VII SA/Wa 375/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędziowie ( WSA, Krystyna Tomaszewska, Mariola Kowalska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...], wydaną dnia [...] kwietnia 2004r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r., zatwierdził projekt budowlany i wydał m. M. pozwolenie na budowę budynku gospodarczo – garażowego na działce nr ew. [...] przy ul [...] w [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] – po rozpatrzeniu odwołania właścicielki sąsiedniej działki K. C. – decyzją nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2004r. W dniu [...] lipca 2004r. K. C. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Wojewody [...], podnosząc, że utrzymana nią w mocy decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem § 12 ust. 6 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r.- w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz z rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy – Prawo budowlane. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] listopada 2004r. na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...].06.2004r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].04.2004r. W uzasadnieniu organ podniósł, że kwestionowana decyzja organu I instancji jest dotknięta kwalifikowaną wadą z art. 156 § 1 kpa, ponieważ decyzja Prezydenta Miasta [...] w sprawie pozwolenia na budowę została wydana z naruszeniem § 10 i § 12 ust. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co wypełnia przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył w dniu [...] grudnia 2004r. inwestor M. M. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną dnia [...] stycznia 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2004r. W uzasadnieniu organ podniósł, że § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie określa dopuszczalną odległość zabudowy od granicy działki budowlanej. Co prawda ust. 6 pkt 1 i 2cytowanego § 12 dopuszcza usytuowanie budynku ścianą zewnętrzną bez otworów okiennych bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, lecz jedynie w przypadkach, gdy wynika to z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub gdy na sąsiedniej działce istnieje już budynek ze ścianą usytuowaną bezpośrednio przy tej granicy, a wznoszony budynek będzie przylegał do istniejącego całą długością swojej ściany oraz będzie miał w pasie o szerokości 3 m, przyległym do granicy działki, wysokość i wymiar równoległy do tej granicy, nie większe niż w budynku istniejącym na sąsiedniej działce. W niniejszej sprawie przepis ten nie może mieć zastosowania, gdyż sąsiednia działka nie jest zabudowana budynkami w granicy z działką inwestora, nadto przedstawiona przez inwestora decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu nie przewidywała możliwości takiej zabudowy. Nadto organ podniósł, że działka inwestora zlokalizowana jest na terenie objętym obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego osiedla budownictwa jednorodzinnego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2000r., z którego wynika, że na tym terenie dopuszcza się lokalizację garaży lub obiektów gospodarczych na działce jedynie jako jednokondygnacyjnych bez poddasza użytkowego (maksymalna powierzchnia garażu – na 1 stanowisko – 25 m², na 2 stanowiska postojowe – 35 m², budynku gospodarczego – 40 m²). Tak więc organ I instancji wykonując dyspozycję zawartą w cytowanym przepisie powinien stwierdzić, iż projekt zagospodarowania działki, stanowiący integralną część projektu budowlanego budynku garażowo – gospodarczego jest niezgodny z - miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż projektowany budynek o powierzchni użytkowej 45,18 m² ma funkcję garażowo- gospodarczą, czym narusza funkcję użytkowania oraz przekracza dopuszczalną powierzchnię użytkową, - wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która ustalała warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tylko dla budynku garażowego, - przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, niedopuszczającymi budowę obiektu budowlanego w granicy z działką sąsiednią, co powinno skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem organu stan faktyczny i prawny sprawy pozwala stwierdzić, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r., Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co wypełnia pozytywną przesłankę wynikającą z art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r., rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 znowelizowanego ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r. Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M. M. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że w jego przekonaniu dopełnił wszystkich formalności i obowiązków spoczywających na inwestorze i rozpoczął budowę uznając, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...].06.2004r. jest ostateczna, tj. obowiązująca, a nadto, że nie zgadza się na ponoszenie konsekwencji niekompetencji urzędników i błędnie wydawanych przez nich decyzji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, w której utrzymał on w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2004r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. w sprawie pozwolenia na budowę Kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, będącym jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej – ochrona której została wyrażona zasadą trwałości decyzji administracyjnych wynikającą z art. 16 § 1 kpa. Postępowanie to ma na celu nie merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie czy kontrolowana decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, za trafne – zdaniem składu orzekającego – należy uznać stanowisko organu, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy podkreślić, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych do tej ustawy – do których należy zaliczyć wyżej wskazane Rozporządzenie mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. Zakres przywołanego aktu prawnego reguluje między innymi granicę wykonywania prawa własności przez właściciela nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, jak również ochronę praw właścicieli sąsiednich nieruchomości w związku z procesem inwestycyjnym. Wydając skarżącemu – inwestorowi pozwolenie na budowę budynku gospodarczo – garażowego bezpośrednio przy granicy z niezabudowaną działką stanowiącą własność K. C. w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki z pkt 1 i 2 ust. 6 § 12 cytowanego rozporządzenia organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa, tj. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a naruszenie było tego rodzaju, iż prowadzi do niemożności zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa. Z tych wszystkich względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.