VII SA/Wa 370/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędziowie ( WSA, Krystyna Tomaszewska (spr.), Mariola Kowalska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2005r Znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania Spółki Akcyjnej "[...]" z siedzibą przy ul. [...] w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] września 2004r Nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia [...] S.A. dotyczącego zamiaru budowy przyłącza elektroenergetycznego do nośnika reklamowego w ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] na podstawie art. 138§ 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż budowa przyłącza energetycznego do nośnika reklamowego będąca przedmiotem zgłoszenia objęta jest obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody [...] w sytuacji, gdy sprawa wymaga rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji w trybie art. 28 Prawa budowlanego prawidłowa jest decyzja organu pierwszej instancji oparta na przepisie art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane ( Dz.U. z 2003r nr 207 poz 2016 z późn zm ). Organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 10 kpa oraz art. 7kpa i art. 77 kpa. W opinii Wojewody [...] strona nie została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu, bowiem organ pierwszej instancji prowadząc postępowanie ograniczył się jedynie do analizy dokumentów złożonych przez inwestora oraz przepisów ustawy, nie przeprowadzając żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Zdaniem organu odwoławczego, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 6 kpa poprzez niepodanie w sentencji decyzji na jakiej podstawie Naczelnik Delegatury Biura Naczelnego Architekta Miasta w Dzielnicy [...] jest upoważniony do wydawania decyzji w imieniu Prezydenta [...]. Wojewoda [...] uznał, iż upoważnienia takiego nie umieszcza się w podstawie prawnej aktu administracyjnego, bowiem jest to pisemne upoważnienie, a podstawą prawną decyzji mogą być tylko przepisy prawne powszechnie obowiązujące. Odnosząc się do zarzutu błędnej interpretacji art. 29 ust 1 pkt 20 prawa budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, iż " wyliczenie obiektów i robót budowlanych w art. 29 ustawy ma charakter enumeratywny, co oznacza, że tylko te obiekty i roboty budowlane mogą być prowadzone bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę". Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka Akcyjna [...]. Zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zarzuca naruszenie: 1/ art. 10 kpa "poprzez wydanie decyzji bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się w kwestii zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji i tym samym prowadzenie postępowania w sposób pozbawiający strony prawa aktywnego w nim udziału". 2/ art. 29 § 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane przez "błędną interpretację wg której budowa przyłącza elektroenergetycznego do nośnika reklamowego nie jest objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę". 3/ art. 6 kpa i art. 107 § 1 kpa poprzez " nie wskazanie w decyzji organu II instancji upoważnienia na podstawie którego p.K. Z. uzyskała prawo do wydania decyzji w imieniu Wojewody [...], w odniesieniu do analogicznego zarzutu odnoszącego się do decyzji organu I instancji decyzja Wojewody [...] przyjmuje błędnie, że elementem podstawy prawnej decyzji administracyjnej nie jest upoważnienie do jej wydawania udzielone przez organ administracji publicznej". Dodatkowo na rozprawie pełnomocnik skarżącej podniósł zarzut braku skutecznego doręczenia skarżącej spółce decyzji organu pierwszej instancji, czego następstwem jest niedopuszczalność odwołania, bowiem decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W art. 28 ust 1 Prawa budowlanego ( tekst jednolity Dz.U. z 2003r, Nr 207, poz 2016 ) zawarto generalną zasadę obowiązkowego uzyskiwania pozwolenia na wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych. Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 29 oraz w art. 31 ust 1 i 5 prawa budowlanego. Określenie zasady w art. 28 ust 1 prawa budowlanego i wyjątków od niej uzasadnia stwierdzenie, że do przepisu art. 29 i 31 ust 1 i 5 nie może mieć zastosowania wykładnia rozszerzająca. Zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane znowelizowanej ustawą z dnia 27 marca 2003r ( Dz.U. Nr 80, poz 718 ), która weszła w życie 11 lipca 2003r, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa przyłączy do budynków: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych. Przepis ten nie zwalniał zatem z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę budowy przyłącza energetycznego do nośnika reklamowego. Prawidłowo organy administracji architektoniczno-budowlanej uznały, iż wyliczenie obiektów i robót budowlanych w przepisie art. 29 prawa budowlanego ma charakter enumeratywny co oznacza, że tylko te obiekty i roboty budowlane mogą być prowadzone bez wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że dopiero ustawa z dnia 28 lipca 2005r o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw ( Dz.U. z 2005r, nr 163, poz 1364 ) zmieniła przepis art. 29 ust 1 pkt 20 prawa budowlanego. Zgodnie z tą zmianą, która weszła w życie od dnia [...] września 2005r z pozwolenia na budowę została zwolniona budowa przedmiotowego przyłącza energetycznego. Dokonane przez skarżącą w dniu [...] września 2004r zgłoszenie budowy przyłącza energetycznego do nośnika reklamowego objęte było obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, prawidłowa jest decyzja organu pierwszej instancji wnosząca sprzeciw na podstawie art. 30 ust 6 pkt 1 prawa budowlanego oraz zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy tą decyzję. Za błędne należy uznać stanowisko skarżącego, iż doręczenie decyzji organu pierwszej instancji bezpośrednio stronie z pominięciem ustanowionego pełnomocnika powoduje, że decyzja ta nie wchodzi do obrotu prawnego. Doręczenie decyzji stanowi czynność materialno-techniczną, która nie decyduje o wejściu decyzji do obrotu prawnego. Sąd podziela stanowisko skarżącej, iż decyzja organu pierwszej instancji powinna zostać doręczona pełnomocnikowi M. G. pełniącemu funkcję Dyrektora Regionu [...], który do wniosku dotyczącym zgłoszenia wykonania przyłącza energetycznego przedłożył pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącą spółkę. Doręczenie decyzji bezpośrednio spółce nie spowodowało jednakże żadnych ujemnych dla niej konsekwencji. Spółka doręczoną jej decyzję przekazała profesjonalnemu pełnomocnikowi radcy prawnemu G. F., który w ustawowym terminie wniósł odwołanie. W odwołaniu pełnomocnik spółki nie podniósł zarzutu nieprawidłowego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji. Celem przepisu art. 40§2 kpa jest ochrona strony przed skutkami nieznajomości prawa, a w niniejszej sprawie strona miała zapewnioną ochronę swych praw i interesów. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 kpa, art. 6 i 107§1 kpa. Postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej zgłoszenia robót budowlanych ogranicza się do analizy dokumentów złożonych przez inwestora i nie wiąże się z prowadzeniem żadnego dodatkowego postępowania dowodowego. Strona była zaznajomiona z materiałem dowodowym którym są wyłącznie dokumenty przez nią złożone oraz wypowiedziała się co do nich w zgłoszonym wniosku. Skarżąca nie wykazała aby naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim wypadku Sąd mógłby uwzględnić skargę. Mając powyższe na względzie, należało uznać zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz 1270 z późn zm ).