nie wydaje zaświadczeń na druku w języku polskim). Pełnomocnik występuje do strony duńskiej o nadesłanie zaświadczenia tamtejszego urzędu podatkowego, następnie przekazuje je tłumaczowi przysięgłemu, dostarcza oryginały tłumaczonych dokumentów, odbiera tłumaczenia wraz z oświadczeniem tłumacza o dacie rzeczywistego przekazania tłumaczenia. Należy zadać sobie pytanie: po co pełnomocnik zadaje sobie tyle trudu w zdobyciu żądanych dokumentów, skoro żądanie organu podatkowego jest bezpodstawne, a zaświadczenie dołączone przez stronę do wniosku wszczynającego postępowanie? Zasady logiki nakazują więc stwierdzić, iż zaświadczenia takiego (dokumentu będącego w niniejszej sprawie od początku przedmiotem sporu) nie dołączono do wniosku o zwrot podatku VAT z dnia 18 czerwca 2003 roku. Ponadto Sąd zauważa, że w dniu 29 czerwca 2004r. pełnomocnik strony zapoznawał się z zebranym materiałem dowodowym w sprawie i wtedy nie kwestionował zasadności wniosku o uzupełnienie braków formalnych, ani nie podnosił tego, że organ zagubił jakieś dokumenty. Jednocześnie pełnomocnik jako potwierdzenie swojego wywodu dotyczącego zagubienia dokumentów podnosi to, że na kopiach dokumentów, które według twierdzenia strony zostały załączone widnieją daty z maja i początku czerwca. Pełnomocnik w tym miejscu zadaje retoryczne pytanie "Po co mój klient zadał sobie tyle trudu, aby skompletować wymagane dokumenty? Aby ich nie wysłać?". Odnosząc się do tych stwierdzeń, Sąd nie jest władny przesądzić, w jakim celu zostały sporządzone te dokumenty, nie wskazuje to jednak na fakt, iż przedmiotowe pisma zostały przekazane do polskiego urzędu skarbowego. Ponadto strona zarzuca, iż wbrew twierdzeniu organu, nie istniała w dokumentach wszczynających sprawę zebranych w aktach, notatka stwierdzająca już przy wpływie sprawy brak załączenia wymaganego zaświadczenia. Sąd analizując akta sprawy stwierdził istnienie takiej notatki na karcie 55 akt. Mając powyższe na względzie, nie sposób zgodzić się z zarzutem zawartym w skardze, że wezwanie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do uzupełnienia braków wniosku o zwrot podatku VAT było bezprzedmiotowe. Skoro jest stwierdzony brak w złożonych dokumentach, to organ jest nie tylko uprawniony, ale też zobowiązany do wezwania do uzupełnienia braku w celu umożliwienia nadania biegu sprawie. W ocenie Sądu, pismo urzędu skarbowego skierowane do strony 8 grudnia 2003 roku precyzyjnie określało, jakiego dokumentu domaga się organ, a ponadto wskazano podstawę prawną jednoznacznie regulującą zagadnienie wymaganego zaświadczenia. Nie sposób więc zgodzić się z zarzutem skarżącego dotyczącym błędnej i mylącej treści tego pisma. Pełnomocnik strony podnosi również zarzut naruszenia przez organ sześciomiesięcznego terminu wyznaczonego w §6 rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku VAT na wydanie decyzji w sprawie zwrotu podatku i dokonania jego zwrotu. Sąd nie podziela również tego zarzutu skarżącego, gdyż skoro jest wyznaczony sześciomiesięczny okres na podjęcie decyzji, to do zakończenia tego okresu organ może podejmować czynności niezbędne do wydania decyzji, w tym może skierować do strony wniosek o uzupełnienie braków. W sytuacji, kiedy organ ma zakreślony termin do dokonania czynności, to dokonanie czynności w końcowym okresie tego terminu nie może być przedmiotem zarzutu. Ponadto należy w tej kwestii mieć wzgląd na pkt 3 § 6 rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT, który jednoznacznie stwierdza, że wyznaczony sześciomiesięczny termin nie jest terminem ścisłym, którego przekroczenie uczyni zwrot wnioskowanego podatku niemożliwym, przepis ten jednoznacznie stwierdza, że sześciomiesięczny termin może być przez organ przedłużony, jeżeli zasadność wniosku wymaga dodatkowego sprawdzenia. Aby sprawdzić zasadność wniosku, czyli jego merytoryczną treść, muszą zostać spełnione wszystkie warunki formalne, a więc również załączenie wszystkich wymaganych dokumentów. W ocenie Sądu, wystąpienie organu o uzupełnienie braków formalnych przed upływem sześciomiesięcznego terminu, o którym była mowa powyżej, nie jest, wbrew twierdzeniom strony, naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie zwrotu VAT-u. Pełnomocnik powołuje się także na naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej, który mówi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zdaniem pełnomocnika, naruszenie powołanego przepisu nastąpiło poprzez niepodjęcie przez organ żadnych działań w celu odszukania zagubionych dokumentów. Sąd nie może podzielić również i tego zarzutu, gdyż organ w postępowaniu ustalił, że przedmiotowe dokumenty nie zostały dołączone do wniosku o zwrot podatku VAT, a w takiej sytuacji mógł wystąpić jedynie z wnioskiem do strony o uzupełnienie braków formalnych poprzez dołączenie zaświadczenia wskazującego, że spółka, jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby. Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika strony dotyczącego nie wyłączenia pracownika organu w osobie B.U., a przede wszystkim nie uzyskania w kwestii tego wniosku odpowiedzi, Sąd nie stwierdził w tej kwestii naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (Dz.U. nr 137, poz. 926, dalej powoływana jako ordynacja podatkowa), które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Również nie sposób zgodzić się z zarzutem pełnomocnika strony skarżącej, że w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, który nakazuje organowi podatkowemu ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego materiału zebranego w sprawie, a w przypadku uznania, że nie została udowodniona - dążyć do uzyskania innych dowodów. W uznaniu Sądu, organ miał wystarczającą ilość materiału dowodowego, aby móc wydać końcowe postanowienie. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony, Sąd nie stwierdził, żeby organ ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób dowolny, a wyciągnięte z niego wnioski były sprzeczne z logiką. Należy zauważyć, że regułą postępowań, w których występują dwie przeciwne strony (organ podatkowy i podatnik), a rozstrzygnięcie nie jest dla strony skarżącej korzystne, jest to, że podstawą takiego rozstrzygnięcia są ustalenia sprzeczne z materiałem, jaki przedstawiła strona dla udowodnienia swoich twierdzeń. Pełnomocnik strony zarzuca ponadto organowi, ze wydał zaskarżone postanowienie dopiero, kiedy zakończyła się sprawa dotycząca kwestii odmowy organu przywrócenia terminu skarżącemu na uzupełnienie dokumentów, zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zdaniem Sądu z rozstrzygnięciem przedmiotowej sprawy organ mógł wstrzymać się do czasu wydania rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w celu uniknięcia wydania postanowienia o pozostawieniu wniosku o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia przed rozstrzygnięciem kwestii przewrócenia terminu do uzupełnienia braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę zgodnie z zakresem swojej właściwości, nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu, podnoszone przez pełnomocnika strony skarżącej zarzuty i argumenty są jedynie polemiką z wydanymi w niniejszej sprawie rozstrzygnięciami organów podatkowych i nie znajdują uzasadnienia w ustalonym przez Sąd, na podstawie zebranego materiału dowodowego, stanie faktycznym. Analiza akt sprawy nie pozwala na pozytywne ustosunkowanie się do żadnego z zarzutów podniesionych w skardze. Zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez niezwrócenie podatku VAT, ponieważ aby zwrot został dokonany, muszą zostać spełnione wszystkie wymogi formalne, których strona nie dopełniła. W ocenie Sądu, nie doszło też do naruszenia przepisów postępowania, mogącego uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie wszystkie przytoczone okoliczności sprawy, Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.