VI SA/Wa 916/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2005 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wynikającego z licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia oddala skargę W dniu [...] maja 2004r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony drugiego stopnia, z uwagi na informację, iż przeciwko p. W. R. Prokuratura Rejonowa [...] sporządziła akt oskarżenia o popełnienie czynów z art. 263 § 2 k.k., art. 284 § 2 k.k., art. 271 § 3 k.k., art. 218 § 1 k.k. i art. 219 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Czyn z art. 284 § 2 k.k. dotyczy przestępstw przeciwko mieniu. W tym stanie faktycznym i prawnym Komendant Wojewódzki Policji w [...] -zobligowany dyspozycją art. 32 ust 1 ustawy o ochronie osób i mienia - decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. zawiesił stronie prawa wynikające z licencji, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej. Od decyzji tej p. W. R. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji. Organ II instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego - w związku z oświadczeniem strony złożonym w odwołaniu (iż nie wykonuje ona zadań pracownika ochrony) - uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i polecił organowi I instancji, mając na względzie dyspozycję art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, ustalenie czy p. W. R. kiedykolwiek wykonywał zawód pracownika ochrony, jeżeli bowiem została spełniona dyspozycja wskazanego przepisu, to jego licencja wygasła z mocy prawa, a postępowanie w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji pracownika ochrony byłoby bezprzedmiotowe. W związku z powyższym organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i prawnego przedmiotowej sprawy i postanowił wezwać stronę do przedstawienia informacji i stosownej dokumentacji, świadczącej o wykonywaniu przez nią zawodu pracownika ochrony. Pan W. R., pomimo dwukrotnych wezwań organu I instancji nie przedstawił dowodów świadczących o tym, że wykonuje zadania pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia. Z korespondencji organu I instancji prowadzonej ze stroną wynika, iż p. W. R. uważa, iż obowiązek ustalenia okoliczności wykonywania przez niego zawodu pracownika ochrony spoczywa na organie administracji. Komendant Wojewódzki Policji w [...], z uwagi na postawę strony, polegającą na odmowie dostarczenia stosownej dokumentacji dotyczącej wykonywania zawodu pracownika ochrony oraz braku możliwości ustalenia z urzędu w sposób niebudzący wątpliwości, czy zaistniała przesłanka określona w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, rozpatrzył sprawę na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i decyzją z dnia [...] stycznia 2005r. ponownie zawiesił stronie przedmiotowe prawa. Od tej decyzji strona odwołała się do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie obowiązujących przepisów prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. Pan R. podnosił, iż nie jest obecnie pracownikiem ochrony, bowiem nie jest w tym charakterze zatrudniony, a dotychczas zawód ten wykonywał sporadycznie - ostatnio wykonywał zadania ochronne na rzecz jednego z podmiotów gospodarczych. Uważa, iż nie miał obowiązku zastosować się do wezwania organu I instancji i dostarczyć dokumenty potwierdzające, że pracuje w zawodzie pracownika ochrony i dlatego złożył wniosek dowodowy, aby organ I instancji dokonał we własnym zakresie stosownych sprawdzeń w firmach prowadzących usługi ochrony osób i mienia, funkcjonujących na terenie województwa [...]. Dodaje też, że po uchyleniu pierwszej decyzji przez Komendanta Głównego Policji, organ I instancji był zobowiązany zastosować z urzędu dyspozycję art. 24 § 3 k.p.a., bowiem pracownicy dotychczas prowadzący postępowanie naruszyli prawo, a to wskazuje, że nie byli bezstronni. Organ odwoławczy - Komendant Główny Policji po dokonaniu analizy materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie wydał decyzję z dnia [...] marca 2005r. utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, komendant wojewódzki policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazuje zebrany materiał dowodowy wśród szeregu zarzucanych p. W. R. czynów znajduje się czyn z art. 284 § 2 k.k. (przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej), tj. przestępstwo przeciwko mieniu, zatem należało zastosować wskazaną wyżej podstawę materialnoprawną. Rozstrzygnięcie w sprawie zawieszenia praw wynikających z licencji, właściwy organ administracji wydaje wyłącznie w oparciu o fakt toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego, bez weryfikacji jego ustaleń. Nie rozstrzyga też o winie lub niewinności strony, nie bada okoliczności zdarzenia oraz trafności zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Okoliczności te będą badane przez właściwy sąd w postępowaniu karnym. Do czasu natomiast wydania przez sąd prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy, organy Policji były zobowiązane do wykonania dyspozycji przywołanego przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny. Należy także podkreślić, iż stronie nie została odebrana licencja, a tylko zawieszono wynikające z niej uprawnienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Jego wynik będzie miał niewątpliwie wpływ na dalszą sytuację prawną i faktyczną skarżącego - jeżeli orzeczenie będzie dla niego korzystne, odzyska prawo dalszego wykonywania zawodu, jeżeli zostanie skazany prawomocnym wyrokiem sądu - organ Policji będzie zobligowany do wszczęcia odrębnego, nowego postępowania na innej podstawie prawnej, określonej przepisami ustawy o ochronie osób i mienia. W kwestii odstąpienia przez organ I instancji od badania zaistnienia przesłanki określonej w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, organ odwoławczy podziela stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż w tym stanie faktycznym i prawnym, mając na względzie ekonomikę postępowania oraz zasady k.p.a., należało zakończyć merytorycznie sprawę na podstawie dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i wydać decyzję na podstawie art. 32 ust 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Zasadnie zatem organ I instancji uznał za wiarygodne oświadczenie strony, iż chociaż nie pozostaje w stałym zatrudnieniu, to jednak dorywczo wykonuje zadania pracownika ochrony z tytułu posiadania stosownej licencji. Wobec braku podstaw do zanegowania tego oświadczenia, przesłanka określona w art. 33 ust. 1 ustawy zastosowana być nie mogła. Zbędne zatem z punktu widzenia, m.in., dyspozycji art. 12 k.p.a. było przeprowadzenie wnioskowanych przez Stronę czynności dla ustalenia kiedy i w jakim podmiocie gospodarczym strona była zatrudniona jako licencjonowany pracownik ochrony. Myli się też strona co do argumentu, iż uchylenie decyzji przez organ odwoławczy powoduje automatycznie zastosowanie przez organ I instancji dyspozycji art. 24 § 3 k.p.a. W żadnym bowiem przypadku takie działanie organu I instancji nie wskazuje, iż pracownik organu prowadził postępowanie w sposób nieobiektywny. Komendant Główny Policji nie podziela także stanowiska strony co do zastosowania dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia wobec faktu, iż obecnie nie jest ona zatrudniona jako pracownik ochrony, a zatem nie jest możliwe zawieszenie jej praw wynikających z licencji. Strona uważa, iż taki wniosek znajduje oparcie w definicji pracownika ochrony, zawartej w ustawie o ochronie osób i mienia. Organ odwoławczy wskazuje, iż z punktu widzenia zasad logiki prawniczej, nie budzi wątpliwości, iż pracownikiem ochrony, o którym mowa w tej definicji jest także osoba, która posiadając licencję pracownika ochrony z jakichś powodów przez dłuższy lub krótszy okres czasu nie jest w tym charakterze zatrudniona. Licencja bowiem stanowi dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania zawodu pracownika ochrony, a wolą ustawodawcy było, aby osoba ją posiadająca nie mogła - na czas toczącego się przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwo wymienione w katalogu zawartym w art. 32 ust. 1 ustawy - z uprawnień tych korzystać, czemu służy instytucja zawieszenia praw z licencji wynikających. Skutkiem bowiem tej instytucji jest - w stosunku do pracownika ochrony pozostającego w stosunku pracy (bez względu na formę zatrudnienia) - odsuniecie go od wykonywania zadań, do których licencja go uprawnia, a w stosunku do pracownika ochrony, który pracy nie wykonuje - uniemożliwienie mu korzystania z licencji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Komendant Główny Policji zauważa, iż art. 32 ust. 1 ustawy ma charakter obligatoryjny, co powoduje konieczność zawieszenia praw wynikających z licencji w przypadku ustalenia, iż jego dyspozycja została spełniona. Ustawodawca nie ustalił bowiem możliwości innego rozstrzygnięcia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Pan W. R., zwany dalej skarżącym. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucił naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 11, 24 § 3, 35 § 3, 36, 54 § 1 ust. 6 k.p.a., 75 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a., 107 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podał między innymi, że Zasadniczą kwestią postępowania administracyjnego było ustalenie, czy skarżący jest pracownikiem ochrony w rozumieniu ustawy o ochronie osób i mienia, czy też nie. Zdaniem organu każdy jest pracownikiem, o ile może podjąć jakąkolwiek pracę. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Ustawy o ochronie osób i mienia Komendant Wojewódzki Policji – faktycznie - w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko Pracownikowi Ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, zawiesza prawa wynikające z licencji, do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Ale ta sytuacja dotyczy jedynie pracowników ochrony, a nie wszystkich osób posiadających licencję, jak sugerował organ II instancji. Należy zwrócić uwagę, że żadne z pism KWP w [...] z dnia [...].08. 2004 r. i [...].09.2004 r. nie wypełniało normy wezwania administracyjnego określonego treścią art. 54 § 1 k.p.a. Żadne z tych pism nie zawierało danych nakazanych treścią art. 54 § 1 pkt. 6 k.p.a. Należy zwrócić również uwagę, że w przedmiotowym postępowaniu naruszono zasadę określoną ar. 24 § 3 k.p.a., gdyż brali udział w postępowaniu funkcjonariusze, którzy dopuścili się wobec Strony naruszenia prawa, potwierdzonego stanowiskiem organu II instancji, a więc istniały uprawdopodobnione okoliczności wywołujące wątpliwość co do bezstronności tych pracowników, a bezpośredni przełożony ich nie wyłączył z udziału w postępowaniu administracyjnym. Należy zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią art. 86 k.p.a. przesłuchanie Strony stanowiło środek dowodowy posiłkowy, dopuszczalny w postępowaniu administracyjnym w ostateczności. Przesłuchanie Strony przeprowadza się, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Analiza zgromadzonego przez organ materiałów wskazywała jednoznacznie, że organ I instancji nie wykonał żadnych czynności dowodowych, a następnie odrzucił wniosek dowodowy Strony. Należało więc najpierw uwzględnić wniosek dowodowy, a dopiero później podjąć decyzję o ewentualnym przesłuchaniu Strony. Tak stanowią zasady postępowania administracyjnego. Tego organ I instancji nie uczynił. Abstrahując od ewidentnych uchybień proceduralnych należy zwrócić uwagę na fakt, że organ I instancji nie przewidział sytuacji, iż prowadzone postępowanie karne wobec strony może zostać prawomocnie rozstrzygnięte przez inny Wydział Karny i inny Sąd niż wskazany w treści decyzji administracyjnej. Tak więc może nigdy nie dojść do prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania karnego przez indywidualnie i podmiotowo wskazany Sąd Rejonowy, co w konsekwencji prawnej oznacza, że nigdy nie będzie można wznowić postępowania administracyjnego, jeżeli prawomocne orzeczenie nie zostanie wydane przez Sądy wskazany przez organ. Organ uzależnił więc swoje ewentualne późniejsze wznowienie postępowania administracyjnego od prawomocnego rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Karny sprawy o sygn. jak wyżej. Przez żaden inny Sąd tylko przez ten jeden. Analiza argumentacji organu II instancji sprowadza się w praktyce do stwierdzenia, iż Komendant Główny Policji stoi na stanowisku, że pracownikiem ochrony jest każda osoba posiadająca licencję pracownika ochrony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto ustosunkował się do zarzutów skargi w sposób następujący: Z punktu widzenia zasad logiki prawniczej, nie budzi wątpliwości, iż pracownikiem ochrony, o którym mowa w tej definicji jest także osoba, która posiadając licencję pracownika ochrony z jakichś powodów przez dłuższy lub krótszy okres czasu nie jest w tym charakterze zatrudniona. Licencja bowiem stanowi dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania zawodu pracownika ochrony, a wolą ustawodawcy było, aby osoba ją posiadająca nie mogła - na czas toczącego się przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwo wymienione w katalogu zawartym w art. 32 ust. 1 ustawy - z uprawnień tych korzystać, czemu służy instytucja zawieszenia praw z licencji wynikających. Skutkiem bowiem tej instytucji jest - w stosunku do pracownika ochrony pozostającego w stosunku pracy (bez względu na formę zatrudnienia) - odsunięcie go od wykonywania zadań, do których licencja go uprawnia, a w stosunku do pracownika ochrony, który pracy nie wykonuje - uniemożliwienie mu korzystania z licencji, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego. W kwestii odstąpienia przez organ I instancji od badania zaistnienia przesłanki określonej w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, strona pozwana podziela stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż w tym stanie faktycznym i prawnym, mając na względzie ekonomikę postępowania oraz zasady k.p.a., należało zakończyć merytorycznie sprawę na - podstawię dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego i wydać decyzję na podstawie art. 32 ust 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Organ I instancji uznał za wiarygodne oświadczenie strony, iż chociaż nie pozostaje w stałym zatrudnieniu , to jednak dorywczo wykonuje zadania pracownika ochrony z tytułu posiadania stosownej licencji. Wobec braku podstaw do zanegowania tego oświadczenia, przesłanka określona w art. 31 ust 1 ustawy zastosowana być nie mogła. Zbędne zatem z punktu widzenia, m.in. dyspozycji art. 12 k.p.a., było przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę czynności dla ustalenia kiedy i w jakim podmiocie gospodarczym strona była zatrudniona jako licencjonowany pracownik ochrony. Organ pozwany nie zgadza się także z argumentem skarżącego, iż uchylenie decyzji przez organ odwoławczy powoduje automatycznie zastosowanie przez organ I instancji dyspozycji art. 24 § 3 k.p.a.. Takie działanie organu II instancji nie wskazuje, iż pracownik organu prowadził postępowanie w sposób nieobiektywny, a jedynie, iż zgromadzony materiał dowodowy był niewystarczający do zakończenia postępowania, bądź popełnione w im błędy nie pozwalają pozostawić decyzji organu I instancji w obrocie prawnym. Ponadto, w związku z podnoszonym przez skarżącego argumentem, iż organ odwoławczy nie odniósł się w swojej decyzji do wadliwego sformułowania użytego przez organ I instancji, należy wskazać, iż do kompetencji organu odwoławczego należy korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, a z taką sytuacją mamy do czynienia w decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W sentencji decyzji błędnie wpisano, iż zawieszenie praw wynikających z licencji następuje do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej przez Sąd Rejonowy [...] Wydział Karny w [...]. Organ odwoławczy w ramach przysługujących mu kompetencji reformacyjnych błąd ten naprawił, wskazując w uzasadnieniu swojej decyzji, iż zawieszenie następuje do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd bez wymieniania, który sąd ma tę sprawę rozstrzygnąć. Zauważyć też należy, iż nie była to kwalifikowana wada decyzji organu I instancji, skutkująca koniecznością jej uchylenia. Bezspornym natomiast jest, iż p. W. R. posiada licencję pracownika ochrony, która uprawnia go do wykonywania tego zawodu, i że stoi on pod zarzutem popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. z 2005r Nr 145 poz. 1221) Komendant Wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko pracownikowi ochrony o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu zawiesza prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że przeciwko skarżącemu W. R. Prokuratura Rejonowa [...] sporządziła akt oskarżenia o popełnienie między innymi czynu z art. 284 § 2 k.k., tj. przywłaszczenia sobie powierzonej rzeczy ruchomej. Tak więc czyn z art. 284 § 2 k.k. jest przestępstwem przeciwko mieniu. Zarówno koncesjonowanie działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu usług ochrony osób i mienia, jak i kontrolowanie tej działalności oraz łączące się z tym obowiązki i uprawnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji wiążą się ściśle z charakterem i specyfiką tej działalności. Ochrona osób i mienia realizowana jest bowiem w formie bezpośredniej ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego. Pracownikowi ochrony w wykonywaniu zadań ochrony przysługuje szereg praw, w tym m.in. prawo do legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości, stosowanie środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycie broni palnej (art. 36) ww. cytowanej ustawy. Ochronie mogą też podlegać obiekty ważne dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa (art. 5). Z tego punktu widzenia nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wymaganie dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, wiążącej się z dużym ryzykiem oraz konieczność zagwarantowania zaufania publicznego, zawód pracownika ochrony powinien odznaczać się szczególną przejrzystością, a osoby go wykonujące winne być transparentne i uczciwe. Służy temu m.in. wymóg uzyskania licencji pracownika ochrony pierwszego i drugiego stopnia (art. 26-29 ustawy). W tym też kontekście należy rozpatrywać czasowe zawieszenie praw wynikających z licencji pracownikowi ochrony, przeciwko któremu wszczęto postępowanie karne o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu (a więc zgodnie z art. 313 k.p.k. przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa). Dokonując wykładni systemowej i celowościowej ustawy o ochronie osób i mienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż pracownikiem ochrony, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia, jest także osoba, która posiada licencję pracownika ochrony i z jakiś powodów przez dłuższy lub krótszy okres czasu nie jest w tym charakterze zatrudniona. Za takim rozumieniem powyższego przepisu przemawia ratio legis ustawy, gdyż w wypadku innej wykładni osoba posiadająca licencję pracownika ochrony, niezatrudniona jako pracownik ochrony, przeciwko której toczy się postępowanie karne, mogłaby podjąć w każdej chwili pracę jako pracownik ochrony, czemu ma zapobiec treść art. 32 ustawy o ochronie osób i mienia. Licencja bowiem, stanowi dokument potwierdzający uprawnienia do wykonywania zawodu pracownika ochrony, a wolą ustawodawcy było, aby osoba ją posiadająca nie mogła - na czas toczącego się przeciwko tej osobie postępowania karnego o przestępstwo wymienione w katalogu zawartym w art. 32 ust. 1 ustawy, z uprawnień tych korzystać, czemu służy instytucja zawieszenia praw z licencji wynikających. Zawieszenie pracownikowi ochrony praw wynikających z licencji do czasu wydania prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd nie przesądza o jego winie lub niewinności. Stanowi jedynie konsekwencję wystąpienia określonego stanu faktycznego, z którym ustawodawca związał skutki prawne w postaci czasowego ograniczenia uprawnień administracyjnych na wykonywanie reglamentowanej przez prawo działalność. Zasada domniemania niewinności nie ma charakteru absolutnego i nie może być rozumiana na tyle szeroko, by uniemożliwiała sprawowanie nadzoru państwa nad działalnością, którą w powszechnym odbiorze prowadzą instytucje "zaufania publicznego". Zawieszenie praw wynikających z licencji pracownika ochrony nie może być traktowane inaczej niż dopuszczalny w świetle orzecznictwa TK i uzasadniony z uwagi na interes innych podmiotów - ustawowy wyjątek od zasady wolności wykonywania zawodu. Na gruncie kwestionowanej ustawy uprawnienia pracownika ochrony są nie tylko bardzo szerokie, ale też w dużym stopniu polegają na możliwości stosowania środków godzących w dobra innych osób (np. uprawnienie do legitymowania i ujawniania osób, stosowania środków przymusu bezpośredniego, a nawet użycia broni palnej). Zauważyć także należy, że obowiązkowej ochronie podlegają obiekty mające związek z mieniem niekiedy bardzo znacznej wartości, takie jak np. banki, przedsiębiorstwa wytwarzające lub przechowujące wartości pieniężne, rurociągi paliwowe itp. Za niezbędne należy zatem uznać regulacje ograniczające prawo wykonywania czynności ochrony przez osoby nie dające gwarancji moralnych. Dotyczy to nie tylko pracowników, ale wszystkich osób posiadających licencję pracownika ochrony. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, iż Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również takiego naruszenia art. 24 § 3 k.p.a., które miałoby wpływ na wynik sprawy. Komisarz K. S. (co wynika z akt administracyjnych) w całym toku postępowania nie wydał żadnej decyzji administracyjnej skierowanej do strony. Podpisał jedynie pismo z dnia [...] sierpnia 2004r., które to pismo, w ocenie Sądu, miało charakter wyłącznie informacyjny. Prawdą jest, że organ nie wyjaśnił charakteru prawnego informacji skarżącego zawartej w piśmie z [...] stycznia 2005r., w której informował, że w postępowaniu brał udział funkcjonariusz S., który winien być wyłączony z mocy prawa. W ocenie Sądu organ winien wyjaśnić, charakter prawny tej informacji i ewentualnie wydać winien stosowne postanowienie, jednak, jak wyżej wskazano, nie miało to wpływu na wynik sprawy. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.