II SA/Kr 1998/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska( spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Grażyna Firek Protokolant Joanna Kłos po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala II SA/Kr 1998/02 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...] Wójt Gminy [...], na podstawie art. 34.1, art. 35.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane odmówił A. C. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę szopo-garażu na działce nr A położonej w [...]. W uzasadnieniu decyzji podał, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przepisem § 12 rozporządzenia MGPiB i wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2001 r. dopuszczalne jest usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m. Projektowany budynek usytuowany jest w odległości 1 m od granicy działki nr. B stanowiącej własność Gminy i Parafii Rzymsko-Katolickiej. Nałożony postanowieniem z dnia [...] 2002 r. obowiązek usunięcia wskazanej nieprawidłowości w przedłożonym projekcie nie został spełniony. W odwołaniu od tej decyzji A. C. zarzuciła rażącą przewlokę postępowania i podniosła, że z odmowną decyzją spotyka się po raz wtóry. Stosując się do wskazówek organu odwoławczego, który utrzymał w mocy pierwszą odmowną decyzję, wprowadziła zmiany w projekcie i złożyła wniosek po raz drugi. Tym razem jednak organ doszukał się innych wad projektu. Zdaniem odwołującej się w jej sprawie, w której postępowanie toczy się od 1996 r., nie ma zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2001 r., bo prawo nie działa wstecz. Ponadto A. C. wskazała, że w 1998 r. Wójt Gminy podjął bezprawną decyzję o rozbudowie sąsiadującego obiektu z przeznaczeniem na punkt katechetyczny, a potem o adaptacji na Liceum [...]. Decyzje te naruszały jej prawa, roboty wykonano niezgodnie z warunkami technicznymi, z naruszeniem przepisów sanitarnych i pożarowych. Odwołująca stwierdziła, że jej interwencje w opisanej sprawie stanowią źródło niechęci organów i rzeczywistą przyczynę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia [...] 2002 r. znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Stwierdził, że usytuowanie budynku w odległości 1m od granicy jest sprzeczne z § 12 ust. 6 rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie . W kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2001 r. przepis ten dopuszcza, z zastrzeżeniem § 270 ust. 2, usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy, lub w odległości nie mniejszej od 1,5 m . Skoro strona nie usunęła wskazanej nieprawidłowości projektu, decyzję odmowną należało uznać za słuszną. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. C. powtórzyła zarzuty odwołania Wojewoda wniósł o oddalenie skargi przytaczając motywy swego rozstrzygnięcia. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej /w skrócie - ppsa/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wynik sądowego badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem nie ma wpływu to, czy poprzedzające wydanie decyzji postępowanie administracyjne było przewlekłe. Te zatem zarzuty skargi , choćby uzasadnione, nie wymagają oceny. Zauważyć jednak należy, że - wbrew temu co zdaje się uważać skarżąca - postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją nie rozpoczęło się w 1996 r., a w dniu [...] 2001 r., kiedy to został złożony ponowny wniosek o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę. Poprzednie postępowanie, zainicjowane wnioskiem A. C. z dnia [...] 2001 r. zakończyło się odmowną decyzją organu I instancji z dnia [...] 2001 r., utrzymaną następnie w mocy decyzją organu odwoławczego z dnia [...] 2001 r. Trzeba też stwierdzić, że przyczyną dla której organy wówczas odmówiły uwzględnienia wniosku skarżącej była stwierdzona niezgodność projektu z warunkami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu polegająca na zlokalizowaniu projektowanego obiektu także poza granicami działki objętej tą decyzją. Do ponownie złożonego wniosku skarżąca przedłożyła zmieniony projekt budowlany : tym razem projektowany budynek mieścił się w granicach działki dla której ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ale organ, dokonując sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami technicznymi, stwierdził inną jego wadę tj. usytuowanie budynku w odległości 1 m od granicy. Stosownie do przepisu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego skarżąca została wezwana do usunięcia wymienionego uchybienia, ale tego nie uczyniła w zakreślonym terminie. To z kolei stało się przyczyną odmowy zatwierdzenia wadliwego projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Istotne zatem w sprawie jest to, czy rzeczywiście zaprojektowane usytuowanie budynku było wadliwe tj. czy było sprzeczne z warunkami uregulowanymi w rozporządzeniu MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniach swych decyzji organy, cytując przepis § 12 ust. 6 tego rozporządzenia odwołały się do "kontekstu" wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 marca 2001 r. nie wyjaśniając co ów kontekst miałby oznaczać. Tymczasem stwierdzić należy, że w wyroku z dnia 5 marca 2001 r. /a nie 17 marca 2001 r./ , który wszedł w życie 17 marca 2001 r. /Dz.U.01.17.207/ Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z przepisami ustawy Prawo budowlane tylko tej części ust. 6 § 12 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r., w której statuował on wymaganie uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy. Wyrok ten zatem dla sprawy niniejszej nie miał żadnego znaczenia. Zarówno przed jego wejściem w życie , jak i po tej dacie w omawianym przepisie wyraźnie i kategorycznie określony był zakaz lokalizowania budynku w odległości mniejszej niż 1,5 m od granicy działki. Wyjąwszy możliwość usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy, od zakazu tego przepisy nie przewidywały żadnych wyjątków. Z całą pewnością więc, przedłożony przez skarżącą do zatwierdzeni projekt, bez względu na treść omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, był niezgodny z warunkami technicznymi i w takiej postaci zatwierdzony być nie mógł. Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę, że przeszkodą w uwzględnianiu wniosku skarżącej byłby również brak ważnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Przeszkody tej organy w ogóle nie dostrzegły .W aktach postępowania administracyjnego znajduje się tylko jedna decyzja o ustaleniu wzizt - z dnia [...] 2000 r. Data jej ważności ustalona została na dzień [...] 2001 r. Decyzja ta wykorzystana została przy pierwszym wniosku skarżącej. Oczywiście, wobec zakończenia tamtego postępowania ostateczną decyzją odmowną, nic nie stało na przeszkodzie w wykorzystaniu tej decyzji w ponownym postępowaniu pod warunkiem wszakże zachowania innych ustawowych wymogów. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być udzielone tylko temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie ulega wątpliwości, że w dniu złożenia wniosku wszczynającego nowe postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu tj. w dniu [...] 2001 r. termin ważności decyzji o wzizt już upłynął. Ostatecznie więc stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na tę jej ocenę nie mogą mieć wpływu, jako nie mające prawnego związku, perypetie skarżącej z inwestycją zrealizowaną na działce sąsiedniej. Dlatego też, na podstawie art. 151 ppsa skargę należało oddalić.