I SA/Bd 479/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Teresa Liwacz, asesor sądowy Urszula Wiśniewska, Protokolant asystent sędziego Anna Brzezińska – Rawa, po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi C. i M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2005r. nr [..]. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Decyzją z dnia [...] 2003r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] 2002r. oraz określił C. i M. C. wysokość należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. w kwocie [...] zł, wysokość zaległości w tym podatku w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę od tej zaległości na dzień wydania decyzji w wysokości [...] zł. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, który wyrokiem z dnia 0l grudnia 2004r. sygn. akt SA/Bd 3468/03 skargę oddalił. Podatnicy wnioskiem z dnia 28 stycznia 2005r. wystąpili o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego w/w decyzją. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] 2005r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z powodu braku przesłanek wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Od powyższej decyzji małżonkowie C. złożyli odwołanie wnosząc o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uchylenie w całości decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. w dniu [...] 2003r. Zarzucili naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie w postaci przyjęcia, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe dowody lub okoliczności istotne dla sprawy nie znane organowi. Ponadto zarzucili naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę uchylenia decyzji tworzącej niezgodny z prawem stan rzeczy, polegający na odmiennym opodatkowaniu dochodów osiąganych w jednym roku podatkowym z tego samego źródła, jakim był stosunek pracy. Jako podstawę do wznowienia postępowania podatnicy wskazali błędne uznanie przez organ dochodu w wysokości [...] zł, jako dochodu osiągniętego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zamiast uznania go, jako osiągniętego w ramach umowy o pracę. Ponadto podnieśli, iż przyjęta w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej interpretacja dotycząca dochodu w wysokości [...] zł jest niezgodna z ustawą Ordynacja podatkowa, gdyż nie dokonano pobrania zaliczki od płatnika - Spółki E. Decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, iż wskazane przez stronę zarzuty błędnej kwalifikacji przychodu uzyskanego przez C. C. w ramach firmy B poprzez nieuznanie kwoty [...] zł, jako uzyskanej z tytułu umowy o pracę nie zasługują na uwzględnienie, bowiem w tym postępowaniu nie są jego przedmiotem. Podał, iż również nie może być przedmiotem rozpoznania kwestia związana z istnieniem i wysokością zobowiązania podatkowego pod zarzutem naruszenia art. 240 § l pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powyższe zarzuty bowiem mogły być rozpoznane wyłącznie w postępowaniu wymiarowym. Organ podkreślił, iż instytucja wznowienia postępowania nie obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej, lecz umożliwia jej kontrolę w aspekcie istnienia przesłanek z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Podniesionego w odwołaniu naruszenia art. 240 § l pkt 5 oraz art. 121 § l Ordynacji podatkowej, zaskarżonej decyzji zarzucić nie można. Postępowanie prowadzone w trybie art. 240 Ordynacji podatkowej nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, gdyż jego przedmiotem jest zbadanie przesłanek zawartych w tymże przepisie, których zaistnienie warunkuje wzruszenie decyzji ostatecznej w trybie nadzwyczajnym. Organ wskazał, iż podatnicy zdają się nie dostrzegać, iż sprawa określenia wysokości należnego podatku dochodowego za 1997r. zakończona została z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy sygn. akt SA/Bd 3468/03 w dniu 03 lutego 2005r., wobec czego stawianie zarzutów odnośnie korekty wysokości należnego podatku stało się niedopuszczalne prawnie. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2003r. stała się prawomocna, a przewidziane w przepisach prawo wznowienia postępowania nie oznacza możliwości rozpoczęcia sprawy od nowa. Podatnicy zarówno we wniosku o wznowienie postępowania jak i w odwołaniu podnoszą argumentację i zarzuty, które w żadnej mierze nie wypełniają przesłanki art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ podkreślił, iż bez wątpienia nie stanowi takiej przesłanki podniesiony argument, że w chwili wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania istniały ważne dla rozstrzygnięcia okoliczności i nowe dowody, o których organ podatkowy II instancji nie wiedział i z tego powodu nie wziął ich pod rozwagę. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, badaniem organów podatkowych oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego objęte były wszystkie dostarczone przez stronę dokumenty i dowody, tj. zeznanie roczne PIT-33, podatkowa księga przychodów i rozchodów, dowody zakupu i sprzedaży, ewidencja środków trwałych, dowody dotyczące dokonanych odliczeń podatkowych, a także dokumenty dotyczące pozostałych przychodów i kosztów wykazanych w zeznaniu rocznym. W zaskarżonej odwołaniem decyzji organ przedstawił dowody i dokumenty, na podstawie których w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego skorygowany został przychód osiągnięty w ramach działalności gospodarczej. Również w trakcie postępowania odwoławczego podatnicy byli informowani na bieżąco odnośnie gromadzonego materiału dowodowego. W kwestii zarzutu naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej organ również stwierdził jego nietrafność, gdyż powyższy przepis stanowi o jednej z ogólnych zasad postępowania podatkowego, jakim jest prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli i trudno powiązać powyższą zasadę z zarzutem istnienia niezgodnego z prawem stanu rzeczy. Organ odwołał się do treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 01 grudnia 2004r. w przedmiocie określenia wysokości zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997r., w którym to Sąd oddalając skargę dokonał wszechstronnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym także kwestii określenia wysokości przychodu osiągniętego przez firmę C. C. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w 1997r. Odnosząc się natomiast do kwestii niezapłaconych przez Spółkę E. składek na ubezpieczenie społeczne organ stwierdził, iż kwestia ta nie jest przedmiotem postępowania i nie może być rozpatrywana w jego ramach. Na decyzję organu II instancji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe dowody lub okoliczności istotne dla sprawy, nieznane organowi, który wydał decyzję. Uważają, że decyzję wydano z naruszeniem art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę uchylenia decyzji tworzącej niezgodny z prawem i rzeczywistością stan rzeczy polegający na odmiennym opodatkowaniu dochodów osiąganych w jednym roku podatkowym z tego samego źródła, jakim był stosunek pracy. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, iż błędnie rozliczono dochód osiągnięty przez C. C. w wysokości [...] zł, uznając go za dochód z tytułu działalności gospodarczej wykonywanej osobiście, a nie z tytułu umowy o pracę. Uważają, iż zarówno dochód w wysokości [...] zł osiągnięty w 1997r. prawidłowo oceniony i opodatkowany w decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] 2003r., jak i dochód w wysokości [...] zł były w istocie dochodami osiągniętymi z tego samego źródła, jakim był stosunek pracy pomiędzy skarżącym C. C. a E. Prowadzenie działalności gospodarczej i wypłacanie przez Spółkę prowizji, jako wynagrodzenia za usługi świadczone na jej rzecz w ramach rzekomej działalności gospodarczej było jedynie wybiegiem zastosowanym przez Spółkę w celu obniżenia kosztów zatrudnienia. Taka czynność prawna bez wątpienia była czynnością pozorną, a co za tym idzie nieważną. Skarżący wskazali, iż w konsekwencji w stosunku do opodatkowania dochodów uzyskanych przez C. C. ukształtował się stan fikcji prawnej, gdyż pomimo że pochodziły one z tego samego źródła, z tego samego stosunku prawnego, to zupełnie inaczej zostały ocenione przez organy podatkowe. Skarżący podnieśli również, że uprawomocnienie się decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...]2003r. spowodowało powstanie nowej sytuacji prawnej w zakresie oceny opodatkowania dochodu osiągniętego w 1997r. Uznano bowiem za wiążące dla organu podatkowego zarówno stanowisko zajęte przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., jak i Sąd Okręgowy w K. Wydział Ubezpieczeń Społecznych. Tym samym oznacza to, że organy podatkowe podzieliły stanowisko skarżącego, co do jednoznacznego zakwalifikowania jego źródła dochodów osiąganych w Spółce E. jako stosunku pracy, ale niekonsekwentnie część dochodu potraktowały zupełnie inaczej. Taki stan rzeczy powoduje brak zaufania do organów administracji skarbowej, które swoim działaniem utrzymują sztuczną, fikcyjną sytuację mając świadomość, że jest zupełnie inaczej. Organy podatkowe powinny dbać o rzetelność i prawdziwość rozliczeń dokonywanych przez podatników, a nie utrzymywać stan fikcji prawnej. Narusza to zaufanie do organów państwa, które są bardziej zainteresowane w utrzymywaniu korzystnego dla nich rozstrzygnięcia, niż w dotarciu do prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 31 sierpnia 2005r. skarżący ustosunkowali się do odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Skarbowej w B. Podnieśli, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przeprowadził postępowanie w sprawie sygn. akt SA/Bd 3468/03 na innej płaszczyźnie i nowe fakty m.in. takie, jak decyzja ZUS O/C. nr [...] z dnia [...] 2002r. nie były rozpatrywane w zakresie objętym aktualną skargą i dlatego nie może być mowy o ponownym merytorycznym rozpatrywaniu tej samej sprawy. Z chwilą złożenia przez skarżących wniosku o wznowienie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. nastąpiła nowa sytuacja, w której między innymi powołana wcześniej decyzja ZUS O/C. stanowi nowy fakt prawny. Ponadto wskazali, iż nie ma żadnych dowodów, potwierdzających tezę Dyrektora Izby Skarbowej w B., że dochody C. C. wynikają z relacji gospodarczych prowadzonego przez niego Biura Doradztwa T. ze Spółką E. Istnieją natomiast jednoznaczne i niepodważalne dowody przeciwne między innymi takie, jak orzeczenie Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] 1998r., sygn. akt [...], odpowiedź pozwanego na pozew z dnia 02 sierpnia 1998r., wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K z dn. [...] 2003r., sygn. akt. [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. pismem z dnia [...] 2005r. ustosunkował się do pisma procesowego skarżących i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, iż podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w zakresie błędnej kwalifikacji przychodu uzyskanego przez C. C. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej są bezpodstawne i nie zasługują na uwzględnienie, gdyż kwestia związana z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego skarżących była rozpatrywana już zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowym. Postępowanie i decyzja w zakresie wznowienia postępowania nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ale sprawdzenie, czy w sprawie zachodzi jedna ze ściśle określonych przesłanek warunkujących wzruszenie decyzji ostatecznej wskazanych w art. 240 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 10 października 2005r. C. C. wniósł uzupełnienie skargi. Ponownie przywołał argumentację zawartą w skardze oraz w piśmie z dnia 31 sierpnia 2005r. Ponadto wskazał, iż błędnie organ przyjął brak istnienia nowych okoliczności wymienionych w art. 240 Ordynacji podatkowej. Nową okolicznością faktyczną, oprócz podanych we wcześniejszych pismach, jest również sam wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w zakresie wymiaru podatku od osób fizycznych za 1997r., zawierający informację, że dochód w wysokości [...] zł osiągnięty w styczniu 1997r. jest dochodem netto, otrzymanym z tytułu umowy o pracę. To właśnie wcześniejszy brak takiego wniosku i błędnie wypełniona deklaracja podatkowa za 1997r., złożona przez podatnika – C. C., informująca, że jest to przychód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, uniemożliwił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy inaczej rozstrzygnąć w tej materii. Do powyższej argumentacji organ podatkowy ustosunkował się w piśmie z dnia 25 października 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Zauważyć należy, iż instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, tak jak w odniesieniu do decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Organ prowadzący postępowanie wznowione nie może wyjść poza zakres podstawy wznowienia. W rozpoznawanej sprawie podstawę wznowienia, na jaką powołują się skarżący, stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli "wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję". Należy podkreślić, że nie w każdym przypadku ujawnienie określonych faktów lub dowodów będzie stanowiło podstawę wznowienia postępowania. Komentowany przepis pozwala bowiem na wznowienie postępowania, tylko wtedy gdy ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody spełniają łącznie następujące cechy: są nowe, istniały w dniu wydania decyzji, są istotne dla sprawy oraz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy, a więc prawdopodobnie w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zobacz wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985r., I SA 198/85, ONSA 1985/1/35). Należy zauważyć, iż w orzecznictwie ukształtował się pogląd, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, co do której sąd administracyjny oddalił skargę, wznowienie postępowania jest dopuszczalne, jeżeli zostaną spełnione i ujawnione przesłani ustawowe (zobacz np. wyrok NSA z dnia 30 kwietnia 1986r., sygn. akt SA/Wr 137/86, ONSA 1986, Nr 1, poz. 29 z glosą J. Borkowskiego, OSP 1987, Nr 4, poz. 82, wyrok NSA z dnia 03 czerwca 1997r., sygn. akt SA/Rz 1306/95 oraz wyrok NSA z dnia 22 czerwca 1998r., sygn. akt IV SA 1325/96). Zdaniem Sądu podniesione przez skarżących zarówno w skardze, jak i w późniejszych pismach procesowych okoliczności i dowody w sprawie nie mogą zostać uznane za nowe oraz istotne. Nowym dowodem nie jest powoływana przez stronę decyzja ZUS O/C. nr [...] z dnia [...] 2002r. Zauważyć należy, iż kopia tej decyzji znajduje się w aktach administracyjnych (k. 42/1) sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] 2003r. Organowi podatkowemu decyzja ta została przesłana przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. wraz z pismem przewodnim z dnia 31 lipca 2003r. (data wpływu – 4 sierpnia 2003r.). Przed wydaniem decyzji w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. ten dowód organowi był znany. Nie ma natomiast znaczenia, czy organ go analizował, rozpatrywał, czy do niego ustosunkował się w decyzji określającej wysokość podatku. Podobnie należy odnieść się do takich dowodów, jak orzeczenie Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia [...] 1998r. sygn. akt [...], odpowiedź pozwanego na pozew z dnia 02 sierpnia 1998r., ugoda zawarta w dniu 20 lipca 1999r. pomiędzy skarżącym a E., postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 1999r. oraz wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia [...] 2003r. sygn. akt [...] (również znajdują się w aktach administracyjnych sprawy zakończonej decyzją wymiarową). Były one znane zarówno Dyrektorowi Izby Skarbowej w B. w chwili wydawania decyzji z dnia [...] 2003r., jak również Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy rozpatrującemu skargę na tę decyzję. Za nową okoliczność faktyczną lub nowy dowód również nie może być uznany, jak wnoszą skarżący, wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, zawierający informację, że dochód w wysokości [...] zł osiągnięty w styczniu 1997r. jest dochodem netto, otrzymanym z tytułu umowy o pracę. Przedmiotowa kwestia wskazana we wniosku była bowiem podnoszona przez skarżących w pismach kierowanych do organu podatkowego jeszcze przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2003r. Przykładowo w piśmie z dnia 24 października 2003r. skierowanym do Izby Skarbowej skarżący podniósł, iż nazwane przez organ podatkowy rachunki z działalności gospodarczej nie zostały uznane przez sąd za dokumenty księgowe – dowód rozliczeń między podmiotami gospodarczymi, a Sąd uznał, że wypłacona kwota [...] zł ma charakter wynagrodzenia za pracę. W związku z tym podatnik stwierdził, iż "zgodnie z logiką dotyczy to również wcześniejszych wypłat, ponieważ również tam podstawą wypłaty była ta sama umowa o pracę". Następnie w piśmie z dnia 07 listopada 2003r. skierowanym do Izby Skarbowej podał, iż ponownie zwraca uwagę, że "wszystkie tzw. przychody Biura Doradztwa T. pochodzące od E." były zgodnie z orzeczeniem Sądu Wojewódzkiego w B. i prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego częścią wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę, dla którego pracodawca powinien odprowadzić składkę na ZUS i zaliczkę na podatek dochodowy. W dalszej części wskazał, iż od momentu, gdy wie, że podawane w ramach jego działalności dochody miały charakter netto i podlegają uwarunkowaniom umowy o pracę, czyni starania o uregulowanie tej sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tej sytuacji trudno twierdzić, iż nieznana była organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2003r. podnoszona przez skarżących argumentacja, iż źródłem wszystkich przychodów należnych od Spółki E. jest stosunek pracy, a nie działalność gospodarcza. W uzasadnieniu wyroku z dnia 01 grudnia 2004r. sygn. akt SA/Bd 3468/03Wojewódzki Sąd Administracyjny zawarł sformułowanie, że organy podatkowe nie badały tytułu prawnego, na podstawie którego spółka E. wypłaciła kwotę [...] zł, ale jednocześnie Sąd wskazał na zasadność stanowiska organu podatkowego, iż zawarta ugoda sądowa, decyzja ZUS z dnia [...] 2002r. i wyrok Sądu Okręgowego z dnia [...] 2003r. odnoszą się wyłącznie do kwoty [...] zł. Tym samym Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa poprzez nieuznanie, iż kwota [...]zł wypłacona w miesiącu styczniu 1997r. także stanowi wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę, za "całkowicie bezzasadny". Wszystkie zatem dowody i okoliczności istotne dla sprawy, na które skarżący powołali się na etapie wznowienia postępowania i przywołane w skardze oraz w pismach procesowych były znane organom podatkowym oraz Sądowi. Mając zatem w aktach administracyjnych właśnie te dowody i podnoszone przez skarżących okoliczności, co charakteru źródła przychodu, organ podatkowy przyjął jako związaną ze stosunkiem pracy tylko część należności pochodzących od firmy E. W pozostałej części potraktował jako związane z działalnością gospodarczą skarżącego. Reasumując należy stwierdzić, iż w rzeczywistości strona zmierza do podważenia ustaleń dokonanych już decyzją z dnia [...] 2003r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r., na którą wniesioną skargę oddalono wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 01 grudnia 2004r. Zgodne z prawem jest stanowisko organu podatkowego, stosownie do którego wskazane przez skarżących dowody, okoliczności oraz wniosek o wznowienie postępowania, nie są nowymi oraz istotnymi, istniejącymi w chwili wydania decyzji, a nie znanymi organowi podatkowemu. W konsekwencji należy stwierdzić, iż nie wystąpiła przesłanka wymieniona w przywołanym art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne i prawne w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej nie naruszył przepisów postępowania podatkowego przywołanych w skardze. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu nie można zarzucić naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Sąd rozpatrując niniejszą sprawę nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe w toku postępowania tej ogólnej zasady postępowania. Organ dokonał wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału i uwzględnił wszystkie okoliczności mające znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Podatnikom zapewnił czynny udział w postępowaniu podatkowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.