II SA/Gd 436/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk, Sędzia WSA Tamara Dziełakowska, Protokolant Katarzyna Gross, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. K. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywny z powodu bezczynności po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Gd 576/04 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1/ wymierza Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w wysokości 2.000 (dwa tysiące) zł, 2/ zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego H. K. 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący H. K. w dniu 18 marca 2004 r. złożył w Urzędzie Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w którym domagał się udostępnienia informacji poprzez odpowiedź na następujące pytania. Kto sporządził projekt kładki na rzece W.? Ile kosztował ten projekt i z jakich środków został sfinansowany? Kto i kiedy wydał pozwolenie na budowę? Czy kładka powstanie na terenach zalewowych? Kto będzie wykonawcą kładki? Z jakich środków inwestycja ta zostanie sfinansowana? W części wniosku poświęconej na określenie sposobu i formy udostępnienia informacji skarżący napisał "kserokopia". Pismem z dnia 4 kwietnia 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy odpowiedział skarżącemu na poszczególne pytania. W dniu 15 kwietnia 2004 r. skarżący pismem z dnia 14 kwietnia 2004 r. zarzucił Burmistrzowi, iż udzielił mu lakonicznej i tylko częściowo dotyczącej jego pytań odpowiedzi. Stwierdził, że domagał się kserokopii dokumentów dotyczących kładki na rzece W. Jednocześnie zażądał kserokopii wszystkich dokumentów dotyczących jego wniosku. Pismem z dnia 21 kwietnia 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy, uznając, iż pismo skarżącego z dnia 14 kwietnia 2004 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, powiadomił skarżącego, że z powodu przygotowania rozliczenia inwestycji informacja może być udostępniona w terminie do 28 maja 2004 r. poprzez przesłanie listem poleconym na jego adres kserokopii dokumentów źródłowych oraz informacji przekształconych stosownie do zapytań we wniosku. Jednocześnie powiadomił skarżącego, jak napisano, zgodnie z art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o konieczności wniesienia opłaty w wysokości 26,50. Poinformowano też skarżącego, że udostępnienie informacji nastąpi w terminie 14 dni od otrzymania opłaty nie wcześniej jednak jak w dniu 27 maja 2004 r. W dniu 19 maja 2004 r. Burmistrz Miasta i Gminy, powołując się na art. 105 § 1 k.p.a., podjął decyzję, którą umorzył postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej kładki na rzece W. Uzasadniając tą decyzję organ administracyjny stwierdził, że skarżący zwrócił się w dniu 15 kwietnia 2004 r. o udostępnienie informacji publicznej w formie kserokopii wszystkich dokumentów dotyczących kładki na rzece Wierzycy oraz, że pismem z dnia 21 kwietnia 2004 r. powiadomiono go, zgodnie z art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazano mu w jaki sposób i w jakiej formie informacja może być udostępniona. Dalej Burmistrz Miasta i Gminy stwierdził, że ponieważ w ciągi 14 dni od powiadomienia skarżący nie złożył wniosku o udostępnienie informacji w sposób i w formie wskazanej w piśmie z dnia 21 kwietnia 2004 r., to umorzył postępowanie. Skarżący od tej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy wniósł odwołanie. Rozpoznając odwołanie skarżącego Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 lipca 2004 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy zreferował treść art. 13 i art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 tej ustawy umorzenie postępowania, zgodnie z jej art. 16 ust. 1, następuje w drodze decyzji. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie organu pierwszej instancji było zgodne ze wskazaną procedurą. W szczególności wskazał, że skarżący po powiadomieniu go przez organ pierwszej instancji o przyczynach braku możliwości udostępnienia żądanej informacji oraz wskazaniu w jaki sposób i w jakiej formie informacja ta może być udostępniona, nie złożył w terminie wskazanym w tym powiadomieniu stosownego wniosku wraz z opłatą w wysokości 26,50 zł określoną na podstawie art. 15 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem organu odwoławczego skutkiem prawnym, wynikającym z przytoczonych przepisów, niepotwierdzenia przez skarżącego jego żądania udostępnienia informacji publicznej przez wniesienie zmodyfikowanego wniosku, o którym mowa w piśmie z dnia 21 kwietnia 2004 r., jest podjęcie decyzji o umorzeniu postępowania. Skarżący od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skargę do sądu administracyjnego, w której zarzucił, że decyzja została oparta na nieistniejących aktach prawa miejscowego, "czyli uchwale Rady Miejskiej, która w okresie składania (...) wniosków była nieprawomocna". Z dalszych wywodów skargi wynikało, iż uchwała ta dotyczyła opłaty za udostępnienie informacji publicznej oraz, że tezę o braku mocy prawnej tej uchwały skarżący opiera na tym, iż została ona opublikowana w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym dopiero w dniu 14 lipca 2004 r. Skarżący twierdził też, że nie miał obowiązku uiszczenia opłaty, gdyż zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w czasie, gdy uchwała w sprawie opłaty administracyjnej nie obowiązywała. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie II SA/Gd 576/04 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2004 r. oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 19 maja 2004 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych. Sąd wskazał, że podstawą rozstrzygnięcia Burmistrza Miasta i Gminy był art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ściślej zaś ustęp drugi tego artykułu, który daje podstawę umorzenia postępowania. Zgodnie z tym przepisem organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli, w sytuacji, w której środki techniczne, którymi dysponuje, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku, powiadomi wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskaże w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, a wnioskodawca w terminie 14 dni od otrzymania tego powiadomienia nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. W niniejszej sprawie jednakże, jak stwierdził Sąd, Burmistrz Miasta i Gminy nie powiadomił skarżącego, że informacja publiczna, której się domagał, nie może być z przyczyn technicznych udostępniona w sposób lub formie wskazanych we wniosku i nie wskazał sposobu lub formy, w której zamiast tego informację może udostępnić. W szczególności nie uczynił tego w piśmie z dnia 21 kwietnia 2004 r. Sąd uznał, że pismem tym Burmistrz Miasta i Gminy spełnił obowiązek wynikający z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mianowicie wobec tego, że informacja nie mogła być udostępniona niezwłocznie, powiadomił o przyczynach opóźnienia (przygotowanie rozliczenia inwestycji) i o terminie udostępnienia (do 28 maja 2004 r.). Sąd zaznaczył, że w piśmie tym nie było mowy o żadnych przeszkodach technicznych uniemożliwiających spełnienie żądania skarżącego co do sposobu i formy udostępnienia informacji. Zdaniem Sądu skarżący, niezależnie o tego co uznać za wniosek o udostępnienie informacji, czy pismo z dnia 18 marca 2004 r., czy pismo z dnia 14 kwietnia 2004 r., żądał przesłania kserokopii dokumentów na swój adres. Sąd wskazał, że taki sposób i formę udostępnienia informacji zapowiedziano w piśmie z dnia 21 kwietnia 2004 r. i w związku z tym nie było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zaś odmienne postępowanie narusza ten przepis. Sąd wyjaśnił też, że nieuiszczenie opłaty za udostępnienie informacji publicznej określonej stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie może stanowić podstawy umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej ani też odmowy udostępnienia takiej informacji. Zdaniem Sądu wynika to z art. 15 ust. 2 powołanej ustawy, który stanowi, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej powiadomi wnioskodawcę o jej wysokości oraz, że udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że w tym terminie wnioskodawca dokona zmiany wniosku w zakresie sposobu i formy udostępnienia informacji. Ustawodawca wyraźnie więc postanowił, że udostępnienie informacji następuje po upływie określonego terminu od powiadomienia, a nie po uiszczeniu opłaty. Mając to na uwadze Sąd uznał, że w sprawie oba organy administracji publicznej naruszyły art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż umorzyły postępowanie o dostępie do informacji publicznej mimo braku wskazanych w tym przepisie przesłanek. W konsekwencji, uwzględniając skargę, Sąd na mocy art. 134 § 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy. Formułując wskazania, co do dalszego postępowania Sąd stwierdził, że ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Miasta i Gminy udostępni skarżącemu żądaną informację publiczną w sposób i formie określonych w jego pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. Sąd wyjaśnił też, że wobec tego, iż sprawa dotyczy decyzji o umorzeniu postępowania uznał, iż zaskarżona decyzja nie wymaga wykonania w żadnej formie, co sprawiło, że w wyroku nie zamieszczono rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Opisany wyrok uprawomocnił się w dniu 27 stycznia 2005 r. i w dniu 18 lutego 2005 r. ze stwierdzeniem prawomocności został doręczony wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, które jego kopię doręczyło do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 21 marca 2005 r. Wcześniej, jeszcze nieprawomocny, został doręczony wraz z uzasadnieniem skarżącemu w dniu 24 grudnia 2004 r. a Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w dniu 27 grudnia 2004 r. Skarżący po raz pierwszy o wykonanie tego wyroku zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy w dniu 9 lutego 2005 r. pismem z tego samego dnia. Następnie pismem z dnia 8 marca 2005 r., doręczonym do Urzędu Miasta i Gminy w dniu 9 marca 2005 r., ponowił żądnie wykonania wyroku, zaznaczając, że nie otrzymał odpowiedzi na poprzednie pismo. Pismem z dnia 25 marca 2005 r., doręczonym skarżącemu w dniu 29 marca 2005 r., Burmistrz Miasta i Gminy poinformował skarżącego, że wyrok Sądu wraz z uzasadnieniem otrzymał w dniu 21 marca 2005 r. oraz że zgodnie z jego treścią zostanie mu udzielenia informacja publiczna zawierająca odpowiedź na wniosek z dnia 18 marca 2004 r., uzupełniony pismem z dnia 14 kwietnia 2004 r. Burmistrz wskazał też, że wobec tego, iż informacja wymaga przygotowania przewiduje jej udostępnienie w ustawowym terminie. W odpowiedzi na to pismo Burmistrza skarżący pismem z dnia 30 marca 2005 r., doręczonym do Urzędu w dniu 31 marca 2005 r., zakwestionował potrzebę przygotowania informacji twierdząc, że wszystkie dokumenty związane z kosztem budowy mostu są gotowe i wyjaśnił, że prosi "o udostępnienie jako informacji publicznej wszystkich kserokopii dokumentów związanych z całkowitym kosztem budowy mostku." Pismem z dnia 12 kwietnia 2005 r. Burmistrz Miasta i Gminy poinformował skarżącego, że przyjęto, iż jego pismo z dnia 31 marca 2005 r. zawiera uściślenie żądania, za które uznaje się zdanie zacytowane z tego pisma o treści: "Ja tylko proszę o udostępnienie jako informacji publicznej wszystkich kserokopii dokumentów związanych całkowitym kosztem budowy mostku". Tym samym pismem poinformowano skarżącego, że w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy na stronie internetowej www.[...].pl zakładka BIP www.bip.[...].pl z dniem 21 kwietnia 2005 r. znajdzie się pełna informacja w zakresie budowy tymczasowego drewnianego mostu na W., w ramach której zostaną udostępnione m.in. kopie wszystkich faktur dotyczących tego mostu. Odpowiadając na to pismo skarżący pismem z dnia 17 kwietnia 2005 r., doręczonym do Urzędu w dniu 18 kwietnia 2005 r., poinformował, że wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2004 r. nadal nie został wykonany. Wyjaśnił przy tym, że jego zdaniem odesłanie go do strony internetowej nie jest zgodne z tym wyrokiem i pismem z dnia 25 marca 2005 r. Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy pismem z dnia 19 kwietnia 2005 r., będącym odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 17 kwietnia 2005 r., wyjaśnił powody udostępnienia informacji w Biuletynie Informacji Publicznej i stwierdził, że po zapoznaniu się z zakresem zamieszczonych tam dokumentów, informacji i wyjaśnień skarżący będzie w stanie określić, czy zakres tych informacji odpowiada treści jego wniosku z dnia "17 marca 2003 r." Burmistrz zawarł w tym piśmie także ocenę prawną skutków wyroku Sądu stwierdzając w tym zakresie, że z uzasadnienia tego wyroku wynika, iż uchylona nim decyzja nie wymaga wykonania w żadnej formie, co powoduje, że zarzut skarżącego niewykonania wyroku Sądu jest chybiony. Skarżący natomiast w kolejnym piśmie, z dnia 25 kwietnia 2005 r., doręczonym do Urzędu w dniu 26 kwietnia 2005 r., stanowiącym odpowiedź na pismo z dnia 19 kwietnia 2005 r., wyjaśnił, iż on wyrok Sądu rozumienie w ten sposób, że skoro Sąd uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy, to sprawa wróciła do punktu wyjścia, czyli do jego wniosku z dnia 18 marca 2004 r., który, jak stwierdził, należy wykonać. Następnie w formie retorycznych pytań zastanawiał się, czy zostanie mu udostępniona informacja publiczna zawierająca odpowiedź na jego wniosek z dnia 18 marca 2004 r., uzupełniony pismem z dnia 14 kwietnia 2004 r. W końcu ponownie zażądał wykonania wyroku i zastrzegł, że to pismo jest ostateczne. W dniu 9 maja 2005 r. skarżący wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę, w której domagał się wymierzenia Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywny z powodu niewykonania wyroku Sądu z dnia 25 listopada 2004 r. Uzasadniając tą skargę twierdził, że wyrok Sądu uprawomocnił się w dniu 2 lutego 2005 r. i że wystąpił pisemnie o jego wykonanie, zaś Urząd Miasta i Gminy poinformował go, że informacji ma szukać w Internecie, ale okazało się, że dostępna jest tylko strona informacyjna, zaś pozostałe są zablokowane. Skarga ta została w trybie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów powszechnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) przekazana w dniu 23 maja 2005 r. Burmistrzowi Miasta i Gminy, który w dniu 1 czerwca 2005 r. udzielił odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi tej, wnosząc o umorzenie postępowania, stwierdzono, że żądana przez skarżącego informacja publiczna została mu zgodnie z wnioskiem z dnia 18 marca 2004 r. i wyrokiem Sądu z dnia 25 listopada 2004 r. udostępniona w dniu 21 kwietnia 2005 r. w postaci informacji zamieszczonej w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta i Gminy. Nadto wskazano, że z uwagi na trudności skarżącego w dostępie do informacji elektronicznej oraz mając na celu dążenie do wszechstronnego zaspokajania potrzeb obywateli, w dniu 1 czerwca 2005 r. został sporządzony w formie pisemnej i przesłany skarżącemu pełen komplet informacji, o którą chodzi w sprawie. Skarżący ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę wyjaśnił w piśmie z dnia 3 czerwca 2005 r., że w przesłanych mu w dniu 2 czerwca 2005 r. materiałach nie ma dokumentacji technicznej i kosztorysowej mostu a dostarczone faktury nie pokrywają się z wartością ujawnioną w dokumencie przyjęcia środka trwałego. Z kolei Burmistrz Miasta i Gminy ustosunkowując się do twierdzenia skarżącego, iż nie udostępniono mu wszystkich informacji, w piśmie z dnia 18 sierpnia 2005 r. wyjaśnił, iż skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2005 r. ograniczył swoje żądanie udostępnienia informacji publicznej do kopii dokumentów związanych z kosztem budowy mostu oraz że dokumenty te znajdują się w zbiorze 164 kart, które zostały przesłane do Sądu. W związku z tym Burmistrz uznał, że zaspokojono żądanie skarżącego udostępnienia informacji publicznej w postaci kopii dokumentów związanych z całkowitym kosztem budowy mostu. Zdaniem Burmistrza uzupełnienie tych informacji o dokumentację techniczną wykraczałoby poza żądanie skarżącego oraz poza orzeczony wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 25 listopada 2004 r. obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Burmistrz podkreślił przy tym, że dokumentacja techniczna, zawierająca setki kolejnych stron ani nie jest przez skarżącego oczekiwana, ani też nie dotyczy kosztów budowy mostu. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący podtrzymał skargę i twierdził, że ani mu nie przesłano wszystkich faktur, ani też wszystkie nie zostały udostępnione w Biuletynie Informacji Publicznej, gdyż udostępniono ich 36, zaś z protokołu komisji rewizyjnej wynika, że było ich 47. Skarżący wyjaśnił też, że we wniosku z dnia 18 marca 2004 r. chodziło mu też o sporządzenie kopii projektu budowy i pozwolenia na budowę mostu. Ponadto oświadczył, że domaga się doręczenia kopii dokumentów, a nie udostępnienia ich w Biuletynie Informacji Publicznej. Burmistrz Miasta i Gminy na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym potrzymał wniosek o umorzenie postępowania twierdząc, że wyrok Sądu został wykonany przed wniesieniem skargi do Sądu, przy czym za dzień wniesienia skargi przyjął dzień przesłania jej przez Burmistrza do Sądu. Ponadto podniósł, że w dniu 21 kwietnia 20005 r. udostępniono żądaną informację w Biuletynie Informacji Publicznej. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Podstawą prawną skargi skarżącego jest art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do treści tego przepisu w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym akt strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 listopada 2004 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 lipca 2004 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 19 maja 2004 r., którymi umorzono postępowanie w sprawie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. WSA w Gdańsku uznał, że brak było podstaw prawnych do wydania decyzji o umorzeniu tego postępowania, zatem ich uchylenie oznaczało obowiązek kontynuowania postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. (Zawarte w uzasadnieniu wyroku rozważania, co do wykonalności decyzji o umorzeniu postępowania, do czego nawiązuje Burmistrz Miasta i Gminy w piśmie z dnia 19 kwietnia 2005 r., mają związek z unormowaniem art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc z kwestią wykonalności decyzji uchylonej wyrokiem sądu administracyjnego w czasie pomiędzy wydaniem wyroku i jego uprawomocnieniem się, i z tego względu nie mają żadnego wpływu na postępowanie administracyjnego). W związku z tym Sąd wyraźnie sformułował wskazania co do dalszego postępowania pisząc, że ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Miasta i Gminy udostępni skarżącemu żądaną informację publiczną w sposób i formie określonych w jego pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. Wskazania te, zgodnie z art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wiązały Burmistrza Miasta i Gminy. Zatem, o bezczynności tego organ po wyroku uchylającym decyzję można by mówić, gdyby nie udostępnił on skarżącemu informacji publicznej w sposób i formie określonych w pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r., chyba że wskazania co do dalszego postępowania utraciłyby moc wiążącą. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą bowiem w sprawie, tożsamość sprawy zależy zaś od podstawy prawnej i faktycznej, które są podstawą skonkretyzowania uprawnień i obowiązków stron. Jeżeli więc zmieni się stan prawny lub istotne okoliczności faktyczne, to ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania nie wiążą. W związku z tym, aby ustalić, czy Burmistrz Miasta i Gminy był bezczynny po wyroku uchylającym decyzję należy rozważyć, czy zmienił się stan prawny lub istotne okoliczności faktyczne, powodując utratę mocy wiążącej wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2004 r. Stan prawny się nie zmienił. Zmieniły się jednak istotne okoliczności faktyczne sprawy. Aby ocenić istotność zmian okoliczności faktycznych należy zacząć od wyjaśnienia kontekstu faktycznego, w którym zostały sformułowane wskazania co do dalszego postępowania w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 listopada 2004 r. Wskazania te zostały sformułowane w okolicznościach faktycznych, które istniały w chwili wydania wyroku. Z uzasadnienia wyroku z dnia 25 listopada 2004 r. wynika, że organ administracji publicznej nie dostrzegał wówczas żadnych przeszkód w udostępnieniu skarżącemu żądanej informacji. Sąd w tym uzasadnieniu wskazał, że nie poinformowano skarżącego, iż informacja publiczna, której się domagał, nie może być z przyczyn technicznych udostępniona w sposób lub formie wskazanych we wniosku i nie wskazał sposobu lub formy, w której zamiast tego informację może udostępnić. Ponadto nie ulegało wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja nie została w żaden sposób udostępniona, w tym w Biuletynie Informacji Publicznej. Zatem istniały podstawy do przyjęcia, że na Burmistrzu Miasta i Gminy ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej oraz że informacja ta winna być udostępniona na wniosek oraz w formie i w sposób, który skarżący określił we wniosku, czyli pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. Istotne jest przy tym, że w okolicznościach sprawy, istniejących w dniu 25 listopada 2004 r., informacja publiczna, której żądał skarżący, nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Ma to znaczenie z uwagi na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), który określa formy udostępniania informacji publicznej i wraz z art. 10 tej ustawy stanowi podstawę do określenia zasad pierwszeństwa tych form. Zgodnie z powołanym art. 7 ust. 1 udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11, 3) wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W art. 10 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi się, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek oraz że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku, zaś w art. 11 tej ustawy stanowi się, że informacja publiczna może być udostępniana: 1) w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, 2) przez zainstalowane w miejscach ogólnodostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją. Z zacytowanych przepisów, w szczególności z art. 10 ust. 1, wynika, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek nie dotyczy informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej. Zatem, udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Ponadto, skoro w art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako jedną z form udostępnienia informacji publicznej określono ogłoszenie jej w Biuletynie Informacji Publicznej, zaś w art. 10 ust. 1 tej ustawy postanowiono, że na wniosek jest udostępniana informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, to należy przyjąć, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nawet wówczas, gdy rozpoznaje wniosek o udostępnienie informacji publicznej w innej formie niż poprzez udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, może spełnić swój obowiązek poprzez udostępnienie żądanej informacji w Biuletynie Informacji Publicznej. W takiej sytuacji nie ma zastosowania art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienie informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przepis ten stosuje się bowiem wówczas, gdy informacja publiczna jest udostępniana na wniosek, to zaś jest możliwe, jak wynika z art. 10 ust. 1, tylko w odniesieniu do informacji, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. Takie uregulowanie wydaje się racjonalne, gdyż nie jest celowe ponowne udostępnianie informacji publicznej udostępnionej już w Biuletynie Informacji Publicznej, skoro udostępnienie w Biuletynie Informacji Publicznej, a więc w formie elektronicznej, umożliwia kopiowanie tej informacji, jej wydruk, przesłanie oraz przeniesienie na odpowiedni, powszechnie stosowany nośnik informacji, czyli przetwarzanie jej tymi wszystkimi sposobami, które z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma umożliwić podmiot udostępniający informację publiczną. Takie właściwości udostępnienia informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej tłumaczą też dlaczego ustawodawca nie nadał takiego samego znaczenia udostępnieniu informacji publicznej w formie określonej w art. 11 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacji publicznej wyłożonej lub wywieszonej w miejscu ogólnie dostępnym lub dostępnej przez inne urządzenia umożliwiające zapoznanie się z nią umieszczone w takim miejscu, nie można tak swobodnie przetwarzać, jak informacji udostępnionej w Biuletynie Informacji Publicznej. Te względy przemawiają za tym, że nadanie przez ustawodawcę szczególnego znaczenia udostępnieniu informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej jest zabiegiem celowym, co potwierdza przeprowadzoną wykładnię. Z powyższego wynika, że udostępnienie informacji publicznej żądanej przez skarżącego w Biuletynie Informacji Publicznej po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Gd 576/04 ma wpływ na moc wiążącą wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu tego wyroku. Wpływ ten polega na tym, że organ administracji publicznej nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej w formie i w sposób określony we wniosku w tym zakresie, w którym informacja ta została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej. W związku z tym stwierdzeniem należy po pierwsze ustalić jaki zakres miało żądanie skarżącego udostępnienia informacji publicznej wyrażone w jego pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. oraz w jakim zakresie została udostępniona informacja publiczna w Biuletynie Informacji Publicznej i po drugie porównać te dwa zakresy. Z pism skarżącego z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. wynika niewątpliwie, że żądanie skarżącego nie ograniczało się do informacji dotyczących kosztów budowy mostu. W piśmie z dnia 18 marca 2004 r. skarżący zadał bowiem także pytania dotyczące projektu, pozwolenia na budowę, miejsca usytuowania mostu, wykonawcy inwestycji i źródeł jej finansowania. Z kolei w piśmie z dnia 14 kwietnia 2004 r. określił formę udostępnienia informacji publicznej, mianowicie określił, iż udostępnienie ma nastąpić poprzez wydanie mu kopii dokumentów. Wbrew twierdzeniem Burmistrza Miasta i Gminy żądanie to nie zostało zmodyfikowane po wydaniu wyroku w sprawie II SA/Gd 576/04, kiedy skarżący domagał się wykonania tego wyroku. W szczególności brak podstaw, aby twierdzić, że skarżący w piśmie z dnia 30 marca 2005 r. zmodyfikował swoje żądanie domagając się jedynie kopii dokumentów związanych z całkowitym kosztem budowy mostu. Nie sposób tak przyjąć skoro skarżący w kolejnych pismach twierdził, że wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2005 r. nie został wykonany, zaś w piśmie z dnia 25 kwietnia 2005 r. wyraźnie stwierdził, że jego zdaniem po tym wyroku sprawa trafiła do punku wyjścia, to znaczy do jego wniosku z dnia 18 marca 2004 r. Zatem, zakres żądanej przez skarżącego informacji publicznej obejmował nie tylko kopie dokumentów związanych z kosztem budowy mostu, ale także kopię jego projektu i pozwolenia na budowę. Poza tym żądanie to dotyczyło także informacji, które nie mogły być udostępnione poprzez wydanie kopii dokumentów. Chodzi tu o informację o pochodzenie środków na tą inwestycję, w tym o pochodzenie środków na projekt, o jej wykonawcę i o zlokalizowanie jej na terenach zalewowych. W Biuletynie Informacji Publicznej m.in. została ujawniona nazwa jednostki projektowej, udzielono odpowiedzi na pytanie, czy inwestycja będzie zlokalizowana na terenach zalewowych, wskazano wykonawcę i numer decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto zamieszczono tam kopie takich dokumentów, jak "Przyjęcie Środka Trwałego" oraz protokołu odbioru, a także kopie faktur związanych z budową mostu, zaznaczając, że jest to "cały komplet faktur związany z budową mostku". Nie zamieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej kopii decyzji o pozwoleniu na budowę oraz kopii projektu. Informacje te zostały w Biuletynie Informacji Publicznej udostępnione, jak wynika z daty podanej na stronie internetowej, w dniu 21 kwietnia 2005 r. (Ustaleń dotyczących informacji udostępnionych w Biuletynie Informacji Publicznej dokonano na podstawie odpowiedniej strony internetowej, której stan na dzień zamknięcia rozprawy udokumentowano dokonując wydruku, który znajduje się w kopercie na karcie 42 akt sprawy.) Z powyższych ustaleń wynika, że w Biuletynie Informacji Publicznej z zakresu, którego domagał się skarżący w swych pismach z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. nie udostępniono informacji w postaci kopii projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W Biuletynie Informacji Publicznej nie udostępniono także informacji stanowiącej odpowiedź na pytanie skarżącego o źródła finansowania inwestycji. Informację tą udostępniono jednakże już w piśmie z dnia 4 kwietnia 2004 r. pisząc, że inwestycję realizuje się ze środków gminnych. Informacja publiczna we wskazanym zakresie nie została też udostępniona później, w szczególności po otrzymaniu przez Burmistrza Miasta i Gminy skargi, co Burmistrz przyznał w piśmie z dnia 18 sierpnia 2005 r. W ocenie Sądu została natomiast udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej informacja dotycząca kosztów realizacji inwestycji, mimo że skarżący twierdzi, iż nie udostępniono wszystkich faktur. Jeżeli żądanie udostępnienia informacji publicznej ma polegać na udostępnieniu dokumentów oznaczonych rodzajowo, to nie sposób twierdzić, że dopiero udostępnienie konkretnej liczby tych dokumentów stanowi spełnienie żądania. Liczby tych dokumentów nie można nawet określić poprzez, jak próbuje tego dokonać skarżący w niniejszej sprawie, porównanie łącznej wartości udostępnionych faktur z wartością inwestycji ujawnioną w innym dokumencie. Tego rodzaju rozbieżności nie muszą świadczyć o nieudostępnieniu wszystkich dokumentów. Mogą one być wynikiem nieprawidłowości w dokumentowaniu bądź realizacji inwestycji. Mogą one być też wynikiem prawidłowej procedury. Na podstawie tak udostępnionej informacji skarżący może sformułować wnioski i ewentualnie domagać się udostępnienia dalszych informacji poprzez wyjaśnienie dostrzeżonej rozbieżności. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Burmistrz Miasta i Gminy pozostaje nadal bezczynny po wydaniu wyroku uchylającym jego decyzję, gdyż nie udostępnił skarżącemu pełnego zakresu żądanej informacji publicznej, mimo upływu terminu określonego w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Burmistrz nie wydał też decyzji, którą, w tym pozostałym zakresie, odmówiłby udostępnienia informacji publicznej albo umorzył postępowanie. Z tego względu Sąd uznał, że skarga skarżącego o ukaranie Burmistrza Miasta i Gminy grzywną jest, w myśl art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasadna. Zgodnie z art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W przepisie tym nie wyjaśniono o jakie konkretnie przepisy odrębne chodzi, tymczasem Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił dwie kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2004 r. Jedną w wysokości 1.903.03 zł na podstawie art. 5 ust. 7 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (M.P. nr 11 z 2005 r., poz. 229) i drugą w wysokości 2.289,57 zł na podstawie art. 20 pkt 1 lit a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (M.P. nr 10 z 2005 r., poz. 205). Różnica w wysokości wynika z tego, że pierwsza kwota stanowi przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, co jednak nie przesądza o tym, które ustawodawca miał na uwadze. W związku z tym, kierując się zasadą, iż nałożenie ciężaru musi być niewątpliwe, Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie za podstawę wymierzenia grzywny należy przyjąć kwotę niższą, czyli 1.903.03 zł. Wymierzając Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w dolnej granicy przewidzianej przez ustawodawcę Sąd miał na uwadze, że w znacznej części żądana informacja została skarżącemu udostępniona. Ponadto z faktu udostępnienia znacznej części żądanej informacji w powiązaniem z tym, czego dotyczy nieudostępniona część informacji wynika, że nieudostępnienie pozostałej części nie jest wynikiem złej woli Burmistrza Miasta i Gminy, lecz błędnego zrozumienia nie zawsze jednoznacznie sformułowanych żądań skarżącego. Uwzględniając skargę Sąd uznał, że został spełniony formalny warunek wniesienia skargi, mianowicie uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do załatwienia sprawy, gdyż skarżący wzywał na piśmie Burmistrza Miasta i Gminy do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z jego pismami z dnia 18 marca 2004 r. i 14 kwietnia 2004 r. Sąd przyjął przy tym, że wniesienie skargi o ukaranie grzywną w trybie art. 154 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest ograniczone terminem liczonym od doręczenia właściwemu organowi wezwania do załatwienia sprawy albo od doręczenia odpowiedzi tego organu na to wezwanie. W art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kwestia terminu nie jest uregulowana, brak zaś podstaw, aby odpowiednio stosować w tym zakresie przepisy art. 52 § 3 i art. 53 § 2 tej ustawy skoro przepisy te dotyczą skarg na akty i czynności organów, zaś skarga o ukaranie organu grzywną jest wnoszona wówczas, gdy organ pozostaje bezczynny. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy powołanych przepisów wymierzył Burmistrzowi Miasta i Gminy grzywnę w wysokości 2.000 zł. Wobec uwzględnienia skargi i złożonego przez skarżącego wniosku Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądził od Burmistrza Miasta i Gminy na rzecz skarżącego koszty postępowania, na które składa się uiszczony przez skarżącego wpis sądowy.