I SA/Wa 1422/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędziowie WSA Emilia Lewandowska asesor WSA Mirosław Gdesz (spr.) Protokolant Przemysław Żmich po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2005 r. sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [..] w przedmiocie odmowy nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz Z. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] po rozpoznaniu wniosku Z. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] o odmowie nadania Z. P. uprawnień zawodowych w zakresie pośrednictwa nieruchomościami. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 23 września 1999 r. Pan Z. P. wystąpił z wnioskiem o nadanie uprawnień zawodowych z zakresie pośrednictwa nieruchomościami. Państwowa Komisja Kwalifikacyjna do spraw nadania uprawnień i licencji zawodowych przeprowadziła postępowanie kwalifikacyjne w dniu 20 października 2000 r. W drugim jego etapie – wnioskodawcy uzyskał [...] punktów na 100 z wymaganych [...] – ciu. W rezultacie postępowanie zakończyło się wynikiem negatywnym. Na podstawie negatywnej opinii komisji Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. odmówił Z. P. nadania licencji zawodowej w zakresie pośrednictwa w obrocie nieruchomościami. W dniu 2 stycznia 2001 r. Z. P. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego organ centralny nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. Decyzja ta została zaskarżona przez Z. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 23 września 2003 r. sygn. akt I S.A. 2394/01 uchylił zaskarżoną decyzję W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że stanowiącą podstawę odmowy nadania licencji – dyskwalifikacja jego wiedzy – nie znalazła należytego odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie został zanalizowany zarzut wadliwego zredagowania pytań testowych, merytorycznej poprawności przeprowadzonego testu egzaminacyjnego Sąd wskazał, że wyjaśnienie sprawy z tego punktu widzenia było nieodzowne. W związku z uchyleniem decyzji organ przekazał wniosek Z. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy do Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej w celu ponownego zbadania redakcji testu egzaminacyjnego i oceny jego rozwiązania. W dniu 30 grudnia 2003 r. został wyznaczony Zespół Kwalifikacyjny, który w dniu 15 stycznia 2004 r. przeprowadził badania poprawności redakcji samego testu oraz ponownie dokonał oceny testu. Jak wynika z treści decyzji Zespół Kwalifikacyjny przedstawił następującą opinię: - do każdego z pytań testu przypisana została co najmniej jedna poprawna odpowiedź co było zgodne z § 20 ust. 3 regulaminu Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, - redakcja pytań nie budzi zastrzeżeń co do swojej jednoznaczności, - zespół kwalifikacyjny błędnie ocenił pytanie nr [...]. Ponadto w uzasadnieniu decyzji szczegółowe analizie poddano pytania nr [...]. Na podstawie wyników postępowania kwalifikacyjnego Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. utrzymał w mocy powołaną decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] grudnia 2000 r. Minister wskazał, że nieprawidłowo zostały ocenione tylko pytania [...], co jednak nie zmienia negatywnego wyniku egzaminu. Przy czym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...] Minister Infrastruktury sprostował oczywistą omyłkę w uzasadnieniu decyzji polegającą na uznaniu, że nieprawidłowo oceniono odpowiedzi na pytania [...], a powinno być "Zespół Kwalifikacyjny oceniając rozwiązanie testu w dniu 20 października 2000 r. błędnie ocenił odpowiedź udzieloną na pytanie nr [...]". Decyzja ta stała się przedmiotem skargi Z. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucono, że komisja egzaminacyjna naruszyła regulamin działania Państwowej Komisji Kwalifikacyjnej, a opinie komisji co do tego, że do każdego z pytań testu została przypisana jedna poprawna odpowiedź stoi w jaskrawej sprzeczności ze stanem faktycznym, również sprzeczne ze stanem faktycznym są ustalenie, że redakcja pytań nie budzi zastrzeżeń. Dodatkowo w piśmie z dnia 12 października 2005 r. skarżący wskazał na nieprawidłową konstrukcję kilku pytań. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Skargę należało uwzględnić, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Minister Infrastruktury naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa oraz § 25 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. z 1998 r. Nr 115, poz. 745) . Artykuł 7 Kpa zobowiązuje organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ administracji publicznej jest nadto zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa). Oceny czy dana okoliczność została udowodniona organ administracji publicznej dokonuje na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 Kpa.). Stosownie do treści art. 191 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wersja obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji - Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) Minister Infrastruktury nadaje uprawnienia względnie odmawia ich nadania na podstawie postępowania kwalifikacyjnego, które ma charakter sformalizowany i musi być prowadzone z zachowaniem wymogów proceduralnych określonych w przepisach powołanego rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej. Stosownie do § 25 ust. 1 powołanego rozporządzenie z postępowania kwalifikacyjnego zespół kwalifikacyjny sporządza protokół, to protokołowi temu winien odpowiadać przebieg tego postępowania. W omawianej sprawie organ administracji powołuje się na opinię Komisji Kwalifikacyjnej w przedmiocie badania testu Z. P., jednak w aktach sprawy brak jest tej opinii. Natomiast protokół prac komisji nie zawiera żadnych ustaleń w zakresie w jakim nakazywał to wiążący w sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2003 r. W przedmiotowej sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że wydając zaskarżoną decyzję Minister Infrastruktury dysponował ustaleniami komisji z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, nie wiadomo również na jakiej podstawie oparta jest ocena pytań w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ opiera swoje ustalenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na opinii komisji, która nie wiadomo kiedy i przez kogo została sporządzona, ponieważ egzemplarza opinii nie ma w aktach sprawy. W istniejącym stanie faktycznym należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem ww. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik postępowania. Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy