II SA/Łd 261/05

Dnia 21 października 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu w dniu 21 października 2005 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. W. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. i Z. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) o warunkach zabudowy. Organ I instancji decyzją z dnia [...] określił dla W. M. warunki i zasady zagospodarowania terenu obejmującego fragment działki Nr [...] we wsi S., dla inwestycji obejmującej budowę budynku gospodarczego - zadaszona wiata oraz utwardzenie placu dla potrzeb usług transportu samochodowego. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobu zagospodarowania terenu nastąpiło w drodze wydania decyzji o warunkach zabudowy. Teren objęty planowaną inwestycją nie wymaga, zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku Nr 121 póz. 1266), uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż jest to fragment działki Nr [...] o powierzchni około 3200 m2 - grunty klasy III. Po dokonaniu analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych oraz analizie stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, po ustaleniu, że spełnione są wymogi do wydania decyzji, a także po uzgodnieniu projektu decyzji, organ I instancji ustalił warunki zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W odwołaniu od powyższej decyzji A. i Z. W. wnieśli o uchylenie decyzji, gdyż została ona wydana bez uwzględnienia ich zarzutów, nadto w rażący sposób narusza przepisy prawa materialnego. W motywach podali, iż działka, na której planowana jest inwestycja zlokalizowana jest niemalże naprzeciwko ich działki (oznaczonej Nr 163), na której zamieszkują. Od kilku lat inwestor prowadzi na działce nielegalny parking dla samochodów ciężarowych typu TIR. Odległość między planowaną inwestycją, czyli parkingiem, a domem odwołujących się wynosi ok. 15 m. Dotychczas prowadzona działalność jest bardzo uciążliwa, zatem w ocenie strony nie ulega wątpliwości, iż wybudowanie zadaszonej wiaty doprowadzi do wzmożenia ruchu i dalszego zwiększenia uciążliwości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy kwestionowaną w odwołaniu decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż zgodnie z treścią art. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co miało miejsce w stanie faktycznym sprawy, w odniesieniu do inwestycji innych niż inwestycje celu publicznego, sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Jak wywodziło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji jest możliwe jedynie na obszarach, dla których sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, przy jednoczesnym łącznym spełnieniu następujących warunków (art. 61 ust. 1 ustawy): 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu odwoławczego, postępowanie organu I instancji wykazało, że planowana inwestycja spełnia wszystkie z wymienionych warunków. Projekt decyzji uzyskał wszystkie żądane ustawą uzgodnienia innych organów. Wymagania dla nowej, planowanej na części działki Nr [...], zabudowy ustalono na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczącej nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U Nr 164, póz. 1588). W przedmiotowej sprawie organ I instancji przeprowadził analizę, o której mowa w powołanych przepisach. Jej wyniki w formie opisowej stanowią załącznik do decyzji. Z przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa. Na podstawie parametrów istniejącej zabudowy ustalono wymagania dla nowoplanowanej zabudowy (tj. inwestycji przewidzianej jest do realizacji na fragmencie działki Nr [...] o powierzchni około 3200 m2). W analizie szczegółowo określono, iż powierzchnia zabudowy projektowanego budynku w stosunku do powierzchni terenu inwestycji wynosi maksymalnie 5 %, a udział powierzchni biologicznie czynnej - nie mniej niż 20 % powierzchni terenu inwestycji, szerokość elewacji frontowej - w granicach 5-10 m, wysokość zabudowy - 1 kondygnacja, dach jednospadowy, w kierunku górnej krawędzi - równoległy do boku działki Nr [...] z działką Nr 87 lub działką Nr 220, kąt nachylenia maksymalnie 30°, wysokość górnej krawędzi dachu maksymalnie 5 m. Organ odwoławczy przy tym podkreślił, iż ustaleń tych dokonano zgodnie z przepisami powołanego rozporządzenia. Przepisy te dokładnie precyzują wymagania dotyczące linii zabudowy, wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych), nie pozwalając w tym względzie na żadną dowolność interpretacyjną. Zdaniem organu, wymagania dla planowanego obiektu ustalone zostały odpowiednio do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich. Odnosząc się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy nie może być szersza niż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, a ponadto sprzeciw osób trzecich nie może prowadzić do zaprzestania inwestowania. Planowane przedsięwzięcie nie zostało określone w odpowiednich przepisach jako inwestycja mogąca oddziaływać na środowisko. Konkludując, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż argumenty zarzucające naruszenie praw odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym z uwagi na ich przedwczesność. Zagwarantowanie ochrony interesów osób trzecich w tym zakresie należy bowiem do etapu opracowania i zatwierdzenia projektu budowlanego w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Okoliczność ta oraz prawidłowo przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie, nie dają podstaw do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. i Z.W. wnieśli o uchylenie decyzji II, jak i I instancji, gdyż rozstrzygnięcia te naruszają ich dobra materialne i interes prawny. W motywach wywodzili, że w sprawie nie było przeprowadzonej dokładnie analizy wniosku o wydanie decyzji i należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego przy udziale zainteresowanych stron i dokonaniu uzgodnień, aby ograniczyć uciążliwość inwestycji do minimum. Bezspornie inwestycja zwiększy uciążliwość już funkcjonującej zabudowy. Ponadto skarżący kontestowanej decyzji zarzucili m. in. brak właściwej interpretacji przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "d" i "e" Prawa budowlanego poprzez niezapewnienie odpowiednich warunków higienicznych, zdrowotnych oraz ochrony środowiska, ochrony przed hałasem i drganiami, jak i poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja została wydana z naruszeniem unormowania ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, poz. 1157). Wydanie decyzji dla potrzeb usług transportu samochodowego na gruntach klasy III b jest również sprzeczne z obowiązującymi przepisami. W Sadzie Rejonowym w B. toczy się postępowanie karne w sprawie zakłócania ciszy nocnej w związku z prowadzoną działalnością transportu samochodowego i parkowaniem pojazdów. Sąsiad już od kilku lat prowadzi samowolną działalność, którą obecnie chce usankcjonować. Pierwotnie inwestor zapewniał skarżących, iż planuje w miejscu objętym decyzją o ustaleniu warunków zabudowy wznieść budynek mieszkalny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. W odniesieniu do argumentów skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, iż przeprowadzone postępowanie w sprawie wniosku W.M. o ustalenie warunków zabudowy wykazało, iż planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania. Okoliczność łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesądza o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. W szczególności spełniony został warunek dotyczący ewentualnego wymogu uzyskania decyzji o zmianie przeznaczenia gruntów, jak również inwestycja nie jest określona jako mogąca znacząco oddziaływać na środowisko. W piśmie datowanym na 29 sierpnia 2005 roku stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż kwestionowana decyzja narusza przepis art. 7, 8, 40 § 1, 77 § 1, 80 i 107 kpa, jak również art. 4 ust. 2, 59 ust. 1 i 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku barku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazane naruszenia polegają na uchyleniu się organów od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, zaniechaniu wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, jak i przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Błędnym jest również założenie, iż w stosunku do planowanej inwestycji spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem strony, organ I instancji nie przeprowadził wystarczającego postępowania i zaniechał wyznaczenia obszaru analizowanego i przeprowadzenia analizy w zakresie określonym w przepisach ustawy i rozporządzenia wykonawczego. Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji dotknięte jest zatem istotną wadą, która nakazuje co najmniej jego powtórzenie i przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego zgodnego z obowiązującymi przepisami, które pozwoli ustalić w wymaganym trybie czy spełnione zostały przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto w sprawie nie jest spełniony warunek z art. 61 ust. 1, bowiem żadna z sąsiednich dziełek nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy. Jak podała strona, cała wieś S. jest zabudowana domami mieszkalnymi i zagrodami wiejskimi, gdzie znajdują się jedynie drobne usługi wspomagające produkcję rolniczą, np. sklep spożywczy, skup płodów rolnych. Na żadnej z działek zlokalizowanych na wsi nie jest prowadzona inna działalność, w tym w szczególności działalność uciążliwa dla osób trzecich. W konkluzji strona podała, iż gdyby istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, z całą pewnością inwestor nie mógłby zrealizować przedsięwzięcia na terenie działki Nr [...], bowiem decyzja o warunkach zabudowy nie może być bardziej korzystna niż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych). Sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala (art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Postępowanie dotyczące wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest pierwszym z etapów procesu inwestycyjnego w budownictwie. Podstawę prawną do orzekania w sprawie warunków zabudowy stanowi unormowanie ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Inwestycja określona jako budowa budynku gospodarczego - zadaszona wiata oraz utwardzenie placu dla potrzeb usług transportu samochodowego nie mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego (art. 2 pkt 5 ustawy). Po myśli unormowania przepisu art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88ust. 1; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Analizując pokrótce pierwszą przesłankę wyjaśnić należy, iż przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, który konkretyzuje się przede wszystkim jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy. Do ustalenia warunków zabudowy koniecznym jest istnienie przynajmniej jednej działki sąsiedniej (lub jej części), dostępnej z tej samej drogi publicznej. Pojęcie działki sąsiedniej oznacza, że musi to być działka, na której ta możliwość już się urzeczywistniła. Skoro przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi o działce sąsiedniej zabudowanej w określony sposób, oznacza to, iż przewiduje istnienie działki budowlanej, na której roboty budowlane, polegające na budowie obiektów budowlanych, zostały już przeprowadzone. Pojęcie działki sąsiedniej można rozumieć jako działki graniczącej lub znajdującej się w pewnym obszarze. Należy stwierdzić, iż działka sąsiednia to nieruchomość lub jej część położona w okolicy tworzącej urbanistyczną całość, którą należy określić dla każdego przypadku oddzielnie. Całość ta nie może być oczywiście pojmowana zbyt rozlegle, trzeba pamiętać, że poruszając się w pojęciu sąsiedztwa ustawodawca narzuca pewną bliskość, ale niewyznaczoną tylko i wyłącznie przez linię graniczną. Działka, o której mowa w komentowanym przepisie musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (co wynika expressis verbis z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Treść drugiej przesłanki nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych, ponieważ ustawa w art. 2 pkt 14 ustawy definiuje pojęcie drogi publicznej stanowiąc, iż jest to bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Droga publiczna to droga gminna, powiatowa, wojewódzka lub krajowa, co wynika z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku Nr 204, poz. 20[...] ze zm.). Podobnie trzeci warunek nie wiąże się z różnorodnymi dywagacjami interpretacyjnymi, gdyż przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy określa, iż działka musi mieć istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, które jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 5 ustawy, warunek powyższy uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostaje zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Uzbrojenie terenu oznacza urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze, elektryczne, gazowe i telekomunikacyjne. Są to urządzenia konieczne do funkcjonowania budynku lub innego zmierzenia inwestycyjnego, zgodnie z jego sposobem użytkowania lub przeznaczeniem. Określenie, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (czyli wzniesienia obiektu budowlanego i właściwego korzystania z niego), jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu. Regulacja art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy nakazuje, aby teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie z dniem 1 stycznia 1995 roku. Unormowanie powyższe jest wymogiem, który koresponduje z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Piątą przesłanką jest postulat, iż decyzja o warunkach zabudowy ma być zgodna z przepisami odrębnymi. Wśród tych przepisów należy przede wszystkim zwrócić uwagę na ustawę z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 ze zm.), ustawę z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), ustawę z dnia 28 września 1991 roku o lasach (Dz. U. z 2005 roku Nr 45, poz. 435 ze zm.), rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, póz. 2573 ze zm.). W stanie faktycznym sprawy, W. M. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji planowanej na części działki Nr [...] w miejscowości S. polegającej na budowie budynku gospodarczego - zadaszonej wiaty z przeznaczeniem na działalność usługową wraz z utwardzeniem terenu. Organ I instancji dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Następie na podstawie tych ustaleń doszedł do przekonania, że w przypadku planowanej inwestycji spełnione są kumulatywnie wszystkie wymogi określone w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie składu orzekającego takie stanowisko jest prawidłowe. Z analizy przeprowadzonej przez organ I instancji wynika bowiem, iż teren o powierzchni ok. 3200 m2, objęty planowaną inwestycją stanowi część działki Nr [...]. Teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, gdyż ma bezpośredni dostęp do drogi powiatowej, która na mocy przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 roku Nr 204, poz. 20[...] ze zm.), stanowi rodzaj drogi publicznej. Z dokładnych ustaleń analizy wynika, iż działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się po północnej stronie drogi powiatowej, działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi to działki zabudowane, jak i niezabudowane. Działki sąsiednie posiadają zabudowę zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną, usługową. Należy sprecyzować, iż na pozostałej część działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym jest prowadzona przez inwestora działalność usługowa związana z transportem drogowym. Fakt, iż ta działalność prowadzona jest przez inwestora nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ żaden przepis prawa nie wyłącza jej z terenu poddanego analizie. Następie warto wskazać, iż analiza organu w sposób szczegółowy określa powierzchnię zabudowy budynków gospodarczych zlokalizowanych na sąsiednich działkach, jak i ich gabaryty. Jak wynika z dokumentów załączonych do akt administracyjnych, uzbrojenie terenu objętego planami inwestycyjnymi jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (istnieje już sieć elektroenergetyczna, wodociągowa i telefoniczna). Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, bowiem są to grunty klasy RIII, co wynika z ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266). Reasumując należy podać, iż skład orzekający w przedmiotowej sprawie po kompleksowej analizie akt administracyjnych doszedł do przekonania, iż kontestowana decyzja jest zgodna z przepisami prawa materialnego, w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto, podczas prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma zastosowania przepis art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane pz. U. z 2003 roku Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Kwestia ochrony interesów osób trzecich, w tym w szczególności warunków higienicznych, zdrowotnych, ochrony środowiska, będzie rozpatrywana na etapie wydawania pozwolenia na budowę dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego. Tym samym podnoszenie tego zarzutu na etapie ustalania warunków zabudowy jest przedwczesne. W dalszej części skargi A. i Z.W. podali, iż wydana decyzja nie jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 9 listopada 2000 roku o odstępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 109, póz. 11 57 ze zm.). W odniesieniu do tego argumentu należy wskazać, iż cytowana regulacja ustawowa utraciła moc prawną z dniem 1 października 2001 roku. Jednakże, obecnie obowiązująca ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, póz. 627 ze zm.) w odniesieniu do planowanej przez W.M. inwestycji (polegającej na budowie budynku gospodarczego - zadaszona wiata z przeznaczeniem na działalność usługową wraz z utwardzeniem terenu) nie została określona w stosownym rozporządzeniu wykonawczym (rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, Dz. U. Nr 257, poz. 2573) jako przedsięwzięcie, którego realizacja może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. W § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia jako inwestycja mogąca wymagać sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono garaż lub parking samochodowy, lub zespół parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych. Następnie skarżący podnieśli, iż wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla potrzeb usług transportu samochodowego na gruntach klasy III b jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami. Sąd również nie podziela tego zarzutu. Okoliczność powstania sporu między skarżącymi, a inwestorem oraz fakt prowadzenia postępowania w sprawie zakłócenia ciszy nocnej, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. W ocenie skarżących inwestor prowadzi już od pewnego czasu samowolnie parking dla samochodów typu TIR. Jednakże, zdaniem Sądu, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy nie ma obowiązku badania zgodności istniejącej zabudowy z prawem budowlanym. Fakt istnienia samowoli budowlanej, aby miał wpływ na rozstrzygnięcie, musi być stwierdzony w stosownym postępowaniu. Wówczas dopiero strona może skutecznie powołać się na istnienie samowolnie zrealizowanego obiektu lub innego typu działalności (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, str. 499). Kolejne zarzuty zostały przedstawione przez stronę w piśmie z dnia 29 sierpnia 2005 roku stanowiącym uzupełnienie skargi. Strona wskazała wówczas na naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, 8, 40 § 1, 77 § 1, 80 i 107 kpa oraz przepisów prawa materialnego. Dokonana przez skład orzekający analiza przebiegu postępowania nie potwierdziła [stawianych zarzutów. W szczególności, w świetle przedstawionych na wstępie rozważań zaprezentowany przez stronę zarzut nieprawidłowego określenia obszaru analizowanego nie jest zasadny. W piśmie pojawił się argument, iż w całej wsi S. znajdują się tylko zabudowania mieszkalne i zagrodowe z uzupełniającymi usługami w postaci sklepu spożywczego, czy punktu skupu płodów rolnych. Z takim stwierdzeniem nie można się zgodzić, bowiem na pozostałej części działki Nr [...] inwestor prowadzi działalność usługową związaną z transportem samochodowym. Fakt, że dotychczasowa działalność jest prowadzona przez obecnego inwestora nie ma znaczenia, w szczególności brak jest podstaw do wykluczenia tego terenu z zakresu obszaru analizowanego. Zdaniem składu orzekającego, wynikająca z akt administracyjnych informacja o rozmiarze planowanej inwestycji nie będzie powodowała uciążliwości ponad miarę dla sąsiednich nieruchomości. W końcu, strona podniosła argument, iż inwestor nie uzyskałby decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, gdyby istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Założenie takie, zdaniem Sądu, jest przedwczesne, bowiem w obecnym momencie nie da się przewidzieć, jakie byłyby ustalenia planu, skoro uprawniony organ nie podjął działań w celu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.