II SA/Sz 82/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak /spr./, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w dniu 20 października 2005r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę Starosta decyzją z dnia [...] r., nr [...], orzekł o utracie przez M. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r. oraz o utracie prawa do zasiłku z tym samym dniem. Powodem takiego rozstrzygnięcia było złożenie przez M.D. oświadczenia, że z dniem [...] r. rozpoczął działalność gospodarczą. Decyzja ta doręczona została stronie w dniu [...] r. Następnie postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], Starosta wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej powyższą decyzją. W uzasadnieniu podał, że wznowienie następuje w związku ze złożeniem przez M.D. w dniu [...] r. zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z treści, którego wynika, że rozpoczęcie działalności nastąpiło z dniem [...] r. Kolejną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Starosta uchylił własną decyzje z dnia [...] r. o utracie przez M.D. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] r. i orzekł o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku z dniem [...] r. W odwołaniu od powyższej decyzji M.D. wniósł o jej uchylenie podnosząc, że faktycznie działalność rozpoczął z dniem [...] r. Nie zgłosił zmiany daty rozpoczęcia działalności gospodarczej z uwagi na wiążące się z tym koszty oraz niepewność kiedy rzeczywiście rozpocznie działalność. Wojewoda, rozpatrując odwołanie, decyzją z dnia [...] r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że M.D. zarejestrował się w urzędzie pracy w dniu [...] r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od dnia [...] r. W dniu rejestracji podpisał oświadczenie, iż jest osobą nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej oraz zobowiązuje się do bezzwłocznego powiadamiania organu zatrudnienia o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. W dniu [...] r. do organu wpłynęło zaświadczenie o wpisie do ewidencji gospodarczej z dnia [...] w którym jako data rozpoczęcia działalności widnieje dzień [...] r. Wobec powyższego zasadne było wznowienie przez organ pierwszej instancji postępowania w powyższym zakresie, a następnie pozbawienie strony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem [...] r. na podstawie przepisu art. 13 ust. 3 pkt 1 obowiązującej wówczas ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ponadto Wojewoda stwierdził, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż M. D. podjął działalność gospodarczą, zaskarżona decyzja jest zatem zasadna. M.D. zaskarżył powyższą decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]. Decyzją zarzucił naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 lit. f ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię na skutek przyjęcia, iż prawo do zasiłku uzależnione jest wyłącznie od dokonania przez osobę fizyczną wyrejestrowania działalności gospodarczej, 2) art. 8, 11 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego, które miało podstawowe znaczenie dla sprawy, 3) art. 107 § 1 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zaskarżonych decyzjach. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ww. ustawy wskazano warunek określający granice czasowe, w których nie może nastąpić zdarzenie polegające na faktycznym podjęciu działalności gospodarczej i to jego zaistnienie powinno być badane w toku postępowania. Ustawodawca wskazując na dwa momenty związane z rejestracją działalności gospodarczej określił w ten sposób maksymalne granice czasowe, w których należy badać zaistnienie zdarzenia uprawniającego do pobierania zasiłki tj. pozostawania bez pracy zarobkowej. Zdaniem skarżącego nie zwalnia to organu z badania podstawowej kwestii w okresie krótszym tzn. przed wykreśleniem ze stosownego rejestru. Wskazany przez ustawodawcę okres podlegać winien szczególnemu badaniu ze względu na realną możliwość podjęcia działalności gospodarczej, nie można jednak pominąć w tym zakresie podstawowej kwestii faktycznego pozostawania bez pracy. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przytoczył fragmenty uzasadnień dwóch wyroków oraz uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naruszenie przepisów kpa, według skarżącego, polegało na braku oceny znaczenia i wartości dowodów wskazanych przez skarżącego w toczącej się sprawie oraz brak uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Mając na uwadze zakres kontroli Sądu oraz ustalony stan faktyczny i prawny należało uznać, że skarga jest niezasadna, a zaskarżone decyzje odpowiadają prawu. Trafność stanowiska organów obu instancji potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 1996 r. OSP 5/96 (ONSA 1997/2/47), na którą powołuje się skarżący. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego wyrażonym w odpowiedzi na skargę, że skarżący z treści powyższej uchwały wyciągnął błędny wniosek, iż wystarczającym do zachowania statusu osoby bezrobotnej jest udowodnienie, że nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji działalności gospodarczej. Tymczasem w uzasadnieniu przywołanej uchwały NSA wskazał: "Rozwiązanie przyjęte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. jest zsynchronizowane z unormowaniami zawartymi w ustawie z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), która wyraźnie rozróżnia zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji i wpis do ewidencji od faktycznego podjęcia (rozpoczęcia) działalności gospodarczej. Zgłoszenie działalności gospodarczej do ewidencji jednak powinno zawierać, oprócz innych danych, także wskazanie daty rozpoczęcia tej działalności (art. 16 ust. 1 pkt 4). Ponadto osoba, która uzyskała wpis do ewidencji, może zmieniać dane zawarte w zgłoszeniu do ewidencji, a więc także wskazaną datę rozpoczęcia działalności gospodarczej, jednakże ma obowiązek zgłosić te zmiany organowi ewidencyjnemu (art. 18)... Z powodu treści tych obowiązków wykazanie przez osobę, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, iż nie podjęła działalności gospodarczej, jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji. Już samo sformułowanie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f) cytowanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. wskazuje, iż osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, musi wykazać nie tylko to, że nie podjęła działalności gospodarczej, ale także to, że działalności tej nie podjęła do dnia jej wyrejestrowania, co oznacza, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji." Skład Sądu rozpatrujący przedmiotową sprawę w pełni podziela stanowisko NSA wyrażone w powyższej uchwale, które, wobec identycznego brzmienia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f, zachowuje aktualność na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skoro zatem skarżący po zarejestrowaniu działalności gospodarczej działalność tą podjął, choć w innej dacie niż wskazana w zgłoszeniu do ewidencji gospodarczej, to organ zatrudnienia w wyniku wznowienia postępowania (po uchyleniu decyzji wcześniejszych) mógł pozbawić skarżącego statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku z dniem 1 kwietnia 2004 r. Zdaniem Sądu również zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 11, 77 § 1 i 107 § 3 kpa należy uznać za chybione, bowiem nie doszło do ich naruszenia w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Organy dysponowały wystarczającymi dowodami, w postaci zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji obu instancji przytoczono przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. f ww. ustawy, stanowiący materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia. Natomiast nie przytoczenie przepisów kompetencyjnych oraz proceduralnych należy uznać za naruszenie prawa nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.