II SA/Rz 818/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Anna Lechowska /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 18 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania części budynku I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2004 r. Nr 33/04 znak: [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. SA/Rz 818/04 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] września 2004r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania J. P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...]z dnia [...] maja 2004r. znak: [...] udzielającej pozwolenia na użytkowanie warsztatu naprawy sprzętu artykułów gospodarstwa domowego w budynku przy ul. [...] w M. - utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję. Jako jej podstawę prawną wskazał art. 55 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003r. Nr 207, poz.2016, z późniejszymi zmianami) oraz art. 138 § l pkt l kpa. Z uzasadnienia tej decyzji i akt postępowania administracyjnego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 13 października 2003r. sygn. akt S.A./Rz 564/01 uchylił decyzję Starosty udzielającą pozwolenia na użytkowanie wspomnianego warsztatu, decyzję Wojewody kasującą tę decyzje i umarzającą postępowaniem I instancji w sprawie a także postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1999r. znak [...] zobowiązujące na podstawie art. 56 Prawa budowlanego z 1974r A. K. i W. K. do przedłożenia określonych dokumentów w celu uzyskania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania. Kasacja decyzji i postanowienia nastąpiła z uwagi na błędne zastosowanie w sprawie Prawa budowlanego z 24 października 1974r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 , ze zm.. Sąd zalecił, przy zastosowaniu obowiązującego prawa rozpatrzenie sprawy w aspekcie art. 71 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Po wyroku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004r. Nr [...] po uprzednim wstrzymaniu użytkowania wspomnianego wyżej warsztatu nakazał na podstawie art. 51 Prawa budowlanego z 1994r. A. K. i W. K. przedłożyć określone dokumenty ustalając termin ich przedłożenia. W dalszej kolejności organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające, i przyjąwszy, że zobowiązani wykonali nałożony obowiązek wydał opisaną na wstępie decyzję zezwalająca na użytkowanie spornego warsztatu. Odwołanie od tej decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył J. P. W jego uzasadnieniu stwierdził, iż nie wyraża zgody na zmianę przeznaczenia spornego lokalu. Zarzucił też, iż złożył wniosek o odroczenie postępowania z uwagi na pogarszający się stan zdrowia i termin operacji serca. W sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu złożył doniesienie do Prokuratury, o czym powiadomił organ I instancji. Mimo to sprawę załatwiono bez jego udziału i wydano pozwolenie na użytkowanie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił odwołania i decyzją opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną nim decyzję. W motywach jej uzasadnienia stwierdził, że ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...].02.2004r, organ I instancji nakazał przedłożyć inwentaryzację budowlaną, informację o przeznaczeniu terenu na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. i ocenę stanu technicznego potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania. W aktach sprawy znajduje się przedłożone przez zobowiązanych opracowanie, w którym zamieszczono: inwentaryzację budowlaną, informację Prezydenta Miasta M. z dnia [...].09.2003r znak [...] o przeznaczeniu terenu 51 C/MP-UH,GR,M w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta M. wraz kserokopią fragmentu rysunku planu i opisu wskazującego istniejącą funkcję mieszkalną i usługową terenu oraz preferowaną- usługi handlu, gastronomii, rzemiosła i mieszkalną a także pozytywną ocenę stanu technicznego potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania Przedłożone opracowanie zawiera uzgodnienie bez uwag Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M.- opinia z dnia [...].04.2004r znak [...], stanowisko Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...].04.2004r znak [...] nie wnoszącego sprzeciwu, stanowisko Państwowej Inspekcji Pracy Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w R. z dnia [...].04.2004r Nr rej. [...] nie wnoszącego sprzeciwu oraz oświadczenie zobowiązanych o braku sprzeciwu Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w R., Delegatura w T. Dowodzi to, że zobowiązani wykonali nałożony na nich obowiązek. W świetle powyższego brak było podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie. Wskazywany przez J. P. pogarszający się stan jego zdrowia pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy a zarzut o ekspresowym załatwieniu sprawy przez organ I instancji nie znajduje umocowania w materiale dowodowym. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący czynnie uczestniczył w postępowaniu prowadzonym przez PINB a wniosek zawarty w odwołaniu o odroczenie postępowania odwoławczego nie znajduje oparcia w przepisach.Należy przy tym zauważyć, że postępowanie w sprawie samowolnie dokonanej w 1991 r. zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń parteru budynku na warsztat AGD było prowadzone od 1999r. co pozostaje w sprzeczności z oceną działań organu I instancji dokonaną przez skarżącego - zauważa organ II instancji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożył J. P. nie precyzując kierunku jej weryfikacji. W motywach skargi zarzucił, że funkcjonowanie spornego warsztatu uniemożliwia mu dostęp do schodów, piwnic, podwórka i bramy. W piśmie uzupełniającym skargę podniósł zarzut, iż zezwolenie zostało wydane mimo wiadomego organowi faktu, że właściciele warsztatu wybudowali bez zezwolenia komin spalinowy i wentylacyjny w oknie jego mieszkania. Zaznaczył też, iż nie otrzymał decyzji pierwszoinstancyjnej. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Przyznał okoliczność , iż decyzja została doręczona skarżącemu w trybie art.44kpa, ponieważ jednak odwołanie wpłynęło już po wydaniu decyzji, to zostało rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Po myśli art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1). Oznacza to po stronie Sądu obowiązek zbadania, niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, czy zaskarżony akt odpowiada prawu i jeśli jest to - jak w niniejszej sprawie - decyzja administracyjna, uwzględnienia skargi, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub procesowego wymienione w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, w pkt 2, jak również w przypadku przewidzianym w pkt 3 tego przepisu. Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sprawy jest kwestia zmiany użytkowania części obiektu budowlanego dokonana bez wymaganego pozwolenia. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w roku 1999r. , czego dowodzi wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 13 października 2003r. SA/Rz 564/01 kasujący postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 1999r. oraz decyzje organów obu instancji w kwestii pozwolenia na zmienione użytkowanie. Po jego wydaniu postępowanie toczyło się ponownie przed PINB, który stał się właściwy do przeprowadzenia całości postępowania w sprawie nielegalnej zmiany użytkowania z mocy art. 1 pkt 62 w zw.z art. 1 ust.4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. Nr 80 poz. 718), zwanej dalej nowelizacja marcową. Organ ten uznał prawidłowo, że postępowanie przed nim się toczące jest kontynuacją postępowania wcześniejszego, czego dowodzi fakt, iż nie zawiadamiał stron o jego wszczęciu, do czego byłby zobowiązany z mocy art. 61 §4 kpa . Zmiana właściwości organu w trakcie postępowania nie powoduje, że sprawa kontynuowana przez inny organ staje się nową sprawą administracyjną. To zaś świetle art. 7 ust. 1 nowelizacji marcowej oznacza, że w sprawie należało stosować przepisy dotychczasowe ( za wyjątkiem właściwości organu), tj. przepisy ustawy Prawo budowlane z dnia z 7 lipca 1994r. ( t.j. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126, ze zm. – ostatnia zm. Dz.U. z 2002r. Nr 74, poz. 676). W związku z powyższym w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego wprowadzony nowelą marcową stanowiący, że stroną w sprawie o pozwolenie na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Nie zmieniała tego okoliczność, że w dniu wydania decyzji organu II instancji obowiązywała już ustawa z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy –Prawo budowlane (Dz.U. Nr 93, poz. 888), jako że ta ustawa w przepisie art. 2 ust. 2 nakazywała, by w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wszczętych przed dniem wejścia jej w życie stosować przepisy dotychczasowe. Podług tych przepisów (art. 71 ust. 3) w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, przepisy art. 50 i art.51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 właściwy organ może nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Wspomniany art. 50 w ust. 1 pkt1 stosowany odpowiednio stanowił podstawę wydania postanowienia o wstrzymaniu nielegalnego użytkowania obiektu. Odpowiednio stosowany art. 51 mógł natomiast prowadzić , bądź do wydania nakazu przywrócenia poprzedniego użytkowania, gdy nie istniała możliwość legalizacji zmienionego sposobu użytkowania (art. 51 ust. 1 pkt 1), bądź też nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia zmienionego sposobu użytkowania do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na zmienione użytkowanie. Po myśli art. 51 ust.1 a po wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ wydaje decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Odpowiednio stosowany ten przepis stwarzał podstawę do wydania pozwolenia na użytkowanie Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 2 w razie niewykonania obowiązków, o których mowa ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji zaniechanie dalszych robót , bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, co w przełożeniu na kwestie nielegalnej zmiany użytkowania oznaczało obowiązek orzeczenia o przywróceniu poprzedniego użytkowania. Stwierdziwszy zatem dokonanie zmiany użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia, organ nadzoru budowlanego stosujący odpowiednio przepisy art.51 winien w sprawie w pierwszej kolejności rozważyć, czy istnieje możliwość legalizacji tegoż użytkowania w świetle obowiązującego prawa i jeśli możliwość taka nie istnieje, wydać nakaz przywrócenia poprzedniego użytkowani. Jeśli możliwość taka nie jest wykluczona, winien skorzystać odpowiednio z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy i wydać nakaz wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia zmienionego użytkowania do stanu zgodności z prawem. Przepis ten nie określał jakiego rodzaju czynności w trybie w art. 51 ust 1 pkt 2 mogą być nakazane . Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku tutejszego Sądu z dnia 8 października 2003 r. SA/Rz 250/01, nie publ. , że czynności nakazane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 mogą być dwojakiego rodzaju i polegać na obowiązku przedłożenia przez inwestorów określonej dokumentacji budowlanej, a także na nałożeniu na nich obowiązku wykonania określonych robot budowlanych ( zmian lub przeróbek obiektu budowlanego ). Oznacza to, że na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 zachodzić mogła konieczność wydania dwu decyzji administracyjnych – pierwszej wzywającej do przedłożenia dokumentacji budowlanej i drugiej, wydawanej po jej otrzymaniu i sprawdzeniu – wskazującej, jakie powinny być dokonane zmiany i przeróbki. Dopiero ich wykonanie w sposób niewadliwy stanowiło wykonanie obowiązku , o którym mowa a art. 51 ust. 2 i stwarzało podstawę do wydania w oparciu o ten przepis pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Nie wykonanie natomiast któregokolwiek z tych obowiązków, czy to przedłożenia dokumentacji, czy wykonania robót " dostosowawczych" winno Przy odpowiednim stosowaniu art. 51 skutkować nakazem przywrócenia dotychczasowego sposobu użytkowania wydanym na podstawie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 3. Stronami w postępowaniu w niniejszej sprawie, wobec stosowania przepisów sprzed noweli marcowej powinny być osoby, które w jej rozstrzygnięciu miały interes prawny. Krąg tych osób wyznaczał art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym tą nowelizacją. Żaden z organów na tę kwestię nie zwrócił uwagi. Organ I instancji , jako strony postępowania traktował skarżącego i użytkowników kwestionowanej części budynku (inwestorzy?), których tytuł prawny doń nie został ustalony. Z oświadczenia z dnia [...] kwietnia 2004r. złożonego przez H. K. i W. K. wynika, że są oni małżonkami współwłaścicielek budynku, posiadającymi zgodę na dysponowanie lokalem będącym przedmiotem nielegalnej zmiany użytkowania. Współwłaścicielki te nie były traktowane , jako strony postępowania a ich współmałżonkowie nie przedłożyli pełnomocnictwa do ich zastępowania w postępowaniu. W aktach organu I instancji znajduje się kserokopia prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w M. w sprawie [...], z którego wynika , że następcami prawnymi po J. M. P., będącej właścicielką lokalu i części wspólnych budynku, w którym usytuowany jest sporny warsztat są skarżący oraz J. K. i K. U. i J. P. Skarżący na rozprawie sądowej oświadczył przy tym, że J. P. zbył swój udział we współwłasności użytkownikom spornego lokalu. Już to naruszenie art. 7, 77 §1 i art. 28 kpa w zw. z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego byłoby wystarczające do eliminacji decyzji obu instancji z obrotu prawnego. Niezależnie od powyższego zauważyć także wypadnie, że naruszone zostały w sprawie uprawnienia skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu. Jego prawo do udziału w postępowaniu nie było kwestionowane a mimo to organ I instancji nie zagwarantował realizacji tego prawa w rozumieniu art. 10 kpa. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej winien jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Realizację tej zasady postępowania gwarantuje szereg przepisów kpa, w tym art. 94 oraz 81 kpa. Art. 94 ustanawia zasadę, że nieobecność stron należycie zawiadomionych o rozprawie nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia ( §1 ). W §2 tego przepisu ustawodawca nakłada na kierującego rozprawą obowiązek jej odroczenia, jeśli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeśli niestawienie się strony na rozprawę zostało spowodowane trudną do przezwyciężenia przeszkodą a także z innej ważnej przyczyny. Art. 81 kpa natomiast za udowodnioną pozwala uznać tylko taka okoliczność faktyczną, jeśli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności przewidziane w art. 10 §2 kpa (sprawa nie cierpi zwłoki z uwagi na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego albo z uwagi na grożącą niepowetowaną szkodę materialną). W sprawie jest niekwestionowane, że użytkownicy spornego lokalu o zmienionym przeznaczeniu przedłożyli dokumentację określoną ostateczną decyzją organu I instancji oraz że dokonali zawiadomień wymaganych art. 56 ustawy Prawo budowlane. Skarżący w toku postępowania zgłosił zarzut , iż stropy budynku są wykonane z belek drewnianych. Organ I instancji, który dysponował inwentaryzacją budowlaną zawierającą odmienne ustalenia zarządził przeprowadzenia rozprawy dotyczącej tej kwestii. Skarżący o terminie rozprawy został powiadomiony prawidłowo, jednak w wyznaczonym dniu nie stawił się. Z przyczyn nieznanych zamiast protokołu rozprawy czynność , której dokonano w dniu 29 kwietnia 2004r. utrwalono w formie kontroli. W protokole z tej czynności odnotowano, że trakcie oględzin nieznana kobieta , która wyszła z mieszkania skarżącego doręczyła przedstawicielom organu, między innymi zaświadczenie lekarskie o jego niezdolności do uczestniczenia w rozprawach organu nadzoru budowlanego, stanowiącej następstwo choroby oraz skierowanie na zabieg kardiochirurgiczny. Okoliczność ta wyczerpywała przesłankę z art. 89 §2 kpa stanowiąca podstawę odroczenia rozprawy. Jej nieodroczenie stanowiło naruszenie tego przepisu i czyniło w świetle art.81 kpa dowód przeprowadzony w jej trakcie nieprzydatnym do czynienia ustaleń dotyczących konstrukcji stropu budynku i prawidłowości inwentaryzacji budowlanej będącej podstawą decyzji. Mimo to organ I instancji wydał decyzję zezwalającą na użytkowanie spornego warsztatu naprawy sprzętu domowego. W jej podstawie mataerialnoprawnej wskazał art. 55 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r.( Dz. Nr 106 z 2000r, poz. 1126) . Powołanie tego właśnie Dziennika Ustaw wskazywałoby na stosowanie prawa budowlanego w wersji wskazanej przez Sąd, gdyby nie okoliczności, iż przepis ten nie posiadał pkt 5. Decyzja organu I instancji w uzasadnieniu nie odnosi się do zarzutów zgłaszanych przez skarżącego a dotyczących ograniczenia jego uprawnień, w tym utrudnienia w przejściu przez wspólny korytarz i nadmiernej emisji hałasu. Organ II instancji powołuje w podstawie prawnej swego rozstrzygnięcia art. 55 pkt 2 ustawy , choć przepis ten posiada ustępy i punkty oraz art. 71 ust.3 oraz wskazuje na tekst jednolity z 2003r. Nr 207, poz. 2016 (a więc już po zmianach dokonanych nowelą marcową) i używa określenia "z późniejszymi zmianami" , co nie pozwala ustalić, którą z wersji Prawa budowlanego stosował przy rozstrzyganiu sprawy. Zaznaczyć przy tym wypadnie, że jego decyzja nie zawiera uzasadnienia prawnego , co narusza art. 107 §3 kpa. Decyzja organu I instancji została skarżącemu doręczona w sposób zastępczy, poprzez pozostawienie przesyłki w urzędzie pocztowym i zawiadomienie o tym skarżącego . Zgodnie z art. 44 kpa, który miał w tej kwestii zastosowanie tego rodzaju doręczenie uważa się za dokonane upływem ostatniego dnia siedmiodniowego terminu określanego w §1. Wobec faktu, iż awizowanie przesyłki, co wynika z adnotacji na kopercie, zostało dokonane w dniu 27 maja 2004r. termin ten upłynął z dniem 3 czerwca 2004 r. Od tej też daty płynął termin 14 dni do wniesienia od decyzji odwołania przewidziany art. 129 §2 kpa. Mimo to organ II instancji bez wyjaśnienia tych kwestii i intencji skarżącego, potraktował jego pismo skarżącego datowane na 21 maja 2004r. i z tą datą nadane do organu I instancji, które do organu tego wpłynęło 24 maja 2004r. (a więc jeszcze przed awizowaniem decyzji), jako odwołanie. Nosiło ono wprawdzie taką nazwę ale nie zawierało zarzutów pod adresem decyzji i jej nie wskazywało. Jego treścią była natomiast informacja o przyczynach nieobecności w dniu [...] kwietnia 2004 i wniosek o nieuruchamianie warsztatu przez organ I instancji. Potraktowanie tego pisma bez bliższych wyjaśnień, jako odwołania było co najmniej przedwczesne i uchybiało art. 7 i 77 §1 kpa, w zw. z art. 129 kpa §2 kpa. Wymienione wyżej uchybienia przepisom postępowania przesądziły o konieczności wyeliminowania decyzji organu obu instancji z obrotu prawnego. W postępowaniu ponownym niezbędne będzie prawidłowe ustalenie wszystkich stron postępowania, zapewnienie im czynnego udziału w sprawie, ponowienie przeprowadzonych czynności dowodowych i dokonanie oceny, czy w świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy sporny warsztat naprawy sprzętu domowego może być użytkowany. Decyzje podjęte w sprawie winny odpowiadać wymogom prawa materialnego i procesowego, w tym także odnośnie ich uzasadnienia. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.