VI SA/Wa 27/05

Dnia 2 listopada 2005 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: po rozpoznaniu w dniu 21 października 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. F. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2004r. wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz zgodnie z załącznikiem do ustawy tabela lp. 5 pkt 1 lit d), l. p. 5 pkt 5 lit d, lp. 5 pkt 5 lit e), art. 18a ust. 5 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838, z późn. zm.), w związku z art. 61 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, z późn. zm.) oraz § 1-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32, poz. 262) w zw. z art. 104 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego obciążono przedsiębiorcę – p. M. F. karą pieniężną w wysokości 46 200,00 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Powyższą karę wymierzono za stwierdzony w dniu [...] października 2003r. przejazd zespołem nienormatywnym bez zezwolenia po drodze krajowej nr [...] w miejscowości [...], co zostało wykazane w protokole z zatrzymania i kontroli pojazdu nr [...] z dnia [...] października 2003r., stanowiącym integralną część decyzji. Dokonane w toku kontroli pomiary wykazały, zdaniem organu, przekroczenie dopuszczalnego nacisku drugiej i piątej osi pojazdu (odpowiednio: o 27,83 KN i 67,06 KN). W uzasadnieniu decyzji, odnosząc się do argumentów strony i złożonej przez nią Opinii Technicznej "R." Sp. z o. o. w P. nr [...] z dnia [...] października 2003r. wyjaśniono, że przedstawiony dokument nie może stanowić dowodu na uznanie, iż w dniu przeprowadzenia kontroli nie nastąpiło przekroczenie nacisku poszczególnych osi wskazanych w protokole (i decyzji) albowiem badania będące podstawą do wydania przedmiotowej opinii były przeprowadzone po kilku dniach od kontroli ważenia (tj. [...] i [...] października 2003r.) z innym ładunkiem (masa do wytwarzania podłoża przy uprawie grzybów a nie gips) i w innych warunkach a więc nie mogą być porównywane. Ponadto wskazano, że ustawa z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych nakłada kary pieniężne za jazdę bez zezwolenia pojazdem, w którym zostały przekroczone dopuszczalne naciski osi. Odpowiedzialność, o której mowa w art. 14 ust. 2 tejże ustawy ma charakter obiektywny i nie jest uzależniona od winy podmiotu wykonującego przejazd a organ administracji nie ma obowiązku wykazania, że do przekroczenia dopuszczalnych norm doszło na skutek okoliczności zależnych czy zawinionych przez przewoźnika a wysokość kary jest określona w ustawie. Organ jednocześnie zwrócił uwagę na błąd, który wystąpił w protokole kontroli polegający na wskazaniu, że doszło do przekroczenia masy całkowitej pojazdu. Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do ww. przekroczenia, ponieważ dopuszczalna masa całkowita pojazdów zarejestrowanych przed 13 marca 2003r. wynosi 42 tony (wynik ważenia 40,56 tony) a zatem nie nałożono kary pieniężnej z tego tytułu. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie szeregu przepisów. Zdaniem odwołującego się decyzja została wydana przez nieuprawniony organ, albowiem zmieniły się przepisy i zarządca drogi nie jest już uprawniony do wymierzania kar pieniężnych. Organ nie wziął, zdaniem M. F., pod uwagę złożonej opinii technicznej. Ponadto strona podniosła zarzut naruszenia przepisów Konstytucji RP, albowiem kara może być nakładana jedynie w powiązaniu ze stwierdzeniem winy lub zaniedbania oraz powołała się na zarzut przedawnienia (karę wymierzono po upływie roku od dnia kontroli). Ponadto odwołujący się wskazał, że decyzja została wydana na podstawie nieobowiązujących przepisów. W ocenie M. F. nie wzięto pod uwagę, iż nie były zachowane warunki do przeprowadzenia prawidłowego pomiaru nacisków osi, ponieważ przenośna waga nie posiadała aktualnej legalizacji, nie została wyzerowana i nie sprawdzono dokładności poprzez dokonanie powtórnego ważenia. Ponadto pomimo rzekomego przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojazd nie został zatrzymany, lecz mógł kontynuować jazdę. Decyzją Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2004r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji wydanej w I instancji, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po obszernym przedstawieniu stanu sprawy stwierdzono, że z zebranego materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku drugiej osi w kontrolowanym pojeździe o 27,83 kN i piątej osi o 67,06 kN. Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ stwierdził, że zarzut o oparciu decyzji na nieobowiązujących przepisach jest chybiony. Powołał się na przepis art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym na dzień dokonania kontroli i wyjaśnił, że zgodnie z tym przepisem pobierane są opłaty za przejazd po drogach publicznych pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą z ładunkiem lub bez ładunku o masie, naciskach na osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, którymi w rozpatrywanej sprawie są powołana w podstawie prawnej decyzji ustawa Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003r. Nr 32, poz. 262). W rozpatrywanym przypadku nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku drugiej osi pojazdu 27,8 kN a więc zgodnie z l.p.5 pkt1 lit. d) kara pieniężna wynosi 5,040 zł oraz piątej osi o 67,06 kN tj. l.p. 5 lit d) i e) co stanowi sumę kar 7560 i 33600 złotych. Z powyższego wynika, że wymierzona kara wynosi 46 200 złotych. Wyjaśniono, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym bez względu na rodzaj przewożonego ładunku przewoźnik powinien umieścić ładunek na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, natomiast z ust. 2 powołanego artykułu wynika, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Zdaniem organu wymienione przepisy były w dniu dokonania kontroli obowiązujące i zostały prawidłowo zastosowane. Odpierając zarzut wydania decyzji przez nieuprawniony organ, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad stwierdził, że zmiana przepisów ustawy o drogach publicznych, która spowodowała, że to inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego wydają decyzje nakładające kary pieniężne nastąpiła z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 listopada 2004r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) tj. w dniu 9 grudnia 2004r. Ponieważ postępowanie w rozpatrywanej sprawie wszczęto przed ww. dniem, na mocy art. 10 powołanej ustawy z dnia 24 listopada 2004r. należało stosować przepisy dotychczasowe, co uzasadnia stanowisko, że właściwym organem kontrolnym oraz wydającym decyzje był Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ wskazał, że zarzut ten nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach, podobnie jak zarzut sprowadzający się do zakwestionowania prawidłowości dokonanych czynności kontrolnych (pomiarów). Wagi użyte w trakcie kontroli posiadały świadectwa legalizacji, spełniały wszystkie warunki metrologiczne i były dopuszczone do użytkowania. W dniu [...] marca 2003r. został dokonany przez uprawnionego geodetę pomiar pochylenia terenu. Organ zaakcentował, że dokumenty potwierdzające powyższe okoliczności są włączone do akt sprawy a obowiązujące przepisy nie nakazywały sprawdzenia prawidłowości ważenia poprzez jego ponowne przeprowadzenie. W rozpatrywanej sprawie kontrolujący miał prawo zdecydować o kontynuowaniu jazdy a fakt ten nie może stanowić uzasadnienia do twierdzenia, że przekroczenie nacisków było rzekome. Pozostałe zarzuty organ uznał również za nieuzasadnione, podnosząc, że do kwestii opinii technicznej oraz winy organ pierwszej instancji odniósł się szczegółowo w motywach zaskarżonej decyzji a zaprezentowany w niej pogląd został aktualnie przyjęty jako stanowisko organu odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona ponowiła argumentację przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 21 października 2005r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę oraz dodatkowo zarzucił, niekonstytucyjność przepisów na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja albowiem, zdaniem skarżącego, ratio legis art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953) miało wyłącznie charakter fiskalny. Wniósł o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o ocenę zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy o drogach publicznych, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2004r. utrzymująca w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] października 2004r., którą nałożono na p. M. F. karę pieniężną w wysokości 46200 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia. Nałożenie kary w tej wysokości było następstwem stwierdzonego w toku kontroli i ważenia pojazdu przekroczenia dopuszczalnego nacisku drugiej osi pojazdu o 27,8 kN oraz nacisku pierwszej osi pojazdu o 67,06 kN. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602, z późn. zm.) ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, zaś w myśl ust. 2 pkt 1 tego przepisu ładunek powinien być rozmieszczony na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Natomiast zgodnie z art. 61 ust. 11 tej ustawy, jeżeli masa, naciski osi lub wymiary pojazdu wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów (...), przejazd pojazdu jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie z art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838, z późn. zm.) za przejazd po drogach publicznych pojazdów, o których mowa w ust. 2 pkt 3, tj. pojazdów zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu (...) pobiera się kary pieniężne. Z kolei przepisy § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262) określają pojęcie osi pojedynczej i wielokrotnej pojazdu oraz ustalają (§ 4), że nacisk osi pojedynczej (...) nie może przekraczać 80 kN, a w wyjątkowych sytuacjach, określonych w ust. 4 tegoż przepisu – 100 kN. Wysokość kar pieniężnych, o których mowa w powołanym wyżej art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, określa załącznik do ustawy, ustalający konkretne, w stałej wysokości i nie podlegające interpretacji kary za przekroczenie określonych parametrów o ustaloną wartość. W rozpatrywanej sprawie zastosowano wobec skarżącego kary przewidziane w lp. 5 tabeli, tj. za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na drogach, gdzie dopuszczalny jest ruch pojazdów o naciskach osi do 100 kN. Przy czym za przekroczenie nacisku na drugiej osi zgodnie z l.p.5 pkt1 lit. d) kara pieniężna wynosi 5,040 zł oraz piątej osi o 67,06 kN tj. l.p. 5 lit d) i e) co stanowi sumę kar 7560 i 33600 złotych. Z powyższego wyliczenia wynika, że kara wynosi łącznie 46 200 złotych a więc została wymierzona w prawidłowej wysokości. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że kwestionowana decyzja została wydana przez nieuprawniony organ. Zmiana przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych została dokonana ustawą z dnia 14 listopada 2003r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003r. Nr 200 poz.1953) – a nie jak omyłkowo podaje organ - ustawą z dnia 24 listopada 2004r. Przywołana ustawa została opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 24 listopada 2003r. i zgodnie z treścią art. 13 weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia z wyjątkiem art. 1 pkt 13-15 , które weszły w życie z dniem ogłoszenia tj. 24 listopada 2004r. Punkt 13 ww. ustawy zmieniał treść art. 13 ustawy o drogach publicznych. Art 13g ust.1 i 2 znowelizowanej ustawy stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej a jej wysokość określa załącznik do ustawy. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na niezakończone decyzją ostateczną postępowanie administracyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie zmienionej ustawy, organ miał obowiązek stosować przepisy dotychczasowe. Obligowała go do tego treść art. 10 ustawy zmieniającej, który stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Tak więc Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad był organem uprawnionym do prowadzenia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji. W podstawie prawnej decyzji nie wskazano przepisu przejściowego tj. art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003r. co stanowi niewątpliwie uchybienie, jednakże nie ma ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Przepis ten, bowiem w dniu wydawania decyzji istniał. Argumentacja skarżącego odnosząca się do analizy art. 10 ustawy zmieniającej nie może być uznana za skuteczną. Organ administracji miał obowiązek zastosować przepis przejściowy i przepis ten w sposób prawidłowy zastosował. W tym stanie rzeczy wywód skarżącego, choć niezwykle interesujący, nie może mieć wpływu ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. W razie zmiany przepisów w toku postępowania administracyjnego organ obowiązany jest uwzględnić nowy stan prawny chyba, że z nowych przepisów wynika coś innego. W takiej sytuacji niezbędny jest przepis przejściowy, który stanowi, że do spraw będących w toku mają być w dalszym ciągu stosowane przepisy dotychczasowe. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Należy przy tym dodać, że zarówno przepisy dotychczasowe jak i przepisy znowelizowanej ustawy przewidywały sankcję za poruszanie się pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Mając na uwadze powyższe, należało stwierdzić, że wydana decyzja jest zgodna z prawem. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącego, dotyczących w szczególności sposobu dokonania pomiarów, należy stwierdzić, że organy orzekające podnoszą, iż stanowisko kontroli pojazdu zostało dopuszczone do użytkowania zgodnie z jego przeznaczeniem, po dokonaniu uprzednich pomiarów pochylenia terenu, wagi użyte do pomiarów były prawidłowe i posiadały świadectwo legalizacji ważne do [...] grudnia 2003r. (kontrolę przeprowadzono w dniu [...] października 2003r.), a dokumenty dotyczące pomiarów terenu oraz legalizacji są włączone do akt sprawy. Należy zauważyć, że protokół zatrzymania i kontroli pojazdu został podpisany przez kierowcę bez uwag. Z protokółu wynika również, że kierowca został poinformowany o technice najeżdżania pojazdem na wagi i zjeżdżania z nich, miał możliwość sprawdzenia numerów fabrycznych wag ze świadectwami legalizacji, oraz protokółu pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Mając powyższe na uwadze, argumentacja skarżącego w tym zakresie nie może zostać uwzględniona. Podobnie jak argumentacja w kwestii dopuszczenia pojazdu do dalszej jazdy przez kontrolujących pomimo stwierdzonych przekroczeń, co miałoby świadczyć, że naruszenia przepisów nie było. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zakres naruszeń został udokumentowany omówionym wyżej protokołem kontroli. Należy zwrócić uwagę, na co powołuje się organ, że kontrolujący miał prawo zdecydować o pozwoleniu na kontynuowanie jazdy, co znalazło odzwierciedlenie w pkt 7 a) protokołu kontroli. Powyższe uprawnienie wynika z analizy § 16 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 grudnia 2002r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2003r. Nr 14, poz. 144 ze zm.), który to przepis dawał kontrolującym prawo (a nie obowiązek) uniemożliwiania jazdy pojazdem przekraczającym dopuszczalną masę lub naciski osi albo uszkadzającym lub niszczącym drogę. Za nietrafne należy uznać zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. przez nie wzięcie pod uwagę opinii technicznej złożonej przez stronę w toku postępowania. Organ zarówno pierwszej instancji jak i odwoławczy szczegółowo odnieśli się do tego dowodu i przedstawili argumentację odnośnie jego nieuwzględnienia w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Sądu z przedstawionymi przez organ motywami należy się zgodzić. W ocenie Sądu, dokonana ocena nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. Nie można podzielić również podniesionego zarzutu przedawnienia z uwagi na upływ roku od wszczęcia postępowania do wydania decyzji albowiem nałożona kara pieniężna ma charakter administracyjny i podlega regułom prawa administracyjnego a nie zasadom wymierzania kar za wykroczenia lub przestępstwa. Tym samym argumentacja skarżącego odnosząca się do prawa karnego nie może zostać uwzględniona. Podobnie jak zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP. W świetle powołanych przepisów bezspornym jest, co już wyżej podkreślano, że w dniu kontroli oraz wydania decyzji na przewoźnikach ciążył obowiązek posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Takim zezwoleniem skarżący się nie legitymował. W przypadku stwierdzenia wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym, obciążenie przewoźnika karą pieniężną jest obligatoryjne a zarządca drogi stwierdzając podczas kontroli przekroczenie dopuszczalnych normatywów pojazdu nie może odstąpić od naliczania kary przewidzianej ustawą o drogach publicznych, ponieważ decyzja w tym przedmiocie nie ma charakteru uznaniowego. Organ administracji jest w tym przypadku w całości związany wynikami przeprowadzonej kontroli. Powołane wyżej przepisy prawa przewidują za przekroczenie określonych parametrów nacisku na osie pojazdu dokładnie określone stawki, bez możliwości ich zmniejszenia. Kara jest nakładana niezależnie od przyczyny przekroczenia nacisku na oś, winę kierowcy czy jej brak. Jedynym i decydującym kryterium jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na os pojazdu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1998r. II SA 1327/97 LEX 41368, z dnia 5 lutego 1998r. II SA 1413/97, LEX 41365). Wobec niestwierdzenia naruszenia prawa przez zaskarżoną decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.